Haags spreekuur: woordvoerder Wieke Paulusma (D66)
haags spreekuur / Wieke Paulusma, woordvoerder medische zorg van D66
In de serie Haags Spreekuur voelen we zorgwoordvoerders uit de Tweede Kamer aan de tand over hun plannen. In deze aflevering: Wieke Paulusma (47), voormalig wijkverpleegkundige en woordvoerder medische zorg van D66.

Zorgprofessional en politicus,is dat een goede match?
“Voor mij absoluut. Na jarenlang zelf in de zorg te hebben gewerkt, vond ik het belangrijk het geluid van de werkvloer in de politiek te laten horen. De Groningse gemeenteraad was daarvoor zeven jaar lang de uitgelezen plek.
Ik hou van het politieke handwerk, van samenwerken en verschillen overbruggen om zo tot een meerderheid te komen. Dus toen ik de kans kreeg naar de Tweede Kamer over te stappen, hoefde ik niet lang na te denken. Veel van mijn verpleegkundige vaardigheden – echt luisteren, doorvragen, snel schakelen – komen me in Den Haag trouwens goed van pas.”
Hoe bent u in de zorg beland?
“Na de middelbare school deed ik vrijwilligerswerk in Costa Rica. Daar ontdekte ik dat de combinatie van mensen helpen en professionele vrijheid perfect bij me past. Tijdens mijn hbo-v-stage in de thuiszorg wist ik: hier ben ik op mijn plek. Het is zo bijzonder om patiënten in hun eigen vertrouwde omgeving te mogen ondersteunen. Overigens loop ik nog steeds veel in de zorg rond, hoor, tijdens mijn werkbezoeken.”
Waar was uw laatste werkbezoek?
“Bij de innovatieve praktijk van huisartsen Marie Annet Vollebregt en Sharon Breedveld-Rico in Woerden. Zij hebben geen assistenten maar werken met een app die klachten uitvraagt. Een mooi voorbeeld van hoe digitalisering kan helpen de zorg efficiënter te maken.”
Uit een recente LHV-enquête blijkt dat ruim driekwart van de huisartsen zegt dat AI de werkdruk niet of nauwelijks verlaagt.
“Ik geloof ook zeker niet dat AI de heilige graal is die alle problemen in de zorg gaat oplossen. Maar ik ben er wel van overtuigd dat digitalisering in de brede zin bijvoorbeeld de administratieve druk enorm kan helpen verminderen.”
Op welk wapenfeit van de afgelopen jaren bent u trots?
“Dat de D66-motie over het behoud van het stagefonds voor de zorg afgelopen juli is aangenomen. Daarmee hebben we een bezuiniging van 122 miljoen op het fonds kunnen tegenhouden. Die was funest geweest voor het toch al grote personeelstekort in de zorg.
Verder hebben we er als fractie mede voor gezorgd dat het vaccin tegen het RS-virus in het basispakket is opgenomen. En de initiatiefwet tegen homogenezing die ik samen met collega’s van VVD, GroenLinks-PvdA, SP en PvdD heb ingediend, is afgelopen september ook aangenomen. Bewijs dat je als Kamerlid echt een direct verschil kunt maken in de levens van mensen.”
Wat zijn volgens u de grootste zorgopgaven voor de komende kabinetsperiode?
“Preventie is voor mij het hoofdthema. En dan vanuit overstijgend perspectief: hoe voorkomen we dat mensen – specialistische – zorg nodig hebben? Want we kunnen de zorg alleen toegankelijk en betaalbaar houden als we over de grenzen van de sector heen kijken en dáár investeren waar problemen beginnen. Denk aan effectieve schuldhulpverlening en betaalbaar gezond eten.
Vanuit D66 willen we dit soort gezondheidsdoelen ook wettelijk gaan vastleggen en zo bindend maken voor de overheid. Daar hoort ook een andere vorm van zorgfinanciering bij, met focus op uitkomst in plaats van behandeling.
Vanuit mijn eigen achtergrond wil ik me verder hardmaken voor meer zeggenschap voor verpleegkundigen. Zij krijgen gelukkig steeds vaker een vaste plek aan beleidstafels, maar over het geheel gezien blijft hun professionaliteit onderbelicht. Hun positie in de zorgtransitie moet beter worden verankerd.”
Dat klinkt tamelijk abstract. Op welke concrete resultaten mogen we u over vier jaar aanspreken?
“Dat alle Nederlanders weer een vaste huisarts kunnen hebben. En dat zorgprofessionals in de eerste lijn meer tijd krijgen voor een consult. Niet alleen huisartsen, maar ook hulpverleners in het sociale domein. Want een sterke eerste lijn is onmisbaar voor effectieve preventie.”
U pleit er ook voor om abortus en euthanasie uit het wetboek van strafrecht te halen.
