Er gaat niets boven kamperen

reizen / niet-alledaagse vakanties

Vertel over uw ‘niet-alledaagse vakanties’, vroegen we zorgprofessionals. Variaties van kamperen blijken favoriet. “Er gaat niets boven het ’s morgens openritsen van een tent.”


Fietskampeervakantie

Hij heeft al heel wat reizen gemaakt in zijn leven, maar Giel van Berkel (72, internist/intensivist niet praktiserend) beschouwt vooral de fietskampeervakanties die hij sinds 2022 ieder jaar met zijn oudste kleinzoon Sem (11) maakt, als heel bijzonder.

Hij komt niet uit een echt ‘kampeerders­nest’ en huurde voor vakanties met het gezin meestal een huis, vertelt Van Berkel. “Maar in een opwelling heb ik ooit mijn zoon, de vader van Sem, toen hij 8 jaar was, voorgesteld om van onze woonplaats Gorinchem naar Nunspeet te fietsen. In één dag. We werden met applaus onthaald toen we aankwamen. Dat heeft toen diepe indruk op hem gemaakt.”

Wadden

In 2022 pakt Van Berkel de draad op door met zijn oudste kleinzoon Sem, die dan ook 8 jaar is, op fietskampeer­vakantie te gaan, met een trekkers­tentje dat hij nog op zolder heeft liggen. In 4 dagen tijd fietsen opa en kleinzoon 200 km over de Waterlinieroute. Het smaakt naar meer; het jaar daarop stelt opa aan zijn kleinzoon voor om te gaan eilandhoppen. “Fietsen van Den Helder naar Groningen via de Wadden leek me altijd al leuk, en Sem had net op school toevallig bij aardrijkskunde het ezelsbruggetje ‘TV-TAS’ geleerd. Dus dat kwam mooi uit.”

Stadsrechten

In 2024 fietst het duo langs de elf steden van Friesland. “Sem verbaasde zich erover hoe klein de meeste van deze steden waren. De uitleg ‘stadsrechten’ vond hij onbevredigend. Voor hem was een stad pas een stad als er betaald voetbal werd gespeeld.” Ook dit keer slapen ze onderweg weer in een klein trekkerstentje. Want, hoewel spartaans, ervaren beiden het kamperen als een onmisbaar onderdeel van hun fiets­vakanties.

De keuze van opa voor vooral kleine natuur- en boerencampings blijkt steeds weer een schot in de roos. “Op een natuurcamping op Terschelling waren jongens aan het voetballen die meteen aan Sem vroegen of hij ook wilde meedoen. En op Schiermonnikoog kwamen we op een boerencamping waar nét een kalfje was geboren, de nageboorte lag er nog naast. Met mijn vrouw heb ik graag comfort tijdens onze vakanties, maar dit is natuurlijk voor een kind veel leuker, want véél avontuurlijker.”


Klusbus

Vier jaar geleden verbouwden Lin Tabak (27, anios longziekten) en Sjoerd Verwijs (32, anios cardiologie) een oud VW-Transporterbusje om tot camperbusje.

“We noemen ons campertje gekscherend de ‘Bambus’ omdat deze van een BAM-bouwbedrijf was.” Met de aankoop gaat een grote wens van de twee aniossen in vervulling. “We waren, nadat we in Noord-Spanje veel jonge mensen met een kampeerbusje hadden gezien, verliefd op het idee ooit zelf zoiets te hebben.”

Klusbus

Dat-ie niet al te groot mocht zijn, had vooral een praktische reden. “We woonden toen we ’m in 2021 kochten allebei in Amsterdam, maar nog niet samen. Geen van ons tweeën had een garage. We moesten dus op straat klussen in en aan het busje.” Dat hun Bambus – waar ze al met al, schatten ze, in totaal een maand of zes aan hebben gewerkt – geen ‘doorsnee omgebouwd busje’ is, daar zijn ze best trots op.

“Dat valt oplettende mede-camperaars al snel op. Zo hebben we bijvoorbeeld een keukentje in de achterklep ingebouwd, waardoor we zowel binnen als buiten kunnen koken. We hebben allebei bepaald geen twee linkerhanden maar zijn technisch niet héél erg onderlegd. Met googelen en Youtube kom je echter heel ver.”

Liefde

Sinds het gereedkomen van de bus in het voorjaar van 2023, hebben Lin en Sjoerd al menig camping in Zuid-­Europa aangedaan; vooral basic (natuur)campings hebben hun voorkeur. Waar ze tijdens die kampeervakanties het meeste van genieten? “Dat álles in het busje door ons zelf bedacht en gemaakt is. Van de meubelen tot de gordijntjes en kussentjes aan toe.”

Omdat ze meer mensen willen laten meegenieten van hun camper (‘we kunnen helaas niet zo vaak samen wat langer op vakantie’), zwaaien ze het busje geregeld uit met iemand anders achter het stuur. “We hebben er zó veel liefde en tijd ingestoken, we doen dat altijd wel met een beetje een zwaar gemoed. Maar we lenen hem alleen uit aan vrienden en familie. Die vertrouwen we ons Bambusje wel toe.”


Terug naar de natuur

Voor Wilma Jaspers (63, sociaal verpleegkundige seksuele gezondheid) en Arnold Koers (62, anesthesie­verpleegkundige) gaat er tijdens hun fietsvakanties met fietskar niets boven het terug-naar-de-natuur-gevoel van slapen in een tentje.

