Nog steeds: onvolkomen debat

Flip Vuijsje
Flip Vuijsje studeerde politieke wetenschap en sociologie; was hoofdredacteur van onder meer Intermediair en Arts en Auto, en heeft zijn eigen bureau voor redactionele hulp bij zorgpublicaties (www.bureauflipvuijsje.nl). Lees alle artikelen van Flip Vuijsje

De verstandigste bijdrage in de hele artikel 13-zaak komt van Désirée Hairwassers. Zij is van opleiding gezondheidswetenschapper, maar sinds bij haar in 2007 borstkanker werd vastgesteld, is ze ook actief en bekend als blogger. Ook is ze een uitgesproken stem op Twitter, waar Dees, zoals zij zichzelf bij voorkeur laat noemen (@caseofdees), afgelopen vrijdag dit te melden had: “Ik hoop dat #vrijeartsenkeuze discussie snel voorbij is. Ik zie zoveel ongefundeerde onzin in mijn TL van doorgaans slimme mensen. #nietleuk

Dees zelf heeft zich vooral indirect met de discussie bemoeid, door over dingen te schrijven die in elk geval duidelijk maken dat aan dit issue veel méér kanten zitten dan die waar bijna exclusief op wordt gehamerd. Pas nog, in een bijdrage voor Medisch Contact, schreef ze: “Regelmatig hoor ik van mijn medepatiënten dat het niet mogelijk is om een eigen arts te kiezen. Zo was er een vrouw die wilde overstappen naar een andere huisarts. Ze kreeg te horen dat ze niet geaccepteerd werd, omdat de huisarts die ze wilde, bang was voor ruzie met haar vorige huisarts. Tegen een vrouw die vroeg welke plastisch chirurg haar borstreconstructie zou doen, werd gezegd dat elke arts goed was en dat ze niet kon kiezen omdat het ziekenhuis ‘geen McDonald’s’ is.”

Voorbeelden dus van inperking van vrijheid van artsenkeuze die je niet aan de zorgverzekeraars kunt wijten. En die je kunt zien als een correctie op wat rond deze hele kwestie zo is gaan tegenstaan: die extreme eenzijdigheid in debatvoering. Eén onsmakelijk symptoom hiervan: de manier waarop dit onderwerp is versimpeld tot een kennelijk onweerstaanbare prooi voor media-cartoonisten. Als die elkaar stelselmatig gaan natekenen, en zonder uitzondering kiezen voor één kant in zo’n ingewikkelde kwestie, dan weet je: hier is iets uit de rails gelopen. En heeft niet beargumentering de overhand gekregen, maar letterlijk: de karikatuur.

Een evenwichtig en volwassen debat over artikel 13 doet recht aan de véélheid van issues die hier in het spel is. Aan ‘vrije artsenkeuze’ in álle dimensies van dit concept. Aan ‘kwaliteit’, maar ook aan de complexiteit van het meten hiervan. Aan machtsverhoudingen tussen zorgpartijen onderling, maar ook in de spreek- en behandelkamer en binnen zorgorganisaties zelf. Aan de noodzaak tot transparantie, transparantie en nog eens transparantie, op veel meer dan één front alleen.

Maar zo is het dus niet gegaan. Het overgrote deel van het debat focuste op steeds maar één deel-issue, al naar gelang de specifieke voorkeur en agenda van specifieke participanten.

Wat verder erg stoort in dit nog steeds zo ‘onvolkomen’ debat, is het extreme ad hominem-gehalte. Tot nu toe zagen we dit vooral in beschuldigingen aan het adres van mensen uit de zorgverzekeraarswereld, en aan dat van politici van de vijf partijen die de wetswijziging steunden. De kwaadaardige vulgariteit van dít specifieke voorbeeld (alleen aanklikken als u een sterke maag heeft) blijkt helemaal niet uitzonderlijk, zeker als je volgt wat er via Twitter allemaal is gezegd en geschreeuwd. En de tijd waarin we social media konden afdoen als een marginaal platform in het openbaar debat, ligt intussen definitief achter ons.

