Mariëlle Teesseling: “De zorg geeft óók voldoening’
interview / Mariëlle Teesseling
Personeelstekorten, een hoge werkdruk, lage salarissen. De negatieve berichtgeving over de zorg is voormalig SEH-verpleegkundige Mariëlle Teesseling, nu directeur revalidatie en zorg bij Magentazorg, een doorn in het oog. Ze schreef erover op LinkedIn en kreeg veel bijval. “Het mag weleens afgelopen zijn met dat gemopper.”

Nietsvermoedend kwam Mariëlle Teesseling (55) eind februari op haar werk toen een collega haar aanschoot. Het bericht dat ze de avond ervoor op LinkedIn plaatste, kreeg wel érg veel likes. Ze verslikte zich bijna in haar thee toen ze zag dat het er meer dan 700 waren, plus nog eens ruim 50 commentaren – en dat in nog geen 24 uur tijd.
Teesseling stoort zich al tijden aan het negatieve imago van het vak van verpleegkundigen en verzorgenden. “In de media, en zelfs binnen onze eigen brancheorganisatie, wordt het vaak neergezet als zwaar, onderbetaald en ondankbaar. Terwijl het zoveel móóie kanten kent. Die raken alleen ondergesneeuwd door alle negatieve berichtgeving. Ik merkte dat ik daar klaar mee was.”
Haar LinkedIn-bericht was een vrij spontane actie, bekent ze. “Ik was die avond nog aan het werk, een aantal dingen liep niet lekker en ineens dacht ik: potverdorie, en het ís toch zo’n fantastisch vak. Noem het frustratie, noem het een hartenkreet, maar ik wilde het van me afschrijven. In no-time slingerde ik dat bericht de wereld in. Luchtte na afloop wel op.”
Wordt er echt zo negatief over de zorg geschreven?
“Ik vind van wel. Je hoeft de krant maar open te slaan of je leest over lage salarissen, ondergewaardeerd personeel en dat het allemaal maar moeilijk is. Er zijn ongetwijfeld werkplekken minder goed georganiseerd, maar je kunt de zorg niet over één kam scheren. Dat is meteen het mooie aan ons vak: het is ontzettend breed en de mogelijkheden zijn eindeloos.
Of je nou een managementfunctie zoekt, de technische kant op gaat of aan het ziekenhuisbed wil staan, werk is er volop. Die negatieve framing moet eraf. Hoe kunnen we anders jonge mensen enthousiasmeren voor het vak als overal staat dat ze worden uitgebuit?”
Is er inderdaad minder interesse in zorgopleidingen?
“In diezelfde media lees je dat de interesse inderdaad afneemt. Deels door die negatieve berichtgeving, maar ik denk ook dat de nieuwe generatie sowieso op een andere manier naar werk kijkt. Jongeren zijn kritisch, met name als het gaat om de werk-privébalans. Wat past ze wel en niet, waarin moeten ze zelf investeren en wat regelt een werkgever voor ze? En ook: hoe zit het met de onregelmatigheid?”
Dan is de zorg allicht niet aantrekkelijk voor ze.
“Dat begrijp ik heus, die onregelmatige diensten kunnen inderdaad pittig zijn. Ik denk alleen dat we daar anders op moeten inspelen. Niet zwijgen en de negatieve berichtgeving z’n werk laten doen, maar een tegengeluid geven.”
Welk geluid?
“Dat je het net zo goed van een andere kant kunt bekijken. Die onregelmatige diensten leveren óók een groot gevoel van vrijheid op – het feit dat je dingen kunt doen als anderen aan het werk zijn. Ik vond het zelf heerlijk om overdag vrij te zijn toen mijn kinderen nog klein waren, en weet van anderen dat zij dit ook zo ervaren. Zo’n voordeel mogen we veel meer benadrukken.”
Iemand schrijft onder je bericht dat het vak vroeger mooier was, ‘met meer tijd voor patiënten en minder tijd achter de computer’.
“Ik werkte ooit een tijdje als oncologieverpleegkundige. We moesten elke nacht de vochtbalans van patiënten uitrekenen – hoeveel ze hadden gedronken, geplast, enzovoorts. Een immense klus. Later, op de SEH, kwam er een nieuwe werkwijze met een barcodescanner – we moesten alle labbuisjes met barcodestickers beplakken en scannen. Een heel gedoe, vonden we. Ha, toen die scanner een jaar later stuk ging, wist niemand meer hoe we die informatie op de oude manier moesten verwerken, zo snel was de nieuwe werkwijze ingebed. Het is dus maar net wat je gewend bent. Daarmee ontken ik niet dat er meer administratielast is hoor, maar probeer het eens anders aan te pakken. Je kunt achter de computer gaan zitten, of je laptop naar een cliënt meenemen en sámen iets opschrijven.”
