Frank van Wijck

Frank van Wijck

freelance medisch journalist

Komt een dokter bij de dokter

Wat speelt in de zorg? Frank van Wijck schrijft op vrijdag over actuele uitspraken en ontwikkelingen. Deze keer: Nederland heeft topzorg. Maar het helpt wel als je het juiste netwerk hebt om er efficiënt gebruik van te maken.

Hoe goed is onze gezondheidszorg? Behoorlijk goed, blijkt uit onderzoek van The Commonwealth Fund. Het belicht het falen van het Amerikaanse zorgsysteem in vergelijking met hoe negen andere landen hierin presteren. Amerika staat met afstand op de tiende plaats. De niet mis te verstane conclusie: ‘De VS blijven een klasse apart als het gaat om de ondermaatse prestaties van de gezondheidszorgsector’.

Nederland staat op de tweede plaats, achter Australië. In de ranking die de basis vormt voor deze conclusie, gaat het om: toegang tot zorg, het zorgproces, de administratieve efficiëntie, solidariteit en gezondheidsuitkomsten.

Kwaliteitsverschil behandelaars

Natuurlijk zegt dit niets over de kwaliteitsverschillen tussen individuele behandelaars en behandelteams in de zorg. Patiëntenfederatie Nederland beklaagt zich over het feit dat de patiënt hierin geen inzicht heeft.

Mijn stelling in een recente blog – ‘Geloof maar dat medisch specialisten wel weten bij welke collega ze moeten zijn als het nodig is’ – maakte op LinkedIn veel discussie los. Enerzijds dat deze stelling toepasbaar is op veel meer dan medisch specialisten alleen, huisartsen en ggz bijvoorbeeld. Anderzijds dat het de vraag is of de stelling überhaupt hout snijdt.

Hoe vinden artsen zelf hun weg als ze zorg nodig hebben?

Wat dit laatste betreft is de uitkomst van een recente grootschalige enquête van Medisch Contact interessant. De kernvraag van deze enquête luidt: ‘Hoe vinden artsen zelf hun weg als ze zorg nodig hebben?’. De uitkomst is dat ook zij harde data over ziekenhuiszorg niet hebben. Maar een selectie uit de toelichtingen schetst toch een beeld van tamelijk gerichte kennis over waar een dokter moet zijn als die naar de dokter moet.

“Je weet als zorgprofessional vaak beter wie je voor een specifiek probleem het beste kunt benaderen.” “Ik weet waar Abraham de mosterd haalt.” “Als ik naar een specialist wil voor mezelf of mijn kinderen, dan krijg ik dat heel makkelijk voor elkaar.”

Acceptabel of onethisch?

Is dit een acceptabele secundaire arbeidsvoorwaarde? Of is het onethisch en oneerlijk tegenover reguliere patiënten? In een recent filmpje van Zorginstituut Nederland op LinkedIn zegt Floortje Schepers, voorzitter van de Kwaliteitsraad: “Kwaliteit van zorg gaat over samen leren en verbeteren”.

De crux zit in dat ‘samen’. Zolang zorgprofessionals kennis over aspecten van kwaliteit wel hebben maar niet delen met patiënten, is van ‘samen’ onvoldoende sprake. Een meerderheid van de geënquêteerde artsen vindt dat tussen artsen in het algemeen en binnen hun eigen vakgebied grote kwaliteitsverschillen bestaan. Die kennis hebben ze dus.

Dooddoener

Ze kunnen wel zeggen dat die niet zozeer op medisch-inhoudelijk gebied betrekking heeft, maar vooral op het vlak van communicatie en empathisch vermogen, maar dat is een dooddoener. Een enquêtereactie als “Dat hij een van de beste is, daar kom je alleen achter als je in dit wereldje zit” weerspreekt het. Bovendien zijn communicatie en empathisch vermogen ook aspecten van kwaliteit.

Delen