Dat van de ándere zijde in het conflict een stuk minder op de man of vrouw is gespeeld, kwam vooral doordat men daar sowieso veel minder van zich liet horen. Dit laatste kennelijk in de gemakzuchtige veronderstelling dat zwijgen hier de beste strategie was, in plaats van proactief naar buiten te treden met onderbouwing en verheldering van de eigen positie. Want er was immers een Haagse meerderheid, die ervoor zou zorgen dat alles goed kwam. Achteraf een pijnlijke misrekening, waar menige verzekeraar en politicus intussen zwaar spijt van zal hebben.

Maar zodra afgelopen week een nieuwe situatie ontstond, vlogen ineens óók persoonlijke verdachtmakingen richting die drie tegenstemmende PvdA-senatoren. Die zouden zich niet hebben laten leiden door inhoudelijke bezwaren, laat staan door hun geweten. Maar vooral door rancune, over bij voorbeeld een niet-verkiesbare plaats op de lijst voor de komende Eerste Kamer-verkiezingen.

Maar met verdachtmakingen komt uiteindelijk niemand verder, al was het alleen maar omdat je die nooit hard kunt maken. Over wat iemands (ware) motieven zijn, kan niemand, afgezien van die persoon zelf, een verifieerbare uitspraak doen. Verder dan insinueren kom je simpelweg niet.

Natuurlijk is het verleidelijk om een controversieel standpunt onmiddellijk, bij wijze van reflex, terug te voeren op iemands persoonlijke positie en belang. Dus: wie zich bij een artsenorganisatie sterk maakt voor ‘behoud van vrije artsenkeuze’, doet dit in wérkelijkheid alleen maar om zo het materieel belang te beschermen van een ‘dokterskartel’ dat tot elke prijs wil voorkomen dat je bij slecht presteren geen patiënten meer krijgt. En als ze bij zorgverzekeraars hameren op het belang van ‘kunnen contracteren van kwaliteit’, dan is dit in wérkelijkheid alleen maar een doorzichtige dekmantel voor het veilig willen stellen van de eigen macht en rijkdom.

En o ja: die politici en bewindspersonen die zich sterk maken voor aanpassing van artikel 13, doen dit toch voorál om later, als het tijd wordt voor een nieuwe loopbaanstap, zelf een goudgerande baan bij een zorgverzekeraar in de wacht te slepen. Maar hoe weinig je opschiet met dit soort banaliteiten, waarmee we de afgelopen periode echt zijn overspoeld, blijkt alleen al uit de inconsistentie en het gebrek aan logica waarin je dan al snel belandt. Zeker: er zijn de nodige oud-politici die nu bij een zorgverzekeraar zitten. Maar zijn dit er méér dan al die oud-politici die vergelijkbaar prominente posities hebben bij grote belangenorganisaties van zorgprofessionals of bij grote zorgaanbieders?

En dan nog dit. Natuurlijk word je kijk op allerlei dingen beïnvloed door waar je precies zit, werkt, bestuurt, adviseert, communiceert – kortom: waar je als professional je brood verdient. Maar dit betekent helemaal niet dat hiermee vanzelf ook je integriteit wordt aangetast, of dat hier dan alleen maar oogkleppen in het spel zijn. Want de werkelijkheid is nu eenmaal vaak complex, en bij de kwestie rond artikel 13 is dit nog eens extra zo. Dan is er misschien ook niet één waarheid, en hebben we eerder te maken met uiteenlopende perspectieven, elk met hun eigen merites, van waaruit je dingen kunt bezien. En met uiteenlopende belangen, met ook elk hun eigen legitimiteit. Elkaar demoniseren, is dan wel het laatste dat je zou moeten doen. Maar zolang dit kennelijk te veel gevraagd blijft, moeten we het doen met die verzuchting van Dees, geciteerd aan het begin van deze blog: hopen op een snel einde aan dit treurigstemmende discours.

17 Reacties Reageer zelf

  1. Mo
    Geplaatst op 22 december 2014 om 14:33 | Permalink

    Ik ben het eens dat het discuseren op twitter wel stukken eleganter kan. Echter kan het toch niet zo zijn dat de patient zo langzamerhand verzand tot het marionetje het nieuwe zorgstelsel?

