Victoria Veenis
Het verlanglijstje van de anios
Betere koffie in het ziekenhuis zou de zorgprofessional goed doen, schetst arts Victoria Veenis. Ze zal geen matcha eisen.
Veel dingen leer je tijdens de eerste week van je coschap. Waar de overdracht is, bij welke specialist je het beste poli kunt meelopen, en – minstens zo belangrijk – in welke artsenkamer het Nespresso-apparaat staat. Als brave co nam ik altijd eigen koffiecups mee. Was de nood echt hoog, dan greep ik naar de automatenkoffie. Het bittere brouwsel heeft nog het meeste weg van een slok hoestdrank. Om nog maar te zwijgen over het dubieuze beetje water dat er halfbakken doorheen druipt vlak voor het lampje op groen springt.
Sindsdien weet ik: het ziekenhuis is geen hotel. En ook geen hippe koffietent. Hoe graag ik dat soms ook zou willen.
Matcha
Nu ik als ANIOS werk in een perifeer ziekenhuis, is dat contrast soms nog schrijnender. Mijn vrienden, grotendeels twintigers uit de randstad, reageren vol ongeloof als ik vertel dat fruit op de werkvloer geen standaard is. Laat staan een cappuccino met havermelk. Dus neem ik sinds kort een stukje stad mee naar het ziekenhuis. Mijn nieuwste metgezel: de iced matcha. Want goed, koffie is uit en matcha is in.
En zo staat mijn matcha elke dag weer te wachten voor ik de deur uit ga. Onder toeziend oog van mijn iets oudere, niet-randstedelijke collega’s probeer ik me nog te verdedigen dat ik heus geen havermelk-elite ben. Ik word dan ook uitgelachen als ik voor de zoveelste keer een gifgroene vlek op mijn spierwitte doktersbroek knoei. Maar zolang het nodig is om mijn eigen koffie mee te nemen, blijf ik wellicht veeleisend, maar vertik ik het voor het slootwater van de koffieautomaat te gaan.
Ik word uitgelachen als ik voor de zoveelste keer een gifgroene vlek op mijn spierwitte doktersbroek knoei
Want waarom is de ziekenhuis koffie toch zo slecht? Lang heb ik nagedacht of het aan mijn hoge standaard lag. Is het een geldkwestie? Misschien een bewuste keuze: geen onderscheid tussen zorgverleners en patiënten en dus voor iedereen dezelfde koffie. Een mooi idee, maar al die zorginspanningen zijn wat mij betreft ook wel een goed bakkie waard. Belangrijk dus voor zaalartsen, verpleegkundigen, fysiotherapeuten maar ook logistiek medewerkers en andere rondrennende zorgverleners.
Stempelkaart
En ja, er is een uitweg. Tijdrovend, wat duur maar caféwaardig: de lekkere koffie uit het befaamde winkeltje bij de hoofdingang. In elk ziekenhuis wel te vinden en geliefd bij haast elke collega. De kleine coffeecorner jaagt er jaarlijks genoeg papieren stempelkaarten doorheen om een klein bos te vullen. (Wellicht een nieuw speerpunt voor de groene ziekenhuisagenda?).
Genoeg redenen om eens te investeren in goede koffie. En om niet te verwaand te klinken, zal ik geen matcha-optie eisen. Voor dit jaar staat er gewoon ‘goede’ koffie op mijn verlanglijstje voor Sinterklaas. Al vermoed ik dat de ziekenhuis-Sint niet elke klomp zal vullen met een pak versgemalen bonen.
Dus sta ik morgen waarschijnlijk gewoon weer in de rij met een volle spaarkaart, onder het motto: Ik vul mijn schoen vandaag zelf wel, Sint.