Fysiotherapeut Axel Looijenga: ‘Steeds meer Spanjaarden weten me te vinden’
In het voorjaar van 2024 waagt de Rotterdamse fysiotherapeut Axel Looijenga een sprong in het diepe: hij begint een eigen praktijk aan de Costa Blanca. “Een Nederlandse fysiotherapeut wordt hier als heel betrouwbaar gezien.”

Axel Looijenga (25) heeft een paar hectische jaren achter de rug. In april 2024 ruilt hij zijn vaste baan in Nederland in voor een onzeker bestaan als ondernemer in het Spaanse Torrevieja. “Ja, je mag het gerust een avontuur noemen, zo voelt het nog steeds wel.”
Het Spaans gaat hem intussen steeds beter af. “Mijn basiskennis is nu voldoende en ik beheers het belangrijkste jargon. Praten met Spaanse cliënten vond ik in het begin wel spannend, maar ik heb gemerkt dat het gewoon een kwestie is van durven en doen.” Die nuchtere constatering past bij zijn Rotterdamse wortels. Lachend: “Ja, ik ben en blijf een Rotterdammer, ik ben van het type ‘niet lullen maar poetsen’.”
Variatie
Wanneer Looijenga in 2021 na zijn afstuderen wordt aangenomen bij de Rotterdamse praktijk waar hij ook stage heeft gelopen, is er nog geen reden aan te nemen dat zijn dienstverband van relatief korte duur zal zijn. “Ik was algemeen fysiotherapeut en hield me daarnaast als leefstijlcoach bezig met gecombineerde leefstijlinterventies. Van mijn werkgever kreeg ik de gelegenheid ook ervaring op te doen in de ouderenpsychiatrie.
Alle facetten van het vak kwamen aan de orde, ik had contact met heel veel verschillende cliënten. Die variatie vond ik ontzettend leuk. Want 40 uur per week alleen maar in een behandelkamer staan, dat is niks voor mij.”
Woningnood
Er lijkt, kortom, geen wolkje aan de lucht. Maar de woningnood in ons land doet – zo valt althans te lezen in een online artikel op bnnvara.nl – Axel en zijn vriendin Yvie begin 2024 uitwijken naar Spanje. Looijenga vertelt dat dit verhaal ‘wel wat kort door de bocht’ was. “Daarin werd namelijk de indruk gewekt alsof we al bijna onder een brug moesten slapen.”
Maar, voegt hij eraan toe, voor een startende fysiotherapeut is een huur van € 1.250,- per maand voor een appartement in Breda best veel geld. “We moesten het namelijk vooral van mijn salaris doen, Yvie studeerde op dat moment nog aan de hotelschool.” En dan komt er een suggestie van Axels schoonvader die de jonge fysiotherapeut en zijn vriendin aan het denken zet: waarom begint Axel niet een praktijk in Spanje?
Verhuizing
Het sombere toekomstperspectief voor fysiotherapeuten in ons land, het gebrek aan woningen, de vraag of ze zich op termijn überhaupt een eigen huis zouden kunnen permitteren: het zijn allemaal factoren die het duo meeweegt. En hoe langer ze over een mogelijke verhuizing naar Spanje nadenken, hoe enthousiaster ze worden.
“Mijn schoonvader is na zijn scheiding hertrouwd met een Spaanse, woont in Torrevieja en is daar makelaar, net als zijn tweede vrouw”, vertelt Axel. “Mijn vriendin komt er al jaren, haar ouders hadden er een appartement waar wij dan in zouden kunnen wonen. Het was dus niet helemaal onbekend terrein.”
Axels eigen ouders zijn aanvankelijk wat minder gecharmeerd van het idee. “Maar toen ik samen met mijn vader – die meer van de cijfertjes is dan ik – een financieel plaatje had gemaakt, kregen ze er steeds meer vertrouwen in. Ik heb daarnaast ook veel nuttige adviezen gehad van mijn werkgever. En het hele plan goed doorgenomen met Yvie en mijn schoonvader.”
Ik ben en blijf een Rotterdammer van het type ‘niet lullen maar poetsen’
Dat steeds meer jonge collega’s in Nederland de handdoek in de ring gooien, verbaast hem niet echt. “Ze denken ‘ik werk me een slag in de rondte, maar waarvoor eigenlijk?’. Op een dag zie je soms wel zo’n 14 à 15 cliënten. Daarnaast moet je alle administratie op orde hebben. En bijkomende verplichtingen als extra verslagen, overdrachten en intervisies moet je in je eigen tijd doen.”
Uit eigen zak
Looijenga vertelt over een studievriend die sinds zijn overstap van de fysiotherapie naar een baan bij een arbodienst nu twee keer zoveel verdient. “In andere branches krijg je als jonge professional vaak meteen een auto en telefoon van de zaak. En als je je verder professioneel wilt ontwikkelen, worden cursussen voor je betaald. Wij moeten alle scholing en eventuele reiskosten die nodig zijn voor onze accreditatie uit eigen zak betalen.”
Frustrerend, aldus Looijenga. “En onbegrijpelijk. Want wij fysio’s zouden zóveel kunnen bijdragen als het gaat om besparing van de zorgkosten. Wij weten en kunnen meer dan huisartsen als het gaat om bijvoorbeeld bewegingsproblematiek. En neem artrose. Een behandeling bij een fysiotherapeut kost veel minder dan injecties bij een specialist.”