    Voor mij heeft deze hervorming desastreuse gevolgen. Als je jarenlang altijd eigen verantwoordleijkheid hebt genomen, altijd hebt meebetaald aan je eigen zorg. Kosten hebt gedeeld met de gemeente en altijd besparend hebt gedacht dan zijn alle maatregelen extreem zuur te noemen. Zeker als je de broodnodige zorg moet inleveren.

    Hoe je het ook wend of keert, vrije artsenkeuze gaat over geld. Ik vind de marktwerking werkelijk desastreus voor de zorg maar ook voor de democratie. Geld gaat regeren. Zorgelijk.

  2. Alberts
    Geplaatst op 22 december 2014 om 15:36 | Permalink

    Tja, marktwerking. Is het wel marktwerking wanneer een oligopolie van zorgverzekeraars bepaalt:

    – wie eventueel mag toetreden aan de zorgaanbiederszijde
    – wie van de bestaande zorgaanbieders mag overleven en wie niet
    – wat de zorgaanbieders mogen leveren, tegen welke prijs en in welke hoeveelheid
    – waar de verzekerde de ‘dienst’ afneemt die de ZV als ‘goed’ aanduidt, maar dat doet op grond van eigen criteria die soms niets of weinig te maken hebben met de essentie van goede zorg. En waar die criteria soms vervuild worden met andere aspecten van dienstverlening zoals ‘klantgerichtheid’ of eigen belangen van de inkopende partij de ZV en daardoor een vertekent beeld geven. Voorbeeld: vrijgevestigde specialisten als psychiaters en klinisch psychologen mogen van CZ geen ‘complexe persoonlijkheidsproblematiek’ behandelen. Dit vanuit de onjuiste veronderstelling dat complexe persoonlijkheidsproblematiek niet heel goed bij een individuele behandelaar behandeld worden kan. De operationalsatie van ‘complex’ door CZ is daarnaast ook niet conform de wetenschappelijke standaard maar betekent bij CZ ‘zorg langer durend dan 3000 minuten per jaar’. Feitelijk is dit iemand zijn werk ontzeggen op verkeerde grond door een partij die zelf ver van de professie af staat. Het credo ‘gelukkig heb ik meer verstand van verzekeren’ is helaas verleden tijd.

    Afschaffen van art. 13 betekent dat deze zaken in extremiteit kunnen en zullen worden doorgevoerd. Echt niet goed voor de zorg, echt niet. Maar mocht het doorgaan zal de wal het schip tzt wel keren.

  3. Jaap Uithof
    Geplaatst op 22 december 2014 om 15:37 | Permalink

    Relativeren in een discussie is altijd goed, maar daar zit niet echt de forte van Twitter met zijn beperkt aantal karakters.

    In het bovenstaande stuk wordt echter de olifant in de kamer gemist. De oorzaak van de felheid in de discussie vanuit zorgverleners is een hartgrondig wantrouwen richting zorgverzekeraar. Dat wantrouwen is gebaseerd op de ervaringen in de afgelopen jaren waarin keer op keer bleek dat de zorgverzekeraar alleen was geïnteresseerd in de prijs van de geboden zorg. Zolang dat wantrouwen niet verdwijnt zal er niet veel veranderen aan de toon van de discussie en zal echte vooruitgang op basis van samenwerking een illusie blijven.

  4. Alberts
    Geplaatst op 22 december 2014 om 15:38 | Permalink

    Excuses voor enkele lelijke taalfouten, en ik mis helaas een edit- knop.

  5. anh jansen
    Geplaatst op 22 december 2014 om 16:35 | Permalink

    ‘Voorbeelden dus van inperking van vrijheid van artsenkeuze die je niet aan de zorgverzekeraars kunt wijten’.

    En dat was de verstandige bijdrage van Ceesofdees? Dat als argument gebruiken om art 13 Zvw dan toch maar af te schaffen? De vrijheid van keuze wordt voor sommigen toch al ingeperkt, dus wat maakt het uit als je de verzekeraars dan maar de hele macht geeft?

    Waarom niet deze burgers beter informeren over hun rechten en plichten? En vergeet niet dat na schrappen van art 13 diezelfde burgers geacht worden de juiste polis te kiezen om zo hun vrije keuze te behouden?

    Hoe krom zit de logica bij voorstanders van schrappen van art 13 Zvw in elkaar?

