Schmitz versus Snijders: schijnfellowships

duocolumn / Roderick Schmitz en Heleen Snijders bespreken relevante zorgthema’s, tegenstellingen én taboes

Roderick Schmitz is een ervaren gastro-intestinaal chirurg en opleider in het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda


Toch klopt het – helemaal – niet, Heleen,

Aan de ene kant leeft de gevestigde orde van chirurgen mee met de grote schare jonge klaren, die het niet lukt om aan een vaste baan te komen en jarenlang kriskrassend door Nederland moet toeren om tijdelijke functies te vervullen. En aan de andere kant blijken er nog vakgroepen/MSB’s te zijn die nog immer de jonge chirurg als een verdienmodel beschouwen.

Door een substantieel deel van het werk structureel te laten verrichten door tijde­lijke krachten, blijft er onder de streep meer over, zeker als je het niet zo nauw neemt met de cao/AMS regelgeving. De functie wordt dan vaak in een fellowship gegoten, waarbij de worst voor de jonge chirurg bestaat uit bestaande vaardigheden op een hoger niveau brengen en nieuwe vaardigheden bijleren. Maar als je wat oudere jonge klaren voor een derde of vierde fellowship aanneemt, blijft er van dat nobele doel maar weinig over.

‘Wat resteert is een lekker goedkoop oncollegiaal systeem van het rondpompen van jonge chirurgen’

Wat resteert is een lekker goedkoop oncollegiaal systeem van het rondpompen van jonge chirurgen, die ongelukkig zijn met de situatie. En dan hebben we het nog niet eens over de gevoelens van hun thuisfront gehad. Waarom zouden we niet met zijn allen afspreken dat je als jonge klare maximaal één fellowship van 2 jaar mag doen? Je zal dan zien dat er snel veel vaste banen bijkomen. Dat zou pas echt een sterk staaltje collegialiteit zijn.


Heleen Snijders werkt als jonge klare maag-darmchirurg in de Proctos Kliniek in Amsterdam

Tsja, Roderick, het jonge klarenprobleem…

Je voorstel om maximaal één fellowship van 2 jaar toe te staan, lijkt me weinig meer dan een schijnoplossing voor dit veelkoppige monster, rijk aan gezichten en oorzaken. Ik vrees dat het slechts leidt tot het omdopen van deze fellowships naar andere benamingen voor dezelfde tijde­lijke banen.

Ik kan er niets aan doen, maar één van die vele gezichten blijft hardnekkig op mijn netvlies gegrift: het beeld waarin de gevestigde orde zich vertoont als een club van geobse­deerde eters, die zonder enige zelfreflectie verslaafd blijven aan een overvloed aan slagroomtaart, terwijl de jonge klaren ernaast staan, hunkerend naar een schamel stukje van diezelfde taart.

‘Wees eerlijk, je wilt de taart niet delen’

Het meest bizarre is dat degenen die dwangmatig blijven proppen, oprecht lijken te geloven dat ze medelijden hebben met de hongerigen naast hen. Of ze zijn zo betoverd door de verslavende status, de macht en de financiële voordelen van hun positie, dat ze de ongelijkheid niet meer opmerken, of ze liegen simpelweg. Ik weet niet welk scenario ik verontrustender vind.

Als je nu echt wilt helpen, wees dan eerlijk. Je wilt de taart niet delen. Mijn lotgenoten en ik  begrijpen dat zelfs. Na zoveel jaren van ploeteren is het ongelooflijk moeilijk om je zuurverdiende positie te delen. En toch verdienen we die eerlijkheid. Het is beter om te begrijpen hoe de vork in de steel zit, zodat we kunnen bepalen hoe we ons tot deze realiteit willen verhouden. Want dat is al lastig genoeg.

Delen