Dierenarts Joyce Hofman is Zorgstem van het Jaar 2026: ‘Onwijze stimulans om door te gaan’
Duurzaamheid, doorgefokte hondenrassen en het onterechte beeld van de dierenarts als geldwolf. Joyce Hofman spreekt zich er geregeld over uit. En dat wordt gewaardeerd: de dierenarts is verkozen tot Arts en Auto’s Zorgstem van het Jaar 2026.

Of ze even mee kan komen, vraagt een collega. Joyce Hofman is net klaar met de operatie van een kat met hartruis. ‘Direct?’, vraagt ze verbaasd. Ja, het is dringend. Als de dierenarts de wachtkamer binnenkomt, is die leeg. Dan verschijnen er vanuit het niets een stuk of tien collega’s. Plus drie onbekenden: een fotograaf, een cameravrouw en de hoofdredacteur van Arts en Auto, met bloemen én een award. Als Hofman hoort dat zij is verkozen tot Zorgstem van het Jaar 2026, is ze even sprakeloos. “Echt? Ongelofelijk. Heel fijn. Heel erg bedankt. Ik ben heel erg verrast. En trots.”

Bekijk hier de video waarin Martijn Reinink Joyce Hofman verrast met de award voor Zorgstem van het Jaar 2026.
Altomeisje
Joyce Hofman (44) heeft een praktijk in de Watergraafsmeer in Amsterdam, maar is geboren en getogen in Rotterdam. Van jongs af aan wil ze maar één ding: dierenarts worden. Daar doet ze alles voor. Met gemiddeld een 8 op haar vwo-diploma is ze zeker van een plek op de faculteit. Maar de eerste jaren voelt ze zich daar niet zo thuis. “Ik was destijds een altomeisje, met blauwe dreadlocks. Best wel activistisch. En daardoor een beetje een buitenbeentje.”
Haar plezier vindt ze buiten de studie. “Ik had een bijbaantje in een poppodium en veel vrienden in de culturele hoek.” Het leidt ertoe dat ze naast diergeneeskunde ook film-, theater- en televisiewetenschappen gaat studeren. In die tijd staat ze ook voor het eerst voor een camera. “Ik was een van de makers van Campus TV, een brutaal online jongerenprogramma dat misstanden aan de kaak stelde.”
Gek op chaos
Daar blijkt al dat ze er niet voor terugdeinst om haar stem te laten horen. Uiteindelijk gaat ze wel verder in de diergeneeskunde. Een extra stage in Suriname, die ze op eigen initiatief loopt, geeft de doorslag. “Ik vond het zo geweldig in die praktijk dat ik er na mijn afstuderen een jaar als dierenarts ben gaan werken. Volle wachtkamers, zeven dagen per week doorbeuken. Van alles proberen, want er waren maar weinig dierenartsen. Vaak was het chaos, maar daar ben ik juist gek op. En de mensen daar, die zijn zo dankbaar. Ook al duurde het soms vijf uur voordat ze aan de beurt waren.”
Het contrast met Nederland is groot, zeker vandaag de dag. “In de loop der jaren zijn steeds meer mensen hun hond of kat als kind gaan beschouwen. Dat mag, daar heb ik geen oordeel over. Maar ik zie steeds meer ‘helikopterouders’ onder diereigenaren: snel ongerust en enorm veeleisend. Dat zorgt voor veel druk, zeker op jonge dierenartsen. In Suriname houden mensen net zo goed van hun huisdier, maar zijn ze praktischer. Ze accepteren dat niet alles maakbaar is, en dat het soms niet goed afloopt.”
Eigen visie
Terug in Nederland gaat ze eerst als waarnemer aan de slag. In grote en kleine praktijken, in de stad en op het platteland. Tot ze terechtkomt bij dierenarts Leen Elenbaas in de Watergraafsmeer. “We hadden direct een klik, we zijn dezelfde types.” Als hij een paar jaar later met pensioen gaat, neemt Hofman de praktijk over. “Ik heb een visie op hoe ik diergeneeskunde wil uitoefenen. Dat lukt alleen in een eigen praktijk, waar ik ook zelf bepaal met wie ik samenwerk.” Inmiddels werken er 17 dierenartsen en telt Joyce Hofman Klinieken bijna 50 medewerkers en drie locaties.