    Lijkt mij dat die voorbeelden aangeven dat een aantal toezichthouders ontzettend zitten te slapen en te suffen of niet durven of niet mogen ingrijpen van de Minister.

    Artsen die de eigen markt afschermen? Is bekend bij de ACM en bij de NZa en toch blijft dit voortduren. Individueel klagende burgers vinden echter bij de ACM en de NZa geen gehoor: zij gaan niet over individuele gevallen, maar grijpen alleen in, na overleg met de Minister, op systeemfouten.

    Dus ja, de voorbeelden wijzen op de Kafkaëske wereld in Nederland.

    Voorstanders van schrappen art 13 wijzen op onderzoeken in het buitenland die de voordelen op korte termijn pogen te bewijzen. Zij negeren de ervaringen op de langere termijn: kosten gaan weer stijgen! Het lost niets op en men valt terug op oude systeem van gecontracteerde zorgverleners en vrije keus voor verzekerden. Met een malus indien die verzekerden toch naar een niet gecontracteerde zorgaanbieder gaan; die kan zelfs goedkoper zijn dan de gecontracteerde!

    http://www.nytimes.com/2014/09/10/upshot/narrow-health-networks-maybe-theyre-not-so-bad.html?abt=0002&abg=0&_r=0

    Helemaal zelf lezen, tot op de bodem en niet alleen de kop!

    Het selectief citeren en het verzwijgen van disclaimers, denk aan de EHCI rapporten!, door de voorstanders maakt de discussie er niet beter op. De macht van de verzekeraar is enorm en met op de achtergrond de rol van de Minister in het kader van bewaking van het toegestane budget voor diezelfde verzekeraars, hoezo privaat? hoezo geen budgettering? hoezo respectering van de private contracten en zorgpolissen? en het gebruik maken van het MacroBeheersingsInstrument is het eenvoudig in te zien dat schrappen van art 13 geen oplossing is voor de zelf gecreëerde problemen en de laatste rem op verzekeraars doet wegnemen: dan is de Beer pas echt los.

    De voorstanders van schrappen dienen maar eens uit te leggen hoe vaak men kan aanbesteden in het geval er steeds minder kandidaten overblijven? Zij dienen maar eens uit te leggen hoe vaak men kan concentreren? Immers de afvallers van de aanbestedingen en concentraties zijn permanente afvallers! Zij kunnen het volgend jaar niet meer meedoen; zij missen de expertise, kunnen niet aantonen dat zij kwaliteit leveren en missen de hele infrastructuur! Het is geen afvalverwerkingsbedrijf! Het is geen bouwbedrijf! Het is geen autobedrijf! Het is geen ICT bedrijf!

    De zorgwereld is een heel aparte wereld. Mensenwerk.

    Wat wel kan helpen de kosten te beheersen is eens kritisch te kijken naar kosten van de ziekenhuiszorg, de productie, de leegstand, door doorloopsnelheid, de efficiency, de noodzaak voor 8 UMC in een landje met nog geen 18 miljoen inwoners enz.enz.enz. 28 miljard euro gaat er immers om in de intramurale cure! Hoe komt het dat de grootste ziekenhuizen ter wereld staan in Nederland? Hoe was de vergoeding voor ziekenhuizen voor 2006 en hoe is die na 2006? Wat is budgettair neutrale overheveling? En waarom hebben die verzekeraars nimmer ingegrepen? Liepen zij wel of geen risico op de zorginkoop bij ziekenhuizen? En sinds wanneer is dat meer geworden? Moral Hazard bij de verzekeraars zelf wellicht? Niets menselijks is een verzekeraar immers vreemd: het zijn geen altruïstische instellingen en het begrip ‘intrinsieke goedheid’ is hen vreemd. Contract is contract. Letter is Letter. Artikel is artikel. Lid is lid. Economische prikkel voor verzekeraars is het verschil tussen geraamde schadelast en uiteindelijk gerealiseerde schadelast zo groot mogelijk te maken; dat mogen zij immers zelf houden. Overschrijding van het toegestane budget is voor rekening van de zorgaanbieders. Zo werkt dat in Nederland.

