Schmitz versus Snijders: frustratie en hoop
duocolumn / Roderick Schmitz en Heleen Snijders bespreken relevante zorgthema’s, tegenstellingen én taboes

Zo zo Heleen,
Eigenlijk gaat het altijd zo: ik app jou mijn aandeel van onze column en jij zegt: ‘Top!’ Dat wordt dan meestal snel gevolgd door jouw schrijfactie. Ik zeg vervolgens ook ‘Top!’ en daarmee is de kous af. Maar nu ging het anders. Mijn aanzet ging over een extreme ergernis: transparantie als bouwsteen van het zorgstelsel en motor van passende zorg. ‘Mooi’, zei je, ‘maar leg het ook even voor aan Martijn (de hoofdredacteur). Deze lijkt misschien iets te veel op onze vorige columns.’
En ja, Martijn kon dat natuurlijk alleen maar beamen. Zelf vond ik het best aardig geschreven en bovendien vond ik dat ik wel een punt had. Daarbij gaan de onderwerpen na meer dan vijftig columns onherroepelijk op elkaar lijken. Dat begrijpen jullie toch ook wel?
‘Lekker even van je afschrijven door bij voorkeur anderen als domoren af te schilderen’
Als ik terugkijk, realiseer ik me dat het makkelijker is om over frustraties te schrijven. Natuurlijk zijn frustraties mijn probleem, maar ze worden eigenlijk altijd door anderen veroorzaakt. Lekker even van je afschrijven door bij voorkeur anderen als domoren af te schilderen. Voor mij is dat een buitengewoon effectief ventiel gebleken om de frustratieballon leeg te laten lopen.
Maar moet ik de lezers maand in, maand uit gebruiken als onderdeel van dat ventiel? Waarom lukt het me niet om te schrijven over ons mooie vak, het ziekenhuis als heerlijke werkomgeving en het voorrecht dat wij hebben om in de spreekkamer of op de operatiekamer bij te dragen aan het welzijn van de patiënt? Een goed voornemen.

Tsja Roderick,
Ons brein geeft nu eenmaal meer gewicht aan wat er misgaat dan aan wat er goed gaat. Dat maandelijkse afreageren van jou is overigens minder onschuldig dan het lijkt. Want als je maar lang genoeg hoort wat er allemaal misgaat, ga je vanzelf denken dat er weinig meer te redden valt. Maar het omgekeerde werkt helaas net zo min. Onszelf vertellen hoe mooi en heerlijk het allemaal is, zoals jij voorstelt, brengt ook niemand in beweging.
Gisteren zag ik How to Live on Earth, een must-see-documentaire over hoe wij mensen de natuur uitputten, waardoor soorten verdwijnen en ecosystemen voor onze ogen kapotgaan. Geen vrolijk verhaal, maar toch zat ik na afloop verrassend opgewekt op de bank. Dat kwam niet doordat het allemaal wel meevalt, verre van, maar omdat er tussen alle ellende vooral verhalen werden verteld over wat mensen wél voor elkaar krijgen.
‘Mensen zullen ruimte blijven zoeken binnen knellende systemen’
Wat als we dát nou eens opschrijven? Over het UMCG bijvoorbeeld, waar ze oudere mensen met kanker eerst vragen wat zij zelf nog belangrijk vinden in hun leven en daardoor bij ruim een kwart tot een ander behandeladvies komen. Of in het St. Antonius in Nieuwegein, waar bij zeer kwetsbare ouderen met een gebroken heup opereren niet langer vanzelfsprekend is en niet opereren soms óók goede zorg kan zijn.
En in Amsterdam UMC en OLVG onderzoeken ze wat er gebeurt als familie niet langer alleen bezoeker is, maar mee kan doen in de zorg. Helpen met eten, mobiliseren en alvast leren wat straks thuis nodig is. Daar word ik enthousiast van. Want het zegt me dat mensen ruimte zullen blijven zoeken binnen knellende systemen.
Of het nou gaat om het klimaat, waar economische belangen verandering in de weg zitten, of om de zorg, waar productieprikkels, regels en gewoontes dat doen. En ik weet niet hoe het met jou zit, Roderick, maar ik kan wel wat hoop gebruiken. Ik krijg vooral ontzettend veel zin om mee te doen.
Gratis proefnummers
Zorgprofessional maar (nog) geen VvAA-lid? Maak nu vrijblijvend én gratis kennis met Arts en Auto Magazine



