Onuitwisbaar: tatoeages van zorgprofessionals

Zorgverleners met tatoeages zijn allang geen uitzondering meer. Maar ze zichtbaar tijdens het werk dragen? Daar blijven de meesten huiverig voor. Vier collega’s over hun tatoeages en de bijzondere verhalen erachter.

Beeld De Beeldredaktie/Joost Hoving

‘Dit is een eerbetoon aan mijn dochter’

Na een ingrijpende gebeurtenis besloot huisarts Mathilde Millenaar (55) een tatoeage op haar rechteronderarm te laten zetten.

Beeld De Beeldredaktie/Joost Hoving

“Samen met mijn tienerdochter Isis keek ik altijd naar het programma Ink Master op MTV, een wedstrijd voor tattoo-artiesten. Ze vond de afbeeldingen prachtig en had al jong besloten dat ze later ook een tatoeage wilde. ‘Als je 18 bent’, zei ik, elke keer als ze erover begon. Zover is het helaas nooit gekomen, want twee maanden voor haar 15e verjaardag overleed ze door suïcide.

Eerbetoon

Na Isis’ dood vond ik op haar Pinterest-account voorbeelden van tattoos die ze kennelijk mooi vond. Zo kwam ik op het idee om, als eerbetoon aan haar, zelf een tatoeage te laten zetten. Ik koos voor een gestileerde lijntekening van mijn dochter terwijl ze in de lucht springt – ze beoefende op hoog niveau atletiek. Op mijn onderarm, zodat ik haar goed kan zien.

Het plaatsen, twee jaar na haar dood, was haast pijnloos. Dat vond ik bijna jammer. Het deed geen recht aan het intense verdriet erachter, zo voelde het. Mijn man had ik vooraf niets verteld – hij heeft een enorme hekel aan tatoeages. Maar hij vond het ontwerp zo mooi dat hij een T-shirt met dezelfde afbeelding heeft laten maken.

Niet alleen

Vanaf het begin ben ik naar mijn omgeving en patiënten open geweest over wat er met mijn dochter is gebeurd. Nu deel ik het verhaal dus ook met de rest van de wereld. Om de bewustwording over suïcide te vergroten. En om zorgprofessionals die van nabij een suïcide hebben meegemaakt een hart onder de riem te steken. Ik heb lang met schuldgevoelens geworsteld: hoe kon ik als dokter de signalen bij mijn eigen kind missen? Maar het kan iedereen overkomen. Weet dus dat je niet alleen bent.”


‘Patiënten reageren vaak verrassend positief’

Physician assistant Marloes Andreas (45) kreeg spijt van haar eerste tatoeage. Maar dit weerhield haar er niet van om er meer te laten zetten.

Beeld De Beeldredaktie/Joost Hoving

“Die eerste tattoo was meteen een grote, een tribal draak op mijn onderrug. Zeventien was ik. Helaas was de tatoeëerder een prutser — omdat hij te diep had getatoeëerd, kreeg ik last van bultjes en andere irritaties. Op mijn 24ste heb ik de tatoeage daarom laten verwijderen. Om het lelijke litteken te verhullen, liet ik een pauw overheen zetten. Later kwamen er vlinders en bloemen bij. En een schedel, omdat ik toentertijd bij de afdeling radiologie werkte.

Asociaal

Toen mijn vriend drie jaar geleden zíjn eerste tatoeage wilde laten zetten, begon het bij mij ook weer te kriebelen. Deze keer koos ik geografische vormen, die vind ik zo prachtig. Eerst heb ik drie mandala’s op mijn linkerbeen laten tatoeëren. Daarna volgde een sleeve op mijn linkerarm. Die stopt met opzet boven mijn pols, zodat ik hem goed kan bedekken.

Ik werk freelance en als ik ergens op gesprek kom, wil ik dat een nieuwe opdrachtgever eerst mij ziet, niet mijn tattoo. Dat komt door een opmerking die een specialist ooit maakte. ‘Onverzorgd en asociaal’, noemde hij mijn tatoeages. Hij zou me daarom nooit aannemen, zei hij.

Verfrissend

Patiënten reageren juist vaak verrassend positief. ‘Verfrissend’, reageerde een jurist eens — op zijn kantoor waren tatoeages nog steeds taboe. En een vrouw van 80 wilde graag mijn arm voelen. Het leverde een leuk gesprek op. In de zorg, waar je persoonlijkheid soms schuilgaat onder een witte jas, zijn mijn tattoos mijn mooiste sieraad. Een sieraad dat, in tegenstelling tot een horloge of ringen, gelukkig nooit af hoeft.”


‘Aan een tweede tattoo heb ik geen behoefte. Dit ene memento is genoeg‘

Een sportieve prestatie inspireerde tandarts Rogier Scheffers (49) tot een tatoeage op zijn linker biceps.

