Ignace Schretlen
Een bizarre reis naar Kassel
Jenny* heeft twee voordeurbellen. Bij één hiervan beginnen binnen vogeltjes te fluiten. Grappig wanneer zo bezoek wordt aangekondigd. Maar Jenny kreeg steeds minder bezoek. Haar sociale netwerk verschraalde. Ze hield zich echter kranig, was altijd opgewekt. Alleen wanneer je er echt naar vroeg, gaf Jenny toe dat eenzaamheid op de loer lag. Zacht uitgedrukt! Het werd voor haar steeds moeilijker om in fysiek, psychisch en sociaal opzicht op de been te blijven.
Nederland grossiert in welzijnsorganisaties die elkaar overtroeven in fraaie namen. Dat is een trend die uiterlijke schijn hoog moet houden. Wie wat doet, blijkt pas wanneer je voor Jenny hulp zoekt. Na heel wat telefoontjes toonde een zekere Etienne zich bereid om haar thuis te op te zoeken. Hij kwam echter niet verder dan de voordeur. Missie voltooid! Omdat het met Jenny echter bergafwaarts ging, drong ik aan op een nieuw huisbezoek. Dat werd uitbesteed aan Helma.
Helma belde op een vrijdagochtend aan. Binnen klonk vrolijk vogelgefluit. Jenny sjokte naar het raam. Daags tevoren hadden wij de komst van Helma aangekondigd en haar op het hart gedrukt om de deur te openen. Maar Jenny herkende de dame bij de voordeur niet. Die bleef dus potdicht, ook ’s middags toen Helma opnieuw bij haar langsging. Gelukkig was zij bereid om maandagochtend nogmaals een poging te doen.
Na heel wat telefoontjes toonde een zekere Etienne zich bereid om haar thuis te op te zoeken
Zeven jaar geleden kregen wij tijdens onze vakantie een telefoontje van Jenny. Ze wilde graag met ons praten over haar toekomst. De directe aanleiding is mij ontschoten. Jenny deed zelden een beroep op anderen. Daarom namen wij alle tijd om haar van dienst te zijn. Dat was niet gemakkelijk. Tussen ‘niet meewerken’ en ‘tegenwerken’ zit een fundamenteel verschil. Dokters moeten leren om begrip te hebben voor patiënten die moeite hebben om adviezen op te volgen.
In ruim een week verslechterde de toestand van Jenny. Daarom gingen alle alarmbellen af toen ook die maandagochtend de deur gesloten bleef. Binnen bleven de vogeltjes maar fluiten. Helma belde mij. Beiden probeerden wij Jenny te bellen. Tevergeefs. Een buurvrouw vertelde dat Jenny wel eens door iemand voor op de koffie werd opgehaald. Ze had ook gehoord dat het toilet was doorgetrokken. Twee keer kreeg ik een ingesprektoon. Hoop en wanhoop wisselden elkaar af.

Wij wonen op drie kwartier rijdafstand van Jenny. Van twee mensen in de buurt wisten we dat zij haar voordeursleutel hadden. Eén van hen zou direct naar Jenny gaan. Voor de deur stond een politiewagen. Het toeval wilde dat net die middag de huishoudelijke hulp zou komen. Die belde direct de politie toen de deur gesloten bleef. Net op tijd kon voorkomen worden dat deze werd opengebroken. Een dokter komt om te helpen, de politie om een misdrijf uit te sluiten.
Jenny lag op de grond in de woonkamer. Daar heeft ze heel de nacht gelegen. Zij werd opgenomen met een pneumonie en een delier. In twee dagen tijd kregen wij driemaal de vraag of er vrijheidsbeperkende maatregelen genomen mochten worden. Het kon nodig zijn dat Jenny aan bed werd vastgebonden. We hebben hiervoor geen toestemming gegeven. ‘Dan moet u zelf voor Jenny zorgen, wanneer ze onrustig wordt’, luidde de reactie. Jenny was en bleef rustig.
Ik maak mij zorgen over Jenny. Slaap slecht. Terugkeer naar haar huis lijkt onmogelijk. Waar kan Jenny nog gelukkig zijn? Van de val en de nacht op de grond herinnert zij zich niets. Het gat in haar geheugen is gevuld met een herinnering aan een kunstreis naar Kassel. Jenny ging alleen. In Kassel heeft zij echter niets gezien en niemand gesproken. Dat zal ze nooit meer doen. Jenny wordt nu goed verzorgd op de afdeling geriatrie. Over haar toekomst maakt zij zich geen zorgen!
*Om redenen van privacy zijn de voornamen gefingeerd.