Meneer Bakir

‘Hoe gaat het met u, dokter?’

Bij meneer Bakir waren de rollen altijd omgedraaid. Voordat ik kon vragen hoe het met hem ging, wilde hij precies weten, hoe het met mij ging. En niet alleen met mij maar ook met ons gezin. De man was oprecht geïnteresseerd. In ‘wij maken het prima’ geloofde hij niet. ‘U ziet er vermoeid uit, dokter… Ik kwam laatst uw vrouw tegen en toen heb ik haar gezegd dat u met uw gezin echt eens naar Turkije op vakantie moet gaan… Wat een mooi dochtertje heeft u…’

Volgens mij wist meneer Bakir in de loop van de jaren meer van mij en ons gezin dan ik van hem. Ik herinner mij in elk geval geen mevrouw Bakir en ook geen kinderen Bakir. Het zou heel goed kunnen dat meneer Bakir bij onze praktijk als patiënt stond ingeschreven terwijl de rest van zijn gezin een andere huisarts had. Waarom? Deze vraag komt nu pas in mij op. Hij is een van de patiënten aan wie ik zo af en toe terugdenk.

Hij is een van de patiënten aan wie ik zo af en toe terugdenk

Meneer Bakir kwam uit Turkije en zou na zijn pensioen weer naar zijn vaderland terugkeren. Van zijn spaargeld wilde hij een huis laten bouwen. Niet ver van Izmir. Daar woonden zijn moeder en een groot deel van zijn familie. Eens per jaar ging hij – meestal vier weken – bij hen op bezoek. Soms bracht hij baklava – mierzoete koekjes – uit Turkije voor mij mee. Dankzij hem maakte ik kennis met de muziek van Zülfü Liveneli.

Waarom moet ik zo nu en dan aan meneer Bakir denken? Er was iets aan hem wat ik nog altijd niet goed kan verklaren. De man sprak uitstekend Nederlands, verscheen altijd in een keurig pak en was uiterst voorkomend. Hij oogde en gedroeg zich als iemand met een topfunctie maar ik wist niet beter dan dat hij maatschappelijk werker was. Gelukkig mankeerde meneer Bakir nooit iets ernstigs. De reden van zijn komst was meestal een reguliere controle.

Ooit vroeg de man of ik veel problemen had met Turkse patiënten. Het kwam niet in mij op om te vragen, waarom hij deze vraag stelde. Onze praktijk telde een paar Turkse gezinnen en op een akkefietje na had ik met hen een uitstekende band. Ik vertelde meneer Bakir wel eerlijk dat ik ’s nachts wel eens onnodig naar een Turks gezin moest omdat een kind ‘heel erg ziek’ was. ‘Dat komt omdat veel mensen in Turkije een kind hebben verloren,’ legde de man mij uit.

Na de gebruikelijke vraag, legde meneer Bakir een briefje met namen van medicamenten op het bureau

Toen gebeurde er iets, wat ik nooit zal vergeten. Na de gebruikelijke vraag hoe het met mij en mijn gezin ging, legde meneer Bakir een briefje met namen van medicamenten op het bureau. ‘Mijn moeder is heel ernstig ziek en daarom ga ik overmorgen naar Turkije. Haar dokter heeft gezegd dat zij dringend deze geneesmiddelen nodig heeft. U bent een hele goede dokter en ik hoop dat u mij hiervoor een recept meegeeft.’

Het ging niet zomaar om een kuurtje dit of een kuurtje dat, maar om een onbehoorlijke zwik pillen. Ik vond dat ik dit écht niet kon maken. Ik kon mij ook niet voorstellen dat zijn apotheek deze medicatie in ongebruikelijk grote hoeveelheden zou meegeven. Met zorgverzekeraars heb ik nooit problemen gehad maar wat te doen wanneer men hierachter kwam? Ongetwijfeld zou ik op het matje worden geroepen.

‘Natuurlijk wil ik u en uw moeder graag helpen, maar wat u vraagt is wel heel lastig. Ik ben als huisarts immers verantwoordelijk voor wat ik voorschrijf. Dit kan ik nooit maken…’ Meneer Bakir liet zich echter niet van de wijs brengen: ‘Dokter, mijn moeder is heel erg ziek. Misschien gaat zij wel dood als zij deze pillen niet krijgt. Ik weet dat u heel erg bent begaan met zieke mensen, beste dokter. Schrijft u alstublieft dit recept. Ik heb het mijn moeder beloofd dat u dit zou doen.’

Hoe zou het nu, vele jaren later, met meneer Bakir gaan? Ik veronderstel dat hij kort na zijn pensioen naar Turkije is verhuisd. Ooit noemde de man het plaatsje waar zijn familie woonde. Op Google Maps bekijk ik de omgeving van Izmir. Zou het Çiçekli kunnen zijn? Misschien staat daar ergens het door hem gebouwde huis, waar hij van zijn pensioen kan genieten. Wie weet luistert hij nu naar muziek van Zülfü Liveneli, terwijl hij zich afvraagt hoe het met mij en ons gezin gaat.  

Delen