Beeld De Beeldredaktie/Joost Hoving

“‘Een tatoeage is ordinair’. Dat was de boodschap die ik van huis uit – mijn vader was ook tandarts – meekreeg. Pas toen ik als twintiger Olympische sporters zag met tatoeages van de vijf ringen, veranderde dat beeld. Zij hadden zo’n waanzinnige prestatie geleverd. Mooi dat ze daar met hun tatoeage steeds weer aan herinnerd worden, dacht ik.

Mijlpaal

Twee jaar geleden bereikte ik zelf een sportieve mijlpaal: ik liep mijn eerste marathon, die van Berlijn, in 3 uur en 37 minuten. Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Dat heeft me zoveel mentale kracht gegeven. Ik wilde daar ook een blijvende herinnering aan. Een tatoeage dus. Over het onderwerp hoefde ik niet lang na te denken: de Brandenburger Tor natuurlijk, hét symbool van Berlijn. Het moest een fijn, smaakvol ontwerp worden, dat past bij mij. Op mijn bovenarm, dezelfde plek als waar de Olympische sporters hun ringen hadden laten zetten.

Trots

‘Ben je gek geworden?’, zeiden verschillende vrienden, van wie velen ook tandarts zijn. Bewijs dat tatoeages in onze beroepsgroep nog altijd geen gemeengoed zijn. Voor mij was het reden om hem juist wél te zetten: ik ben trots op mijn prestatie en dat mag iedereen weten.

Mijn tatoeage piept net onder de mouw van mijn werkpolo uit. Een enkele keer vraagt een patiënt ernaar. Dan vertel ik het verhaal erachter. Tot nu toe heb ik daar alleen maar positieve reacties op gehad. Of er nu meer komen? Ik train wel voor een volgende marathon, maar aan een tweede tatoeage heb ik geen behoefte. Dit ene memento is genoeg.”


‘De wetenschap dat ze er zijn, maakt me zelfverzekerder‘

De symbolische tatoeages van patholoog Anne-Marie Vos (33) zijn voor haar — letterlijk en figuurlijk — een steuntje in de rug.

Beeld De Beeldredaktie/Joost Hoving

“Mensen kijken vaak wel even vreemd op als ik ze een foto van mijn backpiece laat zien. Die beslaat mijn schouderbladen, complete rug, flanken en billen. In totaal heeft het twintig sessies gekost om hem te laten zetten, vier tot zes uur per keer. Dat kostte een hoop geld ja — ik schat dat ik er zo’n 12.000 euro aan heb uitgegeven. Maar voor mij was dat het absoluut waard.

Bliksemafleider

Als kind werd ik veel gepest, ik voelde me altijd een buitenstaander. Het maakte me erg onzeker. Om afstand te creëren tussen mezelf en de buitenwereld besloot ik een kunstwerk op mijn rug te zetten. Als een soort pantser, of bliksemafleider. Met als centraal thema de heavymetalmuziek waar ik veel naar luister.

In het ontwerp komen zeven albumcovers samen. De eerste tattoo — de schedels op mijn bovenrug — was van de band As I Lay Dying. Daarna volgden covers van onder andere Korn, Suicide Silence en Thy Art is Murder.

‘Zoveel tijd en geld voor iets wat je zelf niet ziet’, zeggen mensen soms. Maar ik hoef niet elke dag naar mijn tatoeages te kijken. De wetenschap dat ze er zijn, maakt me al zelfverzekerder. Dat ik dit heb durven doen en dat ik er zoveel voor over heb gehad — sommige delen waren extreem pijnlijk om te zetten — geeft me kracht.

Behoudend

De meeste collega’s weten van mijn tatoeages — ik moest toch uitleggen waarom ik twee dagen niet kon zitten nadat ik mijn billen had laten tatoeëren. Maar ik ben wel terughoudend in met wie ik mijn foto’s deel. De medische wereld is nog altijd overwegend conservatief en behoudend. Dat bleek wel toen ik tijdens mijn bachelor geneeskunde het Leerboek volksgezondheid en gezondheidszorg onder ogen kreeg.

‘Als een patiënt iemand met een tatoeage door het ziekenhuis ziet lopen, zal hij eerder denken dat die de loodgieter is dan zijn arts’, stond daarin. Sindsdien is er gelukkig wel wat veranderd — in mijn tijd was ik de enige aios met tattoos, nu zijn er meer. Maar toen er onlangs een filmploeg op onze afdeling kwam, kregen we toch de nadrukkelijke instructie dat er geen tatoeages in beeld mochten.

Canadese wildernis

Anderhalf jaar geleden was mijn backpiece eindelijk klaar. Intussen denk ik alweer na over een nieuw project: een sleeve in Haida-stijl om mijn hele linkerbeen. Een Haida-tatoeage is heel persoonlijk. De symbolische, grafische tekeningen van onder andere dieren verbeelden je levensverhaal: waar je vandaan komt en wie je bent.

Delen