Juiste connecties
Van werknemer naar ondernemer: het is een stap die Looijenga tot voor kort nooit overwoog. Maar hij krijgt er steeds meer lol in, bekent hij. Zaken waar hij zich voorheen nooit het hoofd over hoefde te breken, komen nu op zijn pad.
De eerste uitdaging was natuurlijk het vinden van een geschikte bedrijfsruimte. “Dit pand was zo goed als instapklaar, de enige grote investering die ik eigenlijk hoefde te doen was apparatuur voor een sportzaal. Dat mijn schoonvader makelaar is, hielp natuurlijk bij het zoeken. Sowieso is het hebben van de juiste connecties hier in Spanje heel belangrijk.”

Zijn clientèle bestaat deels uit buitenlandse toeristen. “Daar zitten veel overwinteraars tussen, zowel Nederlanders als andere nationaliteiten. En steeds meer Spanjaarden weten me te vinden, een Nederlandse fysiotherapeut wordt hier als heel betrouwbaar gezien.”
Strandgangers
Hij vertelt dat Spaanse strandgangers (Torrevieja is een badplaats waar van oorsprong veel Madrilenen komen) na een dag zon en zee geregeld spontaan binnenlopen om te zien hoe zijn praktijk eruitziet. “Spanjaarden letten erg op de inrichting, of het professioneel oogt. Als het ze bevalt, willen ze vervolgens het liefst ook meteen geholpen worden aan hun klacht. Dat is wel het grootste verschil met Nederlanders: die gaan eerst googelen uit welke praktijken ze kunnen kiezen en maken dan een afspraak.”
Geen contract met de zorgverzekeraar
Contracten met zorgverzekeraars heeft Looijenga niet. “Dat is een bewuste, principiële keuze, ik heb namelijk veel moeite met hun macht en de druk die ze op zorgprofessionals uitoefenen.”
Hij legt uit dat het Spaanse zorgsysteem anders werkt. “Hier heb je twee zorgsystemen, publiek en privaat. Fysiotherapie gaat hier vaak via een doorverwijzing door een specialist in het publieke systeem, dan gelden meestal lange wachttijden. Voor private zorg moet men zelf betalen, maar daar staan goede service en korte wachttijden tegenover. Gelukkig zijn Spanjaarden gewend te betalen voor private fysiotherapie.”
Hoewel hij voorlopig nog BIG-geregistreerd is, betwijfelt Looijenga of hij zijn registratie over een paar jaar zal verlengen. “Gelukkig heb ik nog even de tijd om daarover na te denken. Ik heb, omdat ik nu hier woon, al de Spaanse equivalent van BIG.”
Te laat komen
Momenteel is zijn Centro Fisioterapeutico Internacional open van 08.00 tot 15.00 uur. “Maar het begint hier om een uur of negen pas te leven, dus misschien dat ik die tijden nog ga aanpassen.” En nee, hij is niet zo van de siësta’s, maar een gewoonte die Looijenga wél van de Spanjaarden heeft overgenomen: te laat komen. Lachend: “Maar dat geldt vanzelfsprekend alleen voor privéafspraken.”
‘Ik heb hier gemerkt dat alles wat bij het runnen van een praktijk komt kijken me goed ligt’
Hoewel hij zelf vindt dat hij tegenwoordig al veel meer ‘laid back’ is, bekent Looijenga dat hij af en toe nog altijd wat moeite heeft met de Spaanse nonchalance. Hij vertelt dat er momenteel door een Spaanse aannemer een muur wordt geplaatst voor een extra behandelkamer die hij wil verhuren. “We hadden afgesproken dat hij om half negen ’s morgens zou beginnen, maar hij kwam pas om half twaalf aankakken. Maar ja, als je in dit soort situaties je ergernis laat merken, gaan Spanjaarden alleen maar nóg trager werken.”
Voorlopige balans
Nu hij de eerste anderhalf jaar erop heeft zitten, kan Looijenga een voorlopige balans opmaken. “Om te beginnen ga ik binnenkort de data analyseren van de ongeveer 100 cliënten die nu in mijn bestand zitten.” Wat hij al zeker weet, is dat beide rollen – ondernemer én behandelaar – hem goed bevallen.
“Ik heb hier in Spanje gemerkt dat alles wat bij het runnen van een praktijk komt kijken me goed ligt. Net als het creatieve deel: het bedenken van nieuwe plannen en het verder perfectioneren. Maar ik wil ook direct contact houden met cliënten. Als ik alleen maar op de achtergrond zou opereren, zou ik het behandelen heel erg missen.”
Vervolg
Wat hij ook al zeker weet: dit is niet zijn eindstation. “Ik hoop met mijn praktijk een sociale functie te gaan vervullen, ik denk bijvoorbeeld aan sportklasjes voor overwinteraars. En misschien kan ik op termijn een Scandinavische of Duitse fysiotherapeut in dienst nemen.” De naam van zijn praktijk is in ieder geval al ‘klaar voor de toekomst’. “Ik had het ook ‘Fisioterapeutico Axel’ kunnen noemen, maar dat vind ik net zoiets als ‘Friet van Piet’. Centro klinkt professioneler. Én internationaler.”



