Haags spreekuur: Eveline Tijmstra, woordvoerder van o.a. ggz ouderenzorg, gehandicaptenzorg (CDA)
haags spreekuur / Eveline Tijmstra, namens het CDA woordvoerder langdurige zorg, ggz ouderenzorg, gehandicaptenzorg en cultuur
In de serie Haags Spreekuur voelen we zorgwoordvoerders uit de Tweede Kamer aan de tand over hun plannen. Deze keer: Eveline Tijmstra (46), namens het CDA woordvoerder langdurige zorg, ggz ouderenzorg, gehandicaptenzorg en cultuur.

U was jarenlang actief in de lokale politiek. Vanwaar de overstap naar Den Haag?
“Na twaalf jaar bij de gemeente Purmerend — eerst als raadslid, daarna als wethouder — heb ik in 2022 een politieke pauze genomen om meer tijd met mijn twee tienerdochters te kunnen doorbrengen. Maar afgelopen jaren ging ik me steeds vaker ergeren aan de omgangsvormen in de landelijke politiek. Als politici elkaar continu vliegen afvangen, wat voor boodschap geef je dan aan de samenleving? Ik dacht: als je je daar zo aan stoort, moet je er ook zelf iets aan doen.”
Wat vonden uw dochters van uw besluit?
“Die steunden dat voor de volle 100 procent, net als mijn man trouwens. Vooral onze jongste, inmiddels 14, is heel geïnteresseerd in politiek. Ter voorbereiding op mijn gesprek met de kiescommissie van het CDA oefende ik debatstellingen met haar. Tot op de dag van vandaag hangt er een poster van Henri Bontenbal op haar kamer.”
Waarom past de portefeuille ‘care’ bij u?
“De rode draad in mijn werkzame leven is: hoe kunnen we zoveel mogelijk mensen laten meedoen? Bij de gemeente heb ik met alle aspecten van het sociale domein te maken gehad, van zorg en welzijn tot Wmo en van de participatiewet tot sport. Nu wil ik op dit dossier landelijk een verschil maken.”
Wat is de grootste uitdaging in de langdurige zorg?
“Met stip op 1: het personeelstekort. Dat gaan we niet oplossen door meer mensen te werven, want die zijn er simpelweg niet. We moeten de zorg — of beter gezegd: de samenleving — dus anders gaan organiseren om iedereen toch de benodigde hulp te kunnen bieden. Aan welke knoppen kunnen we draaien om enerzijds de huidige beroepskrachten voor de zorg te behouden en anderzijds burgers te stimuleren meer zelf gaan doen? Dat is voor mij de belangrijkste vraag voor de komende jaren.”
Aan welke knop wilt u als eerste gaan draaien?
“Die van de regeldruk. We moeten zo snel mogelijk stoppen met het doorgeslagen indicatiecircus. Dus geen onnodige herindicaties voor mensen met een chronische ziekte of beperking.”
Bureaucratie en regeldruk staan al jaren op de politieke zorgagenda. Waarom gaat het u wél lukken hier iets aan te doen?
“Dat kan ik natuurlijk niet beloven, maar ik ga er in ieder geval mijn stinkende best voor doen. Wat denk ik helpt, is dat ik als raadslid en wethouder uit eerste hand heb ervaren wat de gevolgen zijn van landelijk beleid, en hoe contraproductief dat soms is. Daar ben ik echt van geschrokken. Ik zal dus doorlopend in de praktijk toetsen wat nieuwe maatregelen voor de werkvloer betekenen. Daarbij is voor mij leidend dat zorgverleners meer ruimte moeten krijgen om zelf professionele keuzes te maken.”
Waar wilt u nog meer mee aan de slag?
“Om de zorg toegankelijk te houden, zullen we weer meer naar elkaar moeten gaan omkijken. Ik ben een groot voorstander van voorzorgcirkels: lokale netwerken van meestal acht tot vijftien buurtbewoners die ‘uit voorzorg’ afspreken elkaar te helpen bij dagelijkse behoeften, zoals boodschappen, vervoer of gezelschap.
