Martijn & Marijn bespreken nieuwste nummer: ‘Juist nu wél humor’
martijn & marijn / over de oktober-editie
Hoofdredacteur Martijn Reinink en uitgever Marijn Houwert bespreken de nieuwste Arts en Auto. “Moet eerlijk zeggen dat we op de redactie best lang hebben gediscussieerd over deze cover.”

Marijn: “Wat een gave cover, met drie zorgprofessionals uit verschillende disciplines.”
Martijn: “Moet eerlijk zeggen dat we op de redactie best lang hebben gediscussieerd over deze cover. Naast hun werk in de zorg doen deze drie aan cabaret en stand-up comedy, en ze staan met een big smile op de foto. Hartstikke leuk, maar is dat wel passend in deze barre tijd, met de verkiezingen voor de deur? Moeten we niet iets serieuzers kiezen? Daar ging de discussie over.”
Marijn: “Ik vind het een goede keuze, júist op dit moment. Het straalt verbinding uit. En zoals jij je redactioneel afsluit: dat kunnen we in deze tijd wel gebruiken.”
Martijn: “In dat redactioneel pleit ik – uiteraard met een knipoog – voor een terugkeer van de humorenleer in de zorg, maar dan in de betekenis van nu. Geloof jij in humor als interventie?”
Marijn: “Als het past bij de persoon en de situatie, kan humor zeker iets opleveren. Maar het blijft een risico: je kunt ook flink de plank misslaan. Jij en ik zijn voetballers, wij houden van kleedkamerhumor. Maar de deur van de kleedkamer gaat dicht, en dat is maar goed ook, want niet iedereen kan die humor waarderen. De zorg is open en transparant. Onderling kunnen chirurgen bijvoorbeeld best harde grappen maken, maar meestal zijn er ook anderen bij: een OK-assistent, een verpleegkundige, een coassistent. Daarom ben ik terughoudend met grappen, want het zou kunnen dat iemand er moeite mee heeft.”
Martijn: “En richting patiënten?”
Marijn: “Ik ben vrij amicaal met patiënten. Meer dan 90 procent spreek ik met je en jij aan. En ik vind het prima dat ze me Marijn noemen. Daar mag iedereen iets van vinden, maar voor mij is het contact met mensen – het opbouwen van een behandelrelátie – het leukste aan dokter zijn. Als dat lukt, en je leert iemand een beetje kennen, kun je je ook wat meer permitteren. Dan kan ik soms direct zijn of een grapje maken als ik aanvoel dat het kan. Dat doe ik bij een patiënt eerder dan bij een coassistent. Die is er kort, zie ik minder, dus dan ben ik voorzichtiger.”
Martijn: “Laten we een stap maken van de coassistent naar de arts níet in opleiding tot specialist, oftewel: de anios. Cardioloog Thijs Plokker pleit in dit nummer voor een andere benaming voor deze groep artsen, die meer recht doet aan hun belangrijke rol in de kliniek. Hij is niet de eerste. Waarom is dit nog steeds niet veranderd?”
Marijn: “Goede vraag. Ik weet het niet. Maar het is inderdaad absurd: zes jaar gestudeerd en dan komt er op je pasje te staan wat je níet bent. Ik kan me helemaal vinden in het voorstel van deze cardioloog. Gewoon: arts – afdeling cardiologie, of: arts – afdeling interne geneeskunde.”
Martijn: “Veel ziekenhuizen kampen nog steeds met een tekort aan aniossen. Nu zal de benaming niet doorslaggevend zijn voor een net afgestudeerde arts om voor het ziekenhuis te kiezen, maar er spreekt weinig waardering uit deze titel. Het zal ook niet meehelpen.”
Marijn: “Helemaal eens, en we weten allebei: woorden doen er toe. Daarover gesproken: jullie hebben de shortlist voor de Zorgstem van het Jaar 2025 bekendgemaakt. Mooi, gevarieerd lijstje!”
Martijn: “Het was best een opgave om uit alle nominaties tien zorgstemmen te selecteren. We hebben gekeken naar hoe vaak iemand genomineerd is en naar diversiteit: in aanpak (hoe laat iemand zijn stem horen?), in thema, beroep en geslacht. Al zijn er veel meer vrouwen dan mannen genomineerd, dus dat zie je terug in de shortlist.”
Marijn: “Wie er ook wint: ze laten allemaal op hun eigen manier zien wat je als zorgprofessional kunt bereiken als je je buiten de werkvloer uitspreekt. En daarmee zijn ze een inspiratie voor velen.”