Je kunt alle negativiteit proberen om te draaien, maar zorgwerk ís toch vaak pittig?
“Klopt. Met 20 jaar ervaring als SEH-verpleegkundige weet ik dat als geen ander. Sommige dingen kwamen echt binnen: de Volendambrand staat in mijn geheugen gegrift, net als ongelukken met veel slachtoffers. Het raakte me ook extra als iemand in dezelfde levensfase zat als ik – dan kwam het ineens dichtbij. Die indrukken hebben me gevormd. Maar niet alleen op een negatieve manier.
Het werk in de zorg heeft me ook veel gebracht. Ik ben me ervan bewust dat tegenslagen erbij horen en het zo voorbij kan zijn. Niet dat ik mijn leven nu ineens heel anders aanpak: ook ik heb mijn dagelijkse strubbelingen en irritaties. Maar die bewustwording helpt me wel om dingen in perspectief te zien. Ik betwijfel of dat met een ander beroep ook zo was geweest.”
Passeer je met je opmerking niet veel zorgprofessionals die het daadwerkelijk zwaar hebben?
“Een aantal mensen zal het ongetwijfeld zo ervaren. Ik wil het ook zeker niet bagatelliseren. Maar ik denk wel dat als je iets vaak genoeg roept, je het echt gaat geloven.”
Zijn er in je 20 jaar als SEH-verpleegkundige ook dingen verbeterd?
“Ontelbaar veel. Sowieso het opleidingsniveau: verpleegkundigen zijn beter onderlegd en hebben meer doorgroeimogelijkheden. Denk bijvoorbeeld aan de verpleegkundig specialist die lichamelijk onderzoek doet, medicijnen voorschrijft en voorlichting geeft aan patiënten. De verhoudingen tussen artsen en verpleegkundigen zijn ook veranderd: vroeger was er veel hiërarchie, nu is er meer gelijkwaardigheid. Verpleegkundige stafbesturen werken tegenwoordig zelfs nauw samen met raden van bestuur en managementafdelingen. Dat is een wezenlijk verschil met 20 jaar geleden.”
Welke oproep doe je aan collega’s?
“Blijf niet stil. Vertel over hoe mooi je vak is. Waarom je het doet, wat het je brengt, waar je trots op bent, al is het maar tijdens een kringverjaardag. En stap vooral uit die slachtofferrol. Het mag weleens afgelopen zijn met dat gemopper.”
Je bent zelf overgestapt naar een directiefunctie. Geef je daarmee niet het ‘verkeerde’ voorbeeld?
“Ik snap de gedachte, maar voor mij is het juist dé manier om de inhoud te combineren met beleid en management. Mijn praktijkervaring helpt me om invloed te kunnen uitoefenen in de organisatie. Daarbij spreek ik dagelijks met verpleegkundigen over wat goed gaat en wat beter kan, dus de lijnen zijn kort. Maar zou ik morgen weer aan het bed moeten staan, dan doe ik dat met net zo veel liefde en passie. Ik sluit zelfs niet uit dat ik die switch in de toekomst weer maak.”
Er komt ook een vervolg aan deze post, schreef je naar aanleiding van de vele reacties. Weet je al hoe?
“Daar ben ik hard over aan het nadenken. Het is natuurlijk fijn dat zo veel professionals herkenning vinden in mijn verhaal. Maar willen we de nieuwe generatie écht bereiken, dan moet dat op een andere manier – de gemiddelde twintigjarige zit niet op LinkedIn. Dus wordt vervolgd!”
CV
Mariëlle Teesseling (1970) studeerde verpleegkunde aan het opleidingscentrum AZVU en volgde daarna de specialisatie tot Spoedeisende Hulp Verpleegkundige. Twintig jaar lang werkte ze op SEH-afdelingen van verschillende ziekenhuizen in de regio Amsterdam. In 2022 rondde ze de Master Innovatie in Zorg en Welzijn af. Hetzelfde jaar werd ze directeur Revalidatie en Zorg bij Magentazorg. Daar is ze verantwoordelijk voor het ontwikkelen en aansturen van de geriatrische revalidatiezorg en de Korsakov-kliniek, met een sterke focus op innovatie, kwaliteit en samenwerking.



