Sigrid Bregman
No cure
‘No cure no pay’-letselschadezaken na relatief milde verkeersongevallen nemen de laatste jaren schrikbarend toe, ziet huisarts Sigrid Bregman. Dat helpt niet mee aan het herstel van klachten. ‘Wat moet ik als huisarts met dit gegeven?’
Als mijn spreekuur en dat van de POH-GGZ enigszins representatief is, dan neemt het aantal ‘no cure no pay’-letselschadezaken na relatief milde verkeersongevallen de laatste jaren schrikbarend toe. Uit onderzoek weten we dat lichamelijke en psychische klachten veel minder goed herstellen zodra er een schadezaak loopt. Los van de zeldzame fraudeur werkt zo’n zaak vaak als een onbedoeld nocebo. Wat moet ik als huisarts met dat gegeven?
De vijftienjarige scholier is de tweede deze week bij wie in de reden van komst staat: “aanhoudende klachten na verkeersongeluk”. Hij had kort geleden een blinkende fatbike gekregen – cadeau van zijn vader toen hij zijn derde leerjaar had gehaald. Pa buffelde zich datzelfde jaar door zes werkdagen per week terwijl hij kampte met een fikse depressie. Zijn zoon hoorde er dankzij dat cadeau weer bij (“de halve klas heeft er al één”), en het scheelde meteen wat taxiritjes in het drukke gezinsschema.
Tot een maand geleden. Toen knalde een leeftijdsgenoot achterop zijn stilstaande fatbike. Total loss. Een bekende tipte vader dat hij via een letselschadebureau zijn zuurverdiende geld kon terughalen. Sindsdien zijn de klachten van zijn zoon – een stijve nek, wat hoofdpijn – uitgegroeid tot schooluitval, piekeren en somberheid.
In een maatschappij die voortdurend benadrukt dat je voor je eigen belang moet opkomen, klinkt hun stevige taal richting mij bijna vanzelfsprekend
Gepijnigd en strijdvaardig zitten ze voor me, vader en zoon. Ze willen verwijzingen, scans, second opinions. In een maatschappij die voortdurend benadrukt dat je voor je eigen belang moet opkomen, klinkt hun stevige taal richting mij bijna vanzelfsprekend. Ik voel me tien-nul achter staan. Hoe vertel je dat de weg naar financiële compensatie vaak botst met de weg naar herstel? En wie ben ik om te voorspellen dat zolang de zaak sleept, de jongen alleen dieper wegzakt?
Misschien zouden we die commerciële prikkel moeten omdenken tot een gezonde: jongeren die een jaar lang trouw op een ouderwetse fiets naar voetbal crossen krijgen een bonus. Of ouders sparen alvast no-claimkorting voor hun kinderen, nog vóór de eerste autoverzekering. Misschien moeten we ook eens met letselschade-advocaten koffie drinken en vragen of ze eigenlijk doorhebben hoeveel extra pijn ze serveren naast de hoop op financiële genoegdoening.
Ondertussen hebben wij als dokters de schone taak om zinvolle zorg te leveren en dus grenzen te stellen aan gesprekken, onderzoeken en behandelingen waarvan we weten dat ze weinig opleveren. Maar dat klinkt rationeler dan het voelt.
In de spreekkamer vraag ik de jongen wat hij het liefst weer zou kunnen doen. Hij kijkt naar zijn vader, die zijn blik strak op de vloer houdt, en mompelt: “Gewoon… weer voetballen.” Even later, als ze de deur uit zijn, blijft dat woord hangen. Voetbal. Geen MRI, geen schadeclaim, geen therapietraject. Alleen weer rennen over gras. Kon ik dat maar voorschrijven.
* Om de privacy van patiënten te waarborgen, zijn feiten en details aangepast of geanonimiseerd