Gehoord willen worden

Wanneer we een boodschap de wereld in sturen waarvan we zelf vinden dat die er toe doet, zeggen we vaak dat we al blij zijn als er maar één persoon reageert. Dit is meestal valse bescheidenheid, want stiekem hopen we op een groter platform en op meerdere reacties op onze boodschap. We willen weten of datgene wat we te melden hebben aankomt. Een zender wil graag dat zijn bericht ontvangen wordt en liefst door velen.

Wanneer de boodschap goed overkomt en veel reacties oproept, moet je er ook nog voor zorgen dat je de rol van ontvanger op je neemt en wat doet met wat er tegen je gezegd wordt. In blogs en via de social media moet je behalve spreker ook luisteraar zijn.

Het streelt natuurlijk je ego wanneer je een groot publiek hebt. Dan is de neiging om ermee te pronken en er te pas en te onpas gebruik van te maken groot. Het podium om je te uiten is er dan als vanzelfsprekend. Voorbeelden te over in de politiek.

Hoe anders is dat voor iemand die moeite heeft met spreken, met het vinden van de juiste woorden of voor iemand wiens stem hem in de steek laat? Hoe problematisch kan de communicatie verlopen door gehoorproblemen? De rollen van zender en ontvanger zijn dan erg complex. Bij sommige spraakproblemen denkt men soms zelfs dat iemand dronken is. Bij The Voice Of Holland draaien de stoelen om wanneer men iets moois hoort. Op straat draaien de mensen zich om wanneer ze iets ‘afwijkends’ horen.

Bij diegene die zijn uiterste best moet doen om de klanken uit te spreken of om zijn stem te laten horen, is de mededeling die overgebracht dient te worden helaas niet altijd mooi verpakt. De intentie om zich te uiten en gehoord te worden is er niet minder om. Bij mensen die stotteren word je soms door het spraakprobleem afgeleid  van de inhoud. Een kind met een ernstig taalprobleem wordt vaak niet goed begrepen door zijn omgeving. Ook bij problemen met woordvinding zie je dat de ontvanger helaas niet altijd raad weet met de zender. Er wordt daardoor misschien niet of onvoldoende op de uiting gereageerd en zeker niet door velen.

In mijn werk als logopediste maak ik mee dat men oprecht blij is als er maar één persoon reageert. Zoals een vader die dolblij is wanneer zijn dove zoontje door een Cochlair Implantaat reageert op zijn stem. Of ik zie de ontroering van een vrouw die voor het eerst haar naam weer hoort zeggen door haar man met afasie. Horen en gehoord worden, dat willen we allemaal.

Al reageert er maar één.

Delen