    Tegenstanders van schrappen van art 13 kunnen wijzen op het buitenland; in België is er geheel vrije keuze voor ieder middel, iedere huisarts, ieder ziekenhuis en iedere specialist; resultaat: de kosten aan zorg per hoofd van de bevolking zijn veel lager dan die in Nederland, er zijn geen wachtlijsten en de kwaliteit is beter. Voorbeelden daarvoor zijn er een 60.000 per jaar: planbare zorg die in België wordt afgenomen door verzekerden uit Nederland.

    N=1 Cardioloog Zorgsaam: Meneer, u bent uitbehandeld, er is niets meer voor u te doen. Medicijnen om de neergang te vertragen. De groeten. Meneer gaat naar UZ Gent, op dringend verzoek familie en met knallende ruzie met de NL cardioloog als gevolg, en krijgt daar te horen, na volledig nieuw onderzoek: geen probleem, dit is goed te opereren, wij doen dit meerder keren daags!

    N=2, N=3…….

    Ook in Duitsland is er vrije keuze en zijn de kosten per hoofd lager dan in Nederland. Idem in Frankrijk. Idem Italië. Idem Engeland!

    Maar ja, die landen hebben allemaal een sociaal publiek stelsel en Nederland als enige land in de EU een privaat stelsel.

    Welke olifant in de kamer missen de voorstanders van schrappen van art 13?

  6. E.Kriek
    Geplaatst op 22 december 2014 om 19:59 | Permalink

    Gaat deze blog nu ECHT over het vergoelijken van het afschaffen van de vrije artsenkeuze, omdat een bekende blogster een aantal casussen naar voren brengt?
    U schrijft : “de werkelijkheid is nu eenmaal vaak complex, en bij de kwestie rond artikel 13 is dit nog eens extra zo.”
    Een miljard. Niet onderbouwd.
    Hoe complex is deze werkelijkheid?
    Als een grondrecht gekapitaliseerd wordt, dan heeft elke vorm van discussie geen zin meer.
    Nutteloos.
    Portemonnee open, en anders mond houden.
    Hoeveel miljard is vrijheid van meningsuiting waard?
    Hoeveel miljard is het uitbannen van discriminatie van geloof en geslacht waard?
    U pleit voor evenwichtig en volwassen debat. Prima.
    Wij moeten elkaar niet demoniseren. Prima.
    Helaas heb ik nu het gevoel dat mij Calimerogedrag wordt verweten, als ik de aandacht wil vragen voor het volgende:
    De volledig asymmetrische verhouding tussen ZN en zorgverleners.
    Wat vindt u hier van?
    Zou de felle toon van debatteren van zorgverleners ook gebaseerd kunnen zijn door iets anders dan “zakkenvullen” ?
    U krabt helaas waar het niet jeukt, mijnheer Vuijsje.
    U beklaagt zich over de toon van het debat, maar de inhoud acht u overduidelijk minder van belang.

  7. E.Kriek
    Geplaatst op 22 december 2014 om 20:23 | Permalink

    En natuurlijk bedoelde ik:
    “Zou de felle toon van debatteren van zorgverleners ook gebaseerd kunnen zijn OP iets anders dan “zakkenvullen” ?
    Over inhoud gesproken.

  8. E.Kriek
    Geplaatst op 22 december 2014 om 20:31 | Permalink

    Ik begrijp dat dhr. Canoy dit een goed stuk vindt.
    Eens te meer zou ik hem , opnieuw dus, willen uitnodigen om eindelijk eens duidelijkheid te geven over die 1 miljard besparing.
    Transparantie is een mooi ding.

  9. G K Mitrasing
    Geplaatst op 22 december 2014 om 21:21 | Permalink

    Toen Zin en Onzin elkaar tegenkwamen op de brug “Verwarring” die hun twee domeinen verbindt en scheidt zei Zin tegen Onzin: Waarom blijf jij niet aan jouw kant?” Maar Onzin zei: ‘Ai de Massamedia! Viviet! Viviet!’ en ze gingen snel aan elkaar voorbij. Aan deze intro van Frits Staal moet ik denken. Een dialoog tussen de vertegenwoordigers van voor en tegenstanders wijziging artikel 13 heeft deze vorm, op de keper beschouