Geriatrische gevallen

Als geriater in opleiding mag ik het eigenlijk niet zeggen, maar ik heb de laatste tijd behoorlijk wat problemen ondervonden in de omgang met de wat oudere gevallen op mijn afdeling. Het gaat allemaal niet meer zo vlot als vroeger; dat valt te verwachten als je een zekere leeftijd hebt bereikt. Normaal gesproken kan ik daarvoor best begrip opbrengen, maar door de hoge werkdruk heb ik vaak geen tijd om te wachten tot ze doen wat ik wil. Het beantwoorden van mijn vragen verloopt zo traag, dat ik het niet kan nalaten om te bedenken wat ik allemaal nog méér zou kunnen doen in de tijd die ik met wachten zit te verdoen.

Wat de situatie nog nijpender maakt, is dat hun geheugen hen ook in de steek begint te laten. Het is lastig zorgen voor patiënten als je geen enkele kennis hebt van voorgeschiedenis, allergieën of medicijngebruik. Vice versa kan ik alleen maar hopen dat de informatie die ik geef, goed wordt opgeslagen. Ik heb immers geen zin om weer van voren af aan te beginnen, al zit er soms niets anders op. Wat ik vandaag haarfijn heb doorgenomen, zal morgen wel weer opnieuw moeten worden uitgelegd, want in een andere context blijkt mijn verhaal volkomen vergeten.

Managers in de zorg hebben voor dit probleem te weinig oog. Ik ben echter heel benieuwd hoeveel geld er zou kunnen worden bespaard als al die geriatrische gevallen per direct het ziekenhuis uit werden gezet. Want ik ben heus niet de enige arts die zich zit te verbijten. Als alle tijd die we nu besteden aan wachten en dubbel werk, eens vrijkwam om échte zorg te leveren! Ik durf te beweren dat het in deze tijd van bezuinigingen een substantieel verschil zou maken.

Natuurlijk moet er voor zo’n ingrijpende verandering wel eerst worden geïnvesteerd. Er moeten nieuwe exemplaren voor al die oudjes in de plaats komen, anders valt er helemaal niet te werken. En die jonkies moet je op de een of andere manier het ziekenhuis binnenhalen. Daar zal het probleem wel liggen, vermoed ik.

Voorlopig blijft het dus behelpen met een afdeling vol geriatrische gevallen. Ik zie al dat wachten maar als een manier om te onthaasten. En als een van die aftandse dingen weer eens vastloopt, wind ik me niet meer op. Het is maar een computer, denk ik dan – en gebruik mijn tijd om nog eens bij mijn patiënten langs te lopen, die gelukkig een stuk minder frustrerend zijn.

Delen