In de ban van cosplay

Wereldwijd doen miljoenen mensen aan cosplay, waarbij ze hun favoriete personages uit een film, game, boek of strip tot in detail verbeelden. Drie zorgprofessionals vertellen wat cosplay voor hen betekent.

Beeld Macabre Melody Photo

Voor Doortje van Reekum (30, dierenarts voor herpeten en dierentuindieren) zit de grootste lol van cosplay niet in het spelen van een rol, maar in het maken van de kostuums.

“Vijftien jaar geleden ben ik hier min of meer in gerold, nadat ik door een vriendin was meegevraagd naar een Fantasy Fair. Gemiddeld bezoek ik zo’n zes keer per jaar een conventie. Sommigen gaan vooral voor de wedstrijden die er vaak aan vastzitten, want het gaat er bij cosplay om dat je zo waarheidsgetrouw mogelijk je personage uitbeeldt. Anderen doen het vooral voor de role play. Ik niet. De grootste lol zit voor mij in het maken van de kostuums. Die dan vervolgens dragen, is de kers op de taart.

De conventies zijn een heel sociaal gebeuren; ik heb zo veel van mijn beste vrienden leren kennen. We reizen er altijd met het OV naartoe, dat is namelijk al de helft van de fun. Vooral de keren dat Comic Con tegelijk met de Huishoudbeurs plaatsvond en de trein vol zat met Huishoudbeursbezoekers was hilarisch. Iets minder was de keer dat ik op de terugreis in een trein met beschonken voetbalsupporters zat. Gelukkig moest ik er toen al snel uit.

‘Ook in mijn werk als dierenarts heb ik er al veel profijt van gehad’

Reptielen zijn mijn grote passie, en dat zie je terug in mijn personages. Zoals de kameleon Flick uit de game Animal Crossing, en Crowley, ooit een slang, uit de fantasy comedyserie Good Omens. Dan draag ik zelfs slangencontactlenzen met verticale pupillen. Je kunt het namelijk zo gek niet bedenken, of het bestaat.

Maar mijn favoriete karakter is toch Toph Beifong, een blind personage uit Avatar: The Last Airbender. Dat kostuum heb ik jaren geleden samen met mijn zusje gemaakt, zij is echt een magiër met de naaimachine.

Cosplay heeft me niet alleen nieuwe vriendschappen gebracht, maar me ook veel geleerd als het gaat om het werken met verschillende materialen. Ook als dierenarts heb ik daar al veel profijt van gehad. Zo heb ik een speciaal opzetstukje gemaakt om reptielen veilig te intuberen, en een schoentje van klei voor een hoefdier. En voor verenplukkende papegaaien heel kleine foamkraagjes.”


Beeld VTL Photography/Angela Wester

Achter @SparklyVivecaCosplay gaat Amy de Rover (26, logopedist) schuil. Elsa uit de film Frozen is haar favoriete karakter. ”Aan haar kan ik me spiegelen.”

“Wie een cosplayer vergelijkt met iemand in carnavalskostuum, heeft géén idee. Dit is zo veel meer, denk alleen al aan de uren research die erbij komen kijken om een personage zo precies mogelijk uit te beelden. En dan heb ik het nog niet over de make-up en het haar.

‘Wie cosplay vergelijkt met carnaval, heeft géén idee’

Twee keer per jaar ga ik naar de conventie Facts in Gent, samen met mijn man, ook een enthousiast cosplayer, en een ander koppel. Daar maken we met z’n allen echt een weekendje uit van. Ik ben in Gent ook al een keer jurylid bij een wedstrijd geweest. Want dankzij de ruim acht jaar dat ik dit nu doe, heb ik steeds meer ervaring met kostuums maken en oog voor details gekregen. Zelf hoop ik ook nog eens een wedstrijd te winnen.

Oordeel

Collega’s reageren heel enthousiast op mijn verhalen, maar in het verleden heb ik weleens andere reacties gehad. Want helaas is dit een hobby waar men snel een oordeel over heeft. Van alle karakters die ik cosplay, is Elsa uit de Disneyfilm Frozen toch wel mijn favoriet. Ik kan me spiegelen aan de ontwikkeling die zij doormaakt in de films. Net als Elsa had ik namelijk niet veel zelfvertrouwen, maar ik heb geleerd wie ik ben en wat me gelukkig maakt. Ik straal nu.”


Beeld Florian Singer – @bard.shots

Nini Bambacht (25, GGZ-reïntegratiecoach) merkt dat de maatschappij verhardt en steeds individualistischer wordt. “In cosplay-communities heerst nog wel een echt gemeenschapsgevoel.”

“Veel van mijn karakters hebben opvallende ogen. Zoals Astarion uit de game Baldur’s Gate 3, daarvoor draag ik rode contactlenzen die ik heb gekocht in een Halloween store. Ik moet een connectie met mijn cosplay-personage voelen, en dat is vooral bij mannelijke karakters het geval. Ik vind dat die vaak meer diepgang en gevoel voor humor hebben.

Als het gaat om masculiene make-up ben ik inmiddels een expert. Sinds een paar jaar geef ik op conventies workshops hierover. Daar komen ook transgender jongens op af die er graag wat mannelijker uit willen zien. Het voelt goed als ik ze daarbij kan helpen.

‘Ik moet een connectie met mijn personage voelen’

Ik ben een vaste bezoeker van Viencon, dat is een cosplay-weekend waarbij heel Center Parcs wordt afgehuurd. Echt supervet. Ik ga daar altijd met anderen naar toe want mijn vriend is niet zo van de cosplay. Gelukkig kan ik tegenwoordig met de auto naar conventies. Zoals naar Dutch Comic Con in Utrecht. Want Hoog Catharijne, waar ik doorheen moest als ik per OV reisde, vond ik best eng. Mijn mannelijke personages riepen vooral bij mannen namelijk geregeld agressiviteit op.

Het contrast met de cosplay-community kan niet groter zijn. Daar heerst nog echt een gemeenschapsgevoel, niemand wordt als buitenbeentje gezien. Ook ik oordeel niet snel, ook niet in mijn werk, richting cliënten. Cosplay heeft mijn vermogen me in te leven in anderen, vergroot.”

Het Design Museum in Den Bosch wijdt een tentoonstelling aan deze wereldwijde jongerencultuur.

Op vrijdag een mail ontvangen met de nieuwste blogs en artikelen? > Aanmelden voor de nieuwsbrief

Delen