In Hofmans visie spelen duurzaamheid en dierenwelzijn een belangrijke rol. “In de diergeneeskunde hebben we een hyperfocus op gezelschapsdieren. Daardoor redden we soms het ene dier ten koste van andere dieren. Honden en katten eten een aanzienlijk deel van het vlees dat wereldwijd wordt geproduceerd. Er wordt gesproken over 10, soms wel 20 procent. Wat een verschil zou het maken als we dat zouden verminderen. En neem vlooienmiddelen: de hoeveelheid werkzame stof in één pipet kan voor miljoenen insecten dodelijk zijn. Is het geoorloofd om zoveel insecten te schaden, terwijl er maar een heel kleine kans is dat een vlo of teek een hond of kat ziek maakt? Die gesprekken voeren we aan de balie, en dat zijn soms best moeilijke gesprekken.”
Ook de tijd die de dierenarts aan diagnostiek besteedt, leidt weleens tot lastige gesprekken. “Ik vind het belangrijk eerst een goede diagnose te stellen en niet maar wat ‘uit te proberen’. Dat is beter voor het dier én voorkomt onnodige belasting van het milieu door geneesmiddelen. Maar onderzoek kost tijd en dus geld.”
Gehandicapte dieren
Over doorgefokte hondenrassen is Hofman al net zo uitgesproken. In haar praktijk hangen posters met uitleg waarom je niet voor zulke rassen moet kiezen. “Ik snap dat dat niet leuk is als jij met je mopshond binnenkomt. En natuurlijk helpen we die hond gewoon bij ademhalingsproblemen. Maar ik wil voorkomen dat iemand ooit weer zo’n ras koopt. We moeten stoppen met het fokken van gehandicapte dieren. Dat scheelt dierenleed, kosten en druk op de dierenarts. Meer dan de helft van onze consulten gaat over gezondheidsproblemen die samenhangen met hoe bepaalde rassen zijn gefokt.”
Daar spreekt ze zich niet alleen in haar praktijk over uit, maar óók daarbuiten. Hofman is vaste dierenarts bij het tv-programma Beestenboel, staat geregeld de media te woord en schreef een boek: Komt een mens bij de dierenarts. “Ik heb drie grote thema’s die me aan het hart gaan. Naast duurzaamheid en de rasproblematiek is dat het onterechte beeld van de dierenarts als geldwolf.” Daarover spreekt ze in 2023 voor het eerst op tv bij Op1. “Dat was live, dat maakte het extra spannend. Maar een beetje adrenaline, daar houd ik wel van.”
Hofman ontkent niet dat de kosten voor diergeneeskundige zorg hoog kunnen oplopen, maar stoort zich aan de framing. “Dan lees ik een krantenkop: ‘Eigenaar spendeert 1.000 euro, huisdier overleden.’ Maar de context ontbreekt. In dit geval ging het om een dier van 17 jaar. De eigenaar wilde geen euthanasie en nog van alles proberen. Dan volgen opname, bloedonderzoek, infuus. Dat het dier het toch niet redt, is verdrietig, maar die kosten zijn wel gemaakt. En vergeleken met wat dit in de humane zorg zou kosten, is 1.000 euro natuurlijk een schijntje. Al besef ik ook dat dit voor heel veel mensen heel veel geld is. Het probleem is dat we humane zorg verwachten voor dieren, maar niet weten wat zulke zorg werkelijk kost.”
Woke
Als ze dat verhaal vertelt op tv of in de krant, krijgt ze vooral positieve reacties. “Vanuit de beroepsgroep: bedankt dat je onze kant van het verhaal laat horen. Maar ik krijg ook lieve mails en brieven van diereigenaren: we begrijpen het nu beter.” Bij andere onderwerpen is dat wel anders. “Ik zit zelf niet op sociale media, maar weet dat ik van alles over me heen krijg als ik me uitspreek over doorgefokte hondenrassen. ‘Zij pleegt genocide op mopshonden.’ Mijn kinderen zijn er zelfs bij gehaald. Dat is best heftig. En ook mijn pleidooi voor meer plantaardig voedsel voor huisdieren valt niet bij iedereen goed. Dat vinden ze ‘woke’. Ja, ook sommige collega’s uit het vak.”
Toch lijken de meeste collega’s haar publieke inzet te waarderen, afgaande op haar uitverkiezing tot Zorgstem van het Jaar. “Ik weet niet wie er allemaal op mij gestemd hebben, maar ik ben heel dankbaar. Het laat zien dat het zin heeft om je nek uit te steken. En het is een onwijze stimulans om door te gaan.”
Top 3
De Zorgstem van het Jaar is een initiatief van Arts en Auto. Tot 11 november konden bezoekers op artsenauto.nl stemmen op tien genomineerden. Joyce Hofman kreeg de meeste stemmen. Cardioloog Janneke Wittekoek eindigde als tweede, verpleegkundige Ilja Suurbier als derde. Naast de award mag Hofman als winnaar een goed doel kiezen dat volgend jaar een paginagrote advertentie in Arts en Auto krijgt.



