Martijn & Marijn over (90 jaar) Arts en Auto

martijn & marijn / over de nieuwste editie

Hoofdredacteur Martijn & uitgever Marijn bespreken welke artikelen van het jubileumnummer het meest zijn blijven hangen en waarom.

Marijn: “Gefeliciteerd met 90 jaar Arts en Auto, dat is wel een mijlpaal!”

Martijn: “Wie jarig is, trakteert. Daarom delen we dit jaar taart uit aan teams in de zorg, die we portretten in Arts en Auto. In deze eerste editie van 2025 zie je het Gamma Knife-team van het Antoni van Leeuwenhoek.”

Marijn: “Zorg is een teamprestatie, dat benadruk je hiermee, dat vind ik mooi. En het is geen afgesproken werk – als redactie zijn jullie immers onafhankelijk – maar deze rubriek sluit wel naadloos aan bij onze VvAA-missie voor meer werkplezier en een gelijkwaardige cultuur in de zorg. En over het Antoni van Leeuwenhoek gesproken: ik las de aankondiging van een nieuwe columnist, Maurice van den Bosch, de bestuursvoorzitter van het AVL. Ben ik benieuwd naar.”

Marijn Houwert

Martijn: “Zijn eerste column is nu online te lezen. Net als de columns van een aantal deelnemers aan onze Arts en Auto Schrijfpoli trouwens. In het tijdschrift zijn er vijf te lezen, op de website staan er nog meer.”

Marijn: “Voor mij was de Arts en Auto Schrijfpoli misschien wel de leukste werkgerelateerde avond van 2024. Zoveel enthousiasme, zo’n mooi gevarieerd gezelschap zorgprofessionals die graag hun stem willen laten horen, die willen schrijven. En ze hadden al goede columns geschreven, maar ik zie echt dat ze de schrijftips ter harte hebben genomen en de feedback hebben verwerkt, waardoor de teksten nóg beter zijn geworden. En twee van de deelnemers bloggen inmiddels voor Medisch Contact; daar heeft de Schrijfpoli toch maar mooi aan bijgedragen.”

Martijn: “Terug naar het tijdschrift. Welke verhalen zijn het meest bij je blijven hangen?”

Marijn: “Het interview met dierenarts Esther van Neerbos, die met haar speurhonden zoekt naar vermiste personen. Jeetje mina, wat een missie, wat een overgave, wat een goed werk verricht zij. En als tweede: het verhaal over doxing, dat geeft wel stof tot nadenken.”

Martijn Reinink

Martijn: “Ja, heftig wat de verpleegkundige in het verhaal heeft meegemaakt. Ik kan me voorstellen dat het heel bedreigend voelt als de familie van een patiënt je adres opzoekt en rondstuurt en prints maakt van je Facebookpagina. Als je dit leest, dan snap ik wel dat Nu’91 ervoor pleit niet standaard de voor- en achternamen van zorgverleners op badges te zetten.”

Marijn: “Als redactieleden staan jullie wel met voor- en achternamen in het tijdschrift én dit keer zelfs allemaal met een foto. Leuk om van alle collega’s een persoonlijke herinnering aan een Arts en Auto-artikel te lezen. Waarom heb jij voor het interview met patholoog Frank van de Goot gekozen?”

Martijn: “Vanwege zijn persoonlijkheid, de plek van het interview, de sfeer, maar ook vanwege zijn verhaal, zijn pleidooi voor meer obducties. Hij noemde een paar voorbeelden, die hebben wel indruk op mij gemaakt.”

Marijn: “Zoals?”

Martijn: “Een man van 40, dood gevonden in huis. Diagnose: hartstilstand. Maar bij de obductie constateerde Van de Goot een erfelijke hartafwijking, waardoor bij zijn kinderen tijdig een pacemaker geplaatst kan worden. En een jongedame die depressief was en dood in bed werd aangetroffen. Lege pillensetjes ernaast. 1 + 1 = 3: zelfdoding. Maar de familie kon het niet geloven. Het ging juist zo goed met haar. Wat bleek na obductie: hersenbloeding.”

Marijn: “Goed dat je dit nog eens onder de aandacht brengt. Obductie en mortaliteitsbespreking zijn belangrijk: hebben we glashelder waarom iemand is overleden en wat kunnen we daarvan leren? Ik denk dat er sprake is van een afname op dat gebied. Als er tien jaar geleden iemand overleed in het ziekenhuis, was de vraag: heb je obductie verkregen? Nu is het: heb je obductie gevraagd? De bereidheid om daarvoor te gaan, lijkt minder geworden.”

Martijn: “Heb je daar een verklaring voor?”

Marijn: “In diagnostiek zijn grote stappen vooruit gezet. Soms weet je het al. Als er ’s ochtends een total bodyscan is gemaakt en je ziet een schedel vol bloed en later die dag overlijdt diegene, dan is obductie niet nodig. Maar bij onbegrepen sterfgevallen in het ziekenhuis vind ik wel dat we – in overleg met de familie uiteraard – voor obductie moeten gaan.”

Journalist Martijn Reinink is hoofdredacteur van Arts en Auto. Traumachirurg Marijn Houwert is een van de twee voorzitters van Vereniging VvAA en uitgever van Arts en Auto.

Delen