Martijn en Marijn: ‘Niet iedereen is één belletje verwijderd van de medische wereld’

martijn & marijn / april 2026

Hoofdredacteur Martijn Reinink en uitgever Marijn Houwert bespreken de nieuwste Arts en Auto. “Het artsengilde zou veel meer een afspiegeling van de samenleving moeten zijn.”

Journalist Martijn Reinink (l) is hoofdredacteur van Arts en Auto. Traumachirurg Marijn Houwert is mede-voorzitter van Vereniging VvAA en in die rol uitgever van Arts en Auto

Marijn: “Leuk dat je in je redactioneel de VvAA‑leergang ‘Laat je stem horen’ aanhaalt.”

Martijn: “Tijdens de slotavond van die leergang zat ik met zes vrouwelijke zorgverleners aan tafel. Dat vond ik een mooi contrast met de verhalen over de vrouwelijke pioniers die in dit nummer staan. Honderd jaar geleden moesten zij vechten voor hun plek. Tijdens de leergang hadden de deelnemers het helemaal niet over hun positie; deze vrouwen richten zich op het verbeteren van de zorg.”

Marijn: “Heel mooi dat dat nu kan, dat zij hun stem kunnen laten horen. Tegelijk denk ik dat we niet moeten onderschatten hoeveel moeilijker het voor vrouwen nog steeds is om carrière te maken dan voor mannen. Door die verhalen over de pioniers moest ik aan mijn moeder denken. Toen zij in opleiding was tot gynaecoloog, moest ze een contract tekenen waarin ze beloofde niet zwanger te worden. Dat heeft ze niet gedaan. En ze werd zwanger — van mij — in 1981. Dat was ongekend in die tijd. Ze moest zelf een vervanger regelen voor de dienstpool en kreeg in die periode geen cent betaald.”

Martijn: “Dat dit in 1981 nog normaal was… je kunt het je bijna niet voorstellen. Ik heb nu trouwens wel een vermoeden door wie jouw karakter is gevormd.”

Marijn: “Mijn moeder is enorm voor gelijkwaardigheid. Bij ons thuis was de rolverdeling heel anders dan bij de ouders van vriendjes. Mijn vader, ook dokter overigens, was een van de weinige vaders op het schoolplein.”

‘Als ik het zwaar had in de opleiding, kon ik kiezen: ging ik naar mijn ouders, of belde ik een oom of tante?’

Martijn: “Met twee artsen als ouders was jij in elk geval geen eerstegeneratiestudent, waar we in dit nummer ook een verhaal over hebben.”

Marijn: “Nee, verre van. Bij ons was het eerder bijzonder als er iemand over de vloer kwam die geen dokter was. Als ik het zwaar had in de opleiding, kon ik kiezen: ging ik naar mijn ouders, of belde ik een oom of tante? Ik was altijd één telefoontje verwijderd van iemand die de medische wereld kende. Op dat moment was dat normaal. Pas later realiseer je je hoeveel geluk en voordeel je daarmee hebt gehad.”

Martijn: “Wanneer kwam dat besef?”

Marijn: “Vooral toen ik opleider werd. Dan kijk je terug op wat je hebt meegemaakt en op de weg die je hebt afgelegd. Dat maakt ook nederig: welk deel van wat ik heb bereikt is echt mijn eigen verdienste? En wat heb ik te danken aan de drie gouden lepels in mijn mond waarmee ik ben geboren?”

Martijn: “Ben je het ermee eens dat het artsengilde veel meer een afspiegeling van de samenleving zou moeten zijn? En dat er dus minder Marijns en meer Wally’s moeten worden toegelaten tot de opleiding? Zoals je in het verhaal hebt kunnen lezen, werkt de vader van geneeskundestudent Wally van der Laan in een palletfabriek en is zijn moeder nagelstylist.

Marijn: Honderd procent. En dat geldt niet alleen voor dokters, maar voor de hele zorg. Als je als zorgverlener uit hetzelfde milieu komt als een patiënt, kun je je beter in hem verplaatsen, heb je meer begrip voor de situatie en spreek je dezelfde taal.”

Martijn: “Dat doet me denken aan het interview met fysiotherapeut Enes Tüntüncu, die een interculturele praktijk heeft en létterlijk de taal van zijn patiënten spreekt. Hij switcht de hele dag tussen Nederlands, Turks en Engels, en heeft zelfs wat zinnetjes Spaans en Portugees geleerd om te levelen met patiënten en hun vertrouwen te winnen.”

Marijn: “Dat is toch geweldig? Als het aan mij ligt, gaan alle faculteiten geneeskunde gewoon loten. Én krijgen mensen met een lagere sociaaleconomische achtergrond die meerdere talen spreken een streepje voor. Dan hoor ik mensen meteen roepen: “Dat is discriminatie.” Maar volgens mij is dit nodig om recht te trekken wat de zorg nodig heeft.”

Martijn: “En als dat betekent dat excellente kandidaten uit artsenfamilies buiten de boot vallen?”

Marijn: “Dat is echt niet het einde van de wereld. Laat ik het bij mezelf houden: het is geweldig om chirurg te zijn, maar ik was ook gelukkig geworden als ik geschiedenis had gestudeerd. Eigenlijk was dat mijn lievelingsvak. Met natuurkunde had ik veel meer moeite; als mijn ouders geen dokters waren geweest, had ik dat vak waarschijnlijk allang laten vallen.”

Delen