Schmitz versus Snijders over gecanceld worden

duocolumn / Roderick Schmitz en Heleen Snijders bespreken relevante zorgthema’s, tegenstellingen én taboes

Roderick Schmitz is gastro-intestinaal chirurg en opleider in het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda

Ha Heleen,

Mijn dochter vond het heel grappig: “Papa, je wordt gecanceld op LinkedIn.” Mijn eega vond het bovendien ook nog eens goed voor mij. Zelf lachte ik als een boer met kiespijn.

Naar aanleiding van onze vorige Arts en Auto-column werd mijn naam door een aantal collega’s geassocieerd met horkerigheid. In hun ogen zou ik de alom aanwezige verziekte chirurgische cultuur in stand willen houden: een voetbalkleedkamerachtige sfeer die gekenmerkt wordt door intimidatie, machtsmisbruik en ongepaste seksistische en soms discriminerende grappen.

Eén reactie op LinkedIn, waarin mijn stuk werd weggezet als een soort ‘John de Molletje’, bleek genoeg om dat frame neer te zetten. Dat maakte het socialmediaklimaat er niet bepaald veiliger op, maar dat terzijde.

Als je mij ziet als een zieke geest: probeer mij dan beter te maken

Ik vraag me af: waarom moet dit zo? De bedoeling van onze column is toch dat we onderwerpen bespreekbaar maken, om zo te komen tot een cultuur- en generatiesensitievere werkvloer? Waarom reageren collega’s dan zo fel, terwijl ons doel in de kern hetzelfde is? Met bruggen bouwen kom je verder, toch? Niet met polariseren en het kweken van ongenoegen. En als je mij dan toch ziet als een zieke geest: probeer mij dan beter te maken. Dat heb je immers ooit nog eens beloofd.

Maar goed Heleen, media beheersen jouw leven inmiddels in veel grotere mate. Misschien hoort dit soort verwonderingen daar gewoon bij?


Heleen Snijders is jonge klare maag-darmchirurg in de Proctos Kliniek in Amsterdam

Tsja Roderick,

Ik kan me voorstellen dat dat een gevoel was waar je even aan moest wennen. In werkelijkheid gebeurde er iets waar ik inmiddels helaas aardig wat ervaring mee heb: je werd geframed.

Door mijn bijna wekelijkse optredens bij RTL Tonight keek ik aanvankelijk met enige verbazing naar de reacties onder de filmpjes die van mij werden gepost en hoe snel een onderwerp een eigen leven ging leiden. Van abortuspilangst tot eiwitwoede, van loondienstdebat tot hormoonontkenning.

We krijgen telkens een shotje dopamine als onze eigen visie bevestigd wordt

De VPRO Tegenlicht-aflevering over ‘de dopamine-economie’ legt dat treffend uit: we raken niet alleen gehecht aan onze eigen visie, we krijgen er telkens weer een klein shotje dopamine van als die bevestigd wordt. En precies dat versterken sociale media, door alles sneller, scherper en eenvoudiger te maken. Het wordt minder een gesprek en meer een stellingname.

Is het onterecht dat ik me daar zorgen over maak? Vroeger waren er immers ook stevige discussies. Maar toch voelt het anders. Sneller. Harder. Publieker. En daardoor ook vatbaarder voor ongezellige populisten die daar handig op inspelen.

Wij hebben nu de taak om ons daartoe te verhouden. Misschien is het wel zoals met postoperatieve complicaties. Jij liet me zien dat je ziel daar eelt voor kan ontwikkelen. Ze voelen persoonlijk, maar blijken dat zelden te zijn. Dissociëren kun je leren. Nu maar hopen dat we er niet ongevoelig van worden.

Delen