Martijn & Marijn over tattoos, reanimaties en promoties
martijn & marijn / maart 2026
Hoofdredacteur Martijn Reinink en uitgever Marijn Houwert bespreken de nieuwste Arts en Auto. Over tattoos, promoties en reanimaties.

Martijn: “Je bent jarenlang opleider geweest. Zou een grote, zichtbare tatoeage voor jou reden zijn om iemand niet aan te nemen?”
Marijn: “Ik zag laatst beelden van die gevangenis in El Salvador: allemaal gasten met een half gezicht vol inkt. Dát gaat me wat ver. Maar verder? Nee joh. Volgens mij zijn tattoos tegenwoordig net zo normaal als sneakers, ook in de zorg.”
Martijn: “In 2014 hadden we een artikel over ‘tattoos onder de witte jas’. Toen hielden zorgverleners hun tatoeages liever verborgen. Een lezer wees ons er laatst op dat dat inmiddels achterhaald is. Dat bleek wel toen we een oproepje plaatsten. Daar kregen we ontzettend veel reacties op van zorgverleners die wel over hun tattoos wilden vertellen. Heb jij eigenlijk een tattoo?”
Marijn: “Ha, nee. Vroeger ging ik weleens naar feestjes met een getekend kruis op mijn biceps. Ik schoor m’n kop kaal en droeg diamanten oorbellen, maar een echte tattoo? Dat vond ik toch net te definitief. Jij?”
Martijn: “Nog niet. Ik denk er weleens over. Bij anderen vind ik het vaak mooi, zeker als er een verhaal achter zit.”
Marijn: “Zoals bij de huisarts met de tatoeage van haar overleden dochter. Intens verdrietig, maar ook zo mooi dat je iemand op die manier bij je draagt. Ik kreeg kippenvel toen ik dat las. Net als bij jouw redactioneel trouwens. Ik wist natuurlijk al wat er met je moeder is gebeurd, maar mooi dat je dit nu zo opschrijft en koppelt aan de actualiteit.”
“Vroeger ging ik weleens naar feestjes met een getekend kruis op mijn biceps. Maar een echte tattoo? Te definitief”
Martijn: “Ik had het al geschreven voordat de Hartstichting met haar onderzoek kwam en het tekort aan reanimatievrijwilligers overal in het nieuws was. Ik hoop dat dit redactioneel bijdraagt aan bewustwording en dat het in Den Haag iets in beweging brengt. Want dat er niets over burgerhulpverlening, EHBO en AED’s in het regeerakkoord staat, is toch een gemiste kans?”
Marijn: “Vind ik ook. Uit dat onderzoek van de Hartstichting blijkt dus dat maar 5 procent van de Nederlanders met een reanimatiecertificaat zich aanmeldt als burgerhulpverlener. De meesten omdat ze bang zijn iets verkeerd te doen. Die groep moeten we ervan overtuigen dat je niets fout kúnt doen. Dat je beter íets kunt doen — want dat geeft kans op overleving — dan niets doen, want dat betekent vrijwel zeker overlijden. Dat moeten we zo vaak herhalen dat niemand er meer omheen kan. Daar kan de overheid een rol in spelen, maar persoonlijke verhalen, zoals dat van jou, zijn daarbij cruciaal.”
Martijn: “Nog even terug naar jouw opleiderstijd. Je hebt altijd gezegd dat een proefschrift geen criterium zou moeten zijn om in opleiding te komen tot medisch specialist. Nu komen hogescholen met een doctoraatstraject. Wat vind je van die ontwikkeling? Hoe kijk je naar de Professional Doctorate?”
“Je kunt beter íets doen — want dat geeft kans op overleving — dan niets doen”
Marijn: “Ik moest aan Philips denken. Stel dat ze daar de ontwikkeling van de gloeilamp hadden aangepakt zoals wij in de geneeskunde te werk gaan. Dan stond er in Eindhoven nu een proefschriftenfabriek, maar hadden ze geen lamp gemaakt.”
Martijn: “Met andere woorden: al die promotietrajecten leiden niet tot innovatie in de zorg?”
Marijn: “Er zit maar heel weinig baanbrekends tussen al die PhD’s van dokters. Het zijn lopende-band-trajecten geworden. Je stapt op de trein, voert uit wat het promotieteam heeft bedacht en een paar jaar later stap je met een proefschrift weer uit. Dan betaal je ook nog voor publicaties in journals die niemand leest, terwijl je gratis moet reviewen, want dat is een ‘eer’.
Bij een Professional Doctorate heb je dat circus niet. De PD richt zich op concrete oplossingen voor problemen in de praktijk. Daar heeft de zorg veel meer aan. Dus wat mij betreft omarmen we de PD en stoppen we met al die overbodige PhD’s.”



