Martijn & Marijn: van magazineprijs tot bevriende verloskundigen
martijn & marijn / november 2026
Hoofdredacteur Martijn Reinink en uitgever Marijn Houwert bespreken het november-nummer dat VvAA-leden deze week ontvangen.

Marijn: “We moeten natuurlijk beginnen met de Mercurs. Dat Arts en Auto is genomineerd voor de ‘Oscars van de tijdschriftwereld’, daar mogen we toch wel even bij stilstaan? Dus ook op deze plek: felicitaties aan de hele redactie.”
Martijn: “Veel dank. Jij als uitgever ook gefeliciteerd. We zijn er trots op!”
Marijn: “Waar hebben jullie deze nominatie volgens jou aan te danken?”
Martijn: “Ik denk dat de jury heeft gezien dat we Arts en Auto echt hebben vernieuwd. Dat we een duidelijke koers hebben gekozen: we willen er voor álle zorgprofessionals zijn. En dat die aanslaat en inmiddels terugkomt in alles wat we doen. Van de Schrijfpoli tot de Zorgstem van het Jaar, en van onze bloggers tot het compleet vernieuwde magazine. Daarin proberen we elke maand weer de volle breedte van de zorg te laten zien. Valt jou eigenlijk op hoeveel verschillende beroepsgroepen er in één nummer voorbijkomen?”
Marijn: “Als ik eerlijk ben, ben ik me daar niet zo van bewust. Ik ben het al normaal gaan vinden.”
Martijn: “Welke beroepsgroepen zijn je uit dit november-nummer vooral bijgebleven?”
Marijn: “De bevriende verloskundigen, die hun gezinnen op één hoop hebben gegooid. Met de dienstbelasting natuurlijk hartstikke praktisch, maar ik vond het vooral schitterend om te lezen hoe die gezinnen met elkaar vergroeid zijn. Ik zag het helemaal voor me hoe ze op het schoolplein aankwamen: één moeder met zes kinderen, een paar op loopfietsjes, de kleinste in de draagzak. En van een heel andere orde: het interview met dierenarts Arabella Burgers. Zij had niet misstaan op de shortlist voor de Zorgstem van het Jaar.”
Martijn: “Zij laat al heel lang haar stem horen, al vanaf haar studietijd. En dat werd haar niet altijd in dank afgenomen. Op de faculteit kreeg ze te horen dat ze ‘te emotioneel’ was. Als je dat leest, denk ik: de cultuurverandering die jullie met #vaniknaarwij willen aanjagen, is ook in de diergeneeskunde hard nodig.”

Marijn: “De zorg is een vrij conservatieve sector. En laten we eerlijk zijn: continuïteit en dingen op een vaste manier doen, hebben ons ook veel gebracht. Als je daartegen ingaat, roep je al snel weerstand op. Heb ik zelf ook regelmatig ondervonden. Wil je uiteindelijk echt iets veranderen, dan moet je volgens mij van of-of naar en-en. Dus: wat uit haar visie is toepasbaar voor de hele diergeneeskunde en wat is misschien toch te radicaal of onuitvoerbaar?”
Martijn: “Ik denk dat zij inmiddels wel op dat ‘en-en’-punt is aangekomen. Ze heeft steeds meer medestanders en geeft nu zelfs af en toe les op de faculteit. Maar uit haar verhaal blijkt ook wel dat je een flinke dosis doorzettingsvermogen nodig hebt om daar te komen. En moed om je te blijven uitspreken als je zoveel weerstand krijgt.”
Marijn: “Doorzettingsvermogen zeker, maar moed? Ik denk niet dat zij zichzelf als moedig ziet. Dit is wat zij vindt, dit is waar zij voor staat. Ze komt op mij heel authentiek over.”
Martijn: “Authentiek, jezelf zijn: dat doet me denken aan de column van verpleegkundigen Jorn Albers en Jennifer Bergkamp. Jorn schrijft dat hij tegenover patiënten heel open is over zijn geaardheid, onder het motto: ‘Openheid opent deuren in behandelcontacten’. Wat vind jij daarvan?”
Marijn: “Zelf ben ik terughoudend in wat ik met patiënten deel over mijn privéleven. Ik denk dat iedereen daarin zijn eigen afweging moet maken. Maar: uiteraard kan en mag elke patiënt ook bij mij zijn wie die is. Eigenlijk vind ik dat vanzelfsprekend. Ik heb een eed afgelegd: ik probeer geen oordeel te hebben over wie ik behandel. Ook een crimineel met schotwonden is voor mij gewoon een mens.”
Martijn: “Zeker nu de acceptatie van homoseksualiteit zo onder druk staat, vind ik het alleen maar mooi dat Jorn zo open is. Misschien is dat voor sommige patiënten ook gewoon een steun in de rug.”
Marijn: “Het is vreselijk dat die acceptatie afneemt en mensen uit de LHBTIQ+-gemeenschap zich minder veilig voelen, in Nederland nota bene. Ik kan me zo kwaad maken om die manfluencers, van die Andrew Tates, met hun bizarre denkbeelden. Hoe snel dat gaat en hoeveel jongeren daarin worden meegezogen, dat baart me echt zorgen. Juist tegen die achtergrond ben ik het met je eens dat de openheid van Jorn heel waardevol kan zijn.”