Als het ook maar even kan, zetten Wilma Jaspers en Arnold Koers, na een lange dag fietsen, een tentje op. Een bescheiden tentje dat ze vervoeren op een fietskar. Of beter gezegd: Arnold trekt met zijn gravelbike de fietskar met de kampeerspullen, en Wilma rijdt op een elektrische fiets met fietstassen voor de overige bagage.

Iedere (na)zomer rijden ze naar een camping ergens in Europa waar ze één nacht blijven, en informeren of ze de auto er een of twee weken mogen laten staan (‘dat mag altijd’). Vervolgens trekken ze per fiets verder. “We volgen bijna altijd een route van cartograaf Paul Benjaminse (cyclingeurope.nl, red.), dan weten we zeker dat deze autovrij of autoluw is.”

Openritsen

Hoewel ze inmiddels al heel wat bestemmingen tijdens hun fietsvakanties hebben verkend, vonden ze vooral de 1.300 km lange LAF-route ‘Rondje Nederland’ een eyeopener. “Toen viel ons op dat iedere provincie in ons land echt zijn eigen gezicht heeft.”

Heel soms eindigen ze in een hotel of B&B, maar dat is dan noodgedwongen, omdat ze geen camping tegenkomen of het weer erg tegenzit. Maar er gaat niets boven het ’s morgens openritsen van een tent, vinden ze. “In alle vroegte op een campingstoeltje met een kop koffie in je hand de natuur in je opnemen. Er is niets mooiers.”


Vreugde na uitputting

De nichtjes Fleur Kootstra (31, anios SEH & IC) en Céline Schyns (33, huis­arts) trokken eind juni 2024 2 weken met een rugzak dwars door de Alpen en Dolomieten. Ze sloegen hun tentje in het wild op.

Ja, geven ze toe, er is een moment geweest tijdens hun 330 km lange hike over het Traumpfad van Innsbruck naar Belluno dat ze dachten ‘waar zíjn we aan begonnen’. “Dat was op een stuk waar het wandelen meer ‘klettersteigen’ leek, alleen dan zonder de uitrusting. Het regende keihard, we hadden bijna geen grip, moesten steile rotswanden en smalle paadjes over, we hadden zó kunnen wegglijden. Maar de wetenschap dat je niet kunt omkeren en dóór moet, geeft – wanneer je eenmaal je tentje op hebt gezet – ongelooflijk veel voldoening. Hoe groter de lichamelijke uitputting, hoe groter ook de vreugde daarna.”

Boomgrens

Hoewel de meeste hikers in de bergen van hut naar hut wandelen, gaven Fleur en Céline de voorkeur aan wild­kamperen. “Dat is officieel niet toe­gestaan maar wordt, als je je tentje boven de boomgrens op zet, wel gedoogd.” Hoewel ze door hun keuze voor wildkamperen heel wat kilo’s meer moesten meezeulen (‘niet alleen kampeerspullen, maar ook veel water en rantsoenen voor als we geen berg­hutten tegenkwamen’), gaf het hun vakantie wél extra glans. “Dat je op je tandvlees loopt, compleet uitgeput bent, en dan ’s morgens wakker wordt met een uitzicht waar je U tegen zegt. Dat was echt de kers op de taart.”

Aan 2 weken wildkamperen kleven echter ook ‘nadelen’. “Terug onder de tl-buizen was het wel weer flink omschakelen; we misten allebei vooral de eerste weken de bergen en het gevoel van vrijheid. Het is zo fijn om los te komen van de dagelijkse ballast. Met maar 14 kg bij je is je leven opeens zo heerlijk overzichtelijk. En lopen in de natuur geeft een enorme endorfineboost, alle ruis verdwijnt.”

Bikepacken

In het achterhoofd van Céline en Fleur speelt, na het Traumpfad-avontuur, een nieuw gezamenlijk (kampeer)plan. “We houden wel van een sportieve uitdaging. Misschien gaan we eens bikepacken. Maar we dromen ook van de Pacific Crest Trail, een langeafstandspad vanaf de Mexicaanse naar de Canadese grens. Dat lijkt ons de ultieme hike.”


Zweedse ziekenwagen

In januari 2022 stond Rozemarijn van Bruchem (49, internist ouderengeneeskunde) met een oude Zweedse ziekenwagen in de rubriek ‘Mijn auto’. Haar plan: de ambulance, die eind jaren 80 in Malmö dienst deed, laten restaureren en ombouwen tot een kampeerauto.

Na een geslaagde metamorfose lijkt Frida – zoals Van Bruchem en haar gezin de oude ambulance hebben gedoopt – helemaal klaar voor haar tweede leven als kampeerauto. “Er zitten een tweepersoonsbed in en een uitschuif­keukentje zodat we kunnen koken, en ze heeft zelfs zonnepanelen gekregen.”

Frida de ambulance

Twee kampeerweekenden in Nederland (‘dat waren scouting-gerelateerde trips met onze dochter’) geven vertrouwen dat Frida klaar is voor ‘het grote werk’. Ook zoonlief verkneukelt zich al bij het idee dat hij samen met vrienden met de voormalige ambulance naar een Formule 1-race kan. Maar helaas. Soms zit het mee, soms tegen.

Op de terugweg vanuit Harderwijk – waar de ambulance slash kampeerauto tijdens een scoutingkamp heel wat kijkers trekt als originele EHBO-post –geeft de omgebouwde Volvo er de brui aan. “Iets met verdeelkappen en olielekkage. Maar alle hulde aan die leuke ANWB-meneer Lars, die achter ons aan is blijven rijden tot we bij de dichtstbijzijnde garage kwamen. En laat dat nou toevallig nét de Volvo-­garage zijn waar Frida is omgebouwd.”

Delen