Joost Stolker (1965 – 2025)

afscheid / Joost Stolker

Psychiater Joost Stolker, gepromoveerd op het gebruik van psychofarmaca in de klinische praktijk, wilde geen relatie van dokter tot patiënt maar van mens tot mens. Onvermoeibaar bleef hij zich inzetten om voor iedere cliënt de juiste zorg te vinden. En hij was altijd zichzelf, vaak met een bulderende lach.

Na verschillende management- en directeursfuncties koos Joost Stolker voor het werk als zelfstandig psychiater. Daar, bij de cliënt, lag zijn hart.

Psycho­loog Yonda Poslavsky: “Joost was iemand die makkelijk met mensen levelde. Cliënten zeiden ook: ‘Hij is zo gewoon’. Joost vond het heel belangrijk om gelijkwaardig contact met zijn cliënten te hebben, geen relatie van dokter tot patiënt maar van mens tot mens.”

Marlou van Heijster, psychiater bij GGZ Eindhoven, zag het van dichtbij toen Joost haar supervisor was op de HIC. “Joost was heel geïnteresseerd, heel oprecht en hij behandelde iedereen gelijk. Hoe moeilijk, dwars of agressief een cliënt ook kon zijn, Joost bleef zich keer op keer inzetten. Want, zo zei hij, ieder mens verdient een goede plek en de juiste zorg.”

‘Joost durfde licht en humor in de psychiatrie te brengen’

Ook als supervisor toonde hij grote betrokkenheid. “Als de spanning op de afdeling weleens opliep, bleef hij altijd rustig en hield goed in de gaten: hoe is dit voor mijn team, hoe kunnen we er voor elkaar zijn? Ik heb veel van Joost geleerd, hij is echt mijn rolmodel geweest. Hij heeft mij ook laten zien dat het veel beter is om als psychiater vooral jezelf te zijn.”

Gelachen werd er ook op de afdeling. “Joost had veel humor en een uitbundige lach. Hij maakte vaak grapjes over onze Brabantse accenten. Het allergrappigste was het als hij ons probeerde na te doen.”

Bulderlach

Ook Yonda Poslavsky noemt zijn lach als een van Joosts meest opvallende kenmerken. “Hij is ooit bijna een restaurant uitgestuurd omdat andere gasten hadden geklaagd over zijn bulderende geluid.” De twee leerden elkaar beroepsmatig kennen en raakten al snel goed bevriend. Samen gaven ze onder andere interne deskundigheidsbevorderingstrainingen voor Trauma Centrum Nederland.

In coronatijd stapten ze over op een podcast, de Joost en Yonda Trauma Show, die inmiddels in diverse opleidin­gen gebruikt wordt. “Joost was een vakidioot en hij hield erg van kennisoverdracht. Hij leefde vóór hoe je lichtheid en humor in het vak kon brengen en durfde de psychiatrie licht te maken. Ik weet zeker dat hij voor veel cliënten drempels heeft weggenomen om zorg te zoeken en te accepteren.”

Schildertalent

In 2022 werd bij Joost kanker gecon­stateerd. Met Yonda besloot hij een nieuwe podcastserie te maken, Leven met uitgezaaide longkanker, waarin hij het leven met de dood voor ogen beschouwde. Daarnaast ging hij schilderen. Yonda: “Ik had hem dat voorgesteld, ik ben graag creatief bezig. Hij had nog nooit geschilderd, maar bleek enorm talent te hebben. Er kwam prachtig werk tevoorschijn. Joosts droge constatering was: ‘Het is wel gek dat je dood moet gaan om je talent te ontdekken.’”

Delen