“Klopt. Abortus en euthanasie zijn vormen van zorg, en zorg hoort niet in het strafrecht, vind ik. Overigens is een wetswijziging wat mij betreft geen doel op zich. Ik wil vooral dat we betere gesprekken gaan voeren over waardig leven en sterven. Ook in ingewikkelde situaties, zoals bij dementie.
Ik zou het goed vinden als op een dementiediagnose standaard een gesprek met de huisarts volgt. Een tijdige en openhartige dialoog met alle betrokkenen kan helpen om de wensen over het levenseinde goed vast te leggen en de regie van patiënten te versterken.”
Tot slot: welke oproep wilt u doen aan oud-collega’s in de zorg?
“Laat je stem horen. ‘Dat heeft toch geen zin’, hoor ik vaak tijdens werkbezoeken. Maar veel afzonderlijke stemmen klinken samen heel luid. Dat hebben we bijvoorbeeld gezien bij de protesten tegen de bezuinigen op het stagefonds. Mede dankzij al die stemmen zijn die nu toch van de baan.”
Dit interview vond plaats voor publicatie van het regeerakkoord.
CV
Wieke Paulusma (Emmen, 1978) studeerde verpleegkunde in Groningen en volgde de opleiding tot verpleegkundig specialist in Utrecht. Ze werkte onder andere als verpleegkundige en leidinggevende in de thuiszorg en als (project)manager in het UMCG en het Ommelander Ziekenhuis. Van 2014 tot 2021 zat ze namens D66 in de Groningse Gemeenteraad. In 2021 stapte ze over naar de landelijke politiek.
Sindsdien maakt ze deel uit van de Tweede Kamerfractie van D66. Paulusma heeft medische zorg en medische ethiek in haar portefeuille. Ze heeft twee tienerdochters en woont afwisselend in Groningen en Den Haag.
>> w.paulusma@tweedekamer.nl




2 reacties
Leest prettig, maar “aan de tand voelen” is dit niet.
De antwoorden blijven op het niveau van bekende beleidswoorden (preventie, digitalisering, andere bekostiging) zonder dat er echt wordt doorgevraagd op consequenties. Wat betekent dit concreet in de spreekkamer? Wie gaat er iets merken of iets inleveren?
De ene kritische vraag (“dat klinkt tamelijk abstract”) wordt niet doorgezet. En juist daar begint het interessante deel van het gesprek. Zo blijft het bij intenties en goede bedoelingen, terwijl de spanning tussen beleid en praktijk buiten beeld blijft. Dat is zonde want precies daar zit de werkelijkheid van de zorg.
G K Mitrasing
21 maart 2026 / 07:14De redactie belooft “aan de tand voelen”. Wat volgt is helaas een tandartsbezoek waarbij de patiënt zelf de boor vasthield.
Paulusma oogt sympathiek, heeft verpleegkundige roots en kent de werkvloer.
Dat gelooft u direct.
Maar sympathie is geen voorwaarde voor het creëren van een efficiënt zorgstelsel.
Preventie is haar hoofdthema.
En dat zegt elke zorgwoordvoerder, al twintig jaar lang.
Probleem: Zorgverzekeraars hebben structureel geen belang bij preventie waarvan de opbrengst pas na tien jaar zichtbaar wordt — en dan ook nog eens bij een concurrent terechtkomt.
Dit mechanisme wordt niet benoemd.
We krijgen in plaats daarvan: “betaalbaar gezond eten.” Juist. En dan dit:
Meer tijd voor de huisarts.
Mooi.
Betaald door wie?
Via welk tarief?
Onderhandeld met welke verzekeraar — die D66 overigens gewoon laat zitten?
Deze vragen worden niet gesteld. De één geplaatste reactie onder het stuk merkt het terecht op: doorvragen begint precies daar waar dit interview stopt.
Niet-bewezen behandelingen niet meer vergoeden klinkt rationeel, totdat u vraagt: bewezen door wie, op welke criteria, en wie betaalt als achteraf blijkt dat een huisarts “onterecht” heeft gedeclareerd? Antwoord: stilte.
Grote kans dat de verzekeraar straks bepaalt wat bewezen is.
Een bekend verhaal in een nieuw jasje.
D66 wil af van marktwerking maar houdt concurrerende verzekeraars, contractering en eigen risico intact!
Hoe dan?
Marktwerking is immers geen schuifje.
Je kunt het niet “verminderen” terwijl de institutionele architectuur ervan volledig overeind blijft.
Paulusma weet wat er mis is.
Dat is precies het probleem: ze weet het, benoemt het, en trekt vervolgens geen enkele structurele conclusie.
Dat heet in de geneeskunde een anamnese zonder behandelplan.
Arts en Auto had best mogen doorvragen.
Dat is zonde — want precies daar begint het interessante deel van het gesprek.
E.Kriek
21 maart 2026 / 22:06