Sigrid Bregman
Het menselijk lichaam is gedateerd
Meneer Visser botste keihard tegen de grenzen van zijn lijf, als ik zijn dossier mag geloven. Een bacterie kwam via een rotte kies in zijn bloed en begon te broeien op een hartklep. Dat zorgde voor een ontsteking van de binnenbekleding van het hart en voor een abces in zijn nier – en toen was hij bijna dood. Alleen dankzij maandenlange antibiotica en een hartklep-operatie kroop hij door het oog van de naald.
Onze zorg-minister ziet een revolutionaire rol weggelegd voor technologie. De Australische kunstenaar Stelarc had ook al zo’n droom in de jaren negentig. Het menselijk lichaam is een ouderwets concept, zei hij, een gedateerd ding. We raken zo makkelijk beschadigd! Eén bacterie die de verkeerde afslag neemt en we zijn de klos.
‘Stelarc vond een chirurg die wel een derde oor in zijn arm wilde implanteren’
We zouden de grenzen van het lijf moeten oprekken, voorbij die van de biologie, voorbij het individu. Hij vond een chirurg die wel een derde oor in zijn arm wilde implanteren waardoor wildvreemden digitaal met hem konden meeluisteren. Aan zijn schouder installeerde hij een links- en rechtshandige robotarm die van een afstand kon worden bestuurd.
Om te laten zien hoe kwetsbaar een lichaam is, liet hij zijn lijf in de lucht zweven aan griezelige, door zijn huid gestoken haken. Zo veranderde hij in een omhulsel dat niet toekomt aan persoonlijke gedachten of gevoelens. Soms ben je zomaar een ding zonder controle.
Dat laatste hoef je meneer Visser niet te vertellen. Die wist het al.
Ik heb hem net onderzocht in de praktijk, ditmaal vanwege een onschuldige buikpijn. Hij stopt zijn geruite overhemd in zijn broek, veegt een vergrijzende lok van zijn plakkerige voorhoofd en gaat zitten aan de andere kant van het bureau. Ik vraag me af of hij zich zo makkelijk laat geruststellen, na al die ziekenhuis-ellende. Met een ernstig gezicht probeer ik hem te laten weten dat ik snap dat zijn verleden vast nog meespeelt. “Jemig meneer, wat een spannende, zware tijd moet dat zijn geweest.”
‘Die bacterie was het beste wat me ooit is overkomen!’
“Uhhh nou, doe maar niet zo triest hoor! Die bacterie was het beste wat me ooit is overkomen! Vóór die ziekte was ik alleen maar aan het werk. 24/7 met mijn hoofd in de planning, continu op mijn telefoon, ik vulde alle gaten in het rooster. Geen tijd voor normaal eten, slapen of tandenpoetsen. Ik dacht dat ik zo moe was door een vervelende opdrachtgever. Toen ik koorts kreeg, ging ik naar de huisarts en toen ging het allemaal zo snel. Aan de operatie en IC-opname heb ik helemaal geen herinneringen. Sindsdien doe ik alles anders.”
Meneer Visser zakt iets onderuit en klopt vertederd met twee vlakke handen op zijn iets te bolle buik. “Ik pas op dat lijffie van mij. En mijn kinderen bel ik nu elke week. Hoe heet ‘ie ook alweer, die mieterse bacterie? Oh ja Streptococcus Mitis. Ik ben ‘m dankbaar.”
Als ik zeg dat ik geen narigheid verwacht van deze buikpijn, kijkt hij toch opgelucht. Leuk die mieterse bacterie, maar één kunstklep is wel genoeg hippe techniek in dat ouderwetse, gedateerde en geliefde lijffie.
* Sommige kenmerken en omstandigheden van patiënten zijn, omwille van privacy, gefingeerd
1 reactie
Wat een prachtig verhaal.
Walleke ten Noever Bakker
28 oktober 2024 / 23:01