Dit soort kleinschalige, vrijwillige initiatieven versterken de sociale samenhang, gaan eenzaamheid tegen en maken mensen minder afhankelijk van formele zorg. Die wil ik dus stimuleren. Verder wil ik investeren in betere ondersteuning van mantelzorgers, bijvoorbeeld met een uitgebreider aanbod van logeervoorzieningen.”
U heeft ook ggz in uw portefeuille. Welke ambities heeft u daarvoor?
“Er vallen nu te veel mensen met complexe psychiatrische klachten tussen wal en schip. Om hun de zorg te kunnen bieden die ze nodig hebben, moet de financiering ervan op de schop. Om te beginnen doen we dat door deze zorg in ieder geval deels uit de marktwerking te halen, een maatregel waar de Kamer al eerder toe heeft besloten.
Verder is afgelopen november een interdepartementaal beleidsonderzoek gepubliceerd over de mentale gezondheid in Nederland. Die blijkt afgelopen tien jaar verslechterd. In het rapport stellen de onderzoekers dat de toegankelijkheid, kwaliteit en betaalbaarheid van de ggz niet goed genoeg zijn. Mede doordat de organisatie van het huidige stelsel niet goed aansluit op de zorgvraag én doordat er vanuit de overheid geen structurele aanpak is om psychische klachten te voorkomen. Daar ligt dus een belangrijke opdracht voor de komende jaren.”
CV
Eveline Tijmstra (1979) studeerde Cultureel Maatschappelijke Vorming aan de Hogeschool Amsterdam. Ze werkte dertien jaar als beleidsadviseur in het sociale domein, specifiek op het terrein van welzijn en zorg. Van 2012 tot 2016 maakte ze deel uit van de gemeenteraad van Purmerend. Voor diezelfde gemeente was ze van 2016 tot 2022 wethouder Jeugd, Zorg, Cultuur en Openbare Ruimte.
Sinds november 2025 zit ze namens het CDA in de Tweede Kamer. Binnen haar fractie is ze woordvoerder langdurige zorg, ouderenzorg, gehandicaptenzorg, ggz en cultuur. Tijmstra woont samen en heeft twee dochters van 17 en 14.




1 reactie
Dit interview van Marte van Santen met CDA-Kamerlid Eveline Tijmstra leest als Haags zorgproza in zijn meest herkenbare vorm.
Het personeelstekort is “met stip op 1”. De regeldruk moet omlaag. Zorgverleners moeten meer professionele ruimte krijgen. Burgers moeten meer naar elkaar omkijken. Mantelzorgers verdienen betere ondersteuning. En voor de ggz moet de financiering “op de schop”.
Niemand kan daar werkelijk tegen zijn.
Maar precies daar zit het probleem. Het blijft bij woorden waar niemand tegen kan zijn. De vraag is niet of mensen meer naar elkaar moeten omkijken. De vraag is waarom een landelijk georganiseerd zorgstelsel, met zorgverzekeraars, toezicht, inkoopmacht, indicatiestelsels, productieprikkels en jarenlange bestuurlijke akkoorden, steeds opnieuw uitkomt bij dezelfde oplossing: meer druk op burgers, mantelzorgers en professionals.
“Voorzorgcirkels” klinken sympathiek maar ze worden riskant zodra ze de politieke schaamlap worden voor formele zorg die bewust te krap is georganiseerd. Dan heet “afwenteling” ineens “gemeenschapszin”.
Ook de ggz-passage blijft opvallend voorzichtig. Mensen met complexe psychiatrische klachten vallen tussen wal en schip. De toegankelijkheid, kwaliteit en betaalbaarheid zijn onvoldoende. Het zorgstelsel sluit niet goed aan op de zorgvraag. Maar wie heeft dat zorgstelsel zo ingericht? Welke prikkels houden dit in stand? En waarom wordt marktfalen pas benoemd als het leed al jarenlang zichtbaar is?
De zorg heeft geen behoefte aan nog meer warme woorden over omkijken naar elkaar. Ze heeft behoefte aan politici die durven zeggen dat veel van deze problemen geen natuurverschijnselen zijn, maar beleidsuitkomsten.
Anders blijft het bij Haags spreekuurproza: vriendelijk aan de balie, vrijblijvend in de diagnose….
G K Mitrasing
30 mei 2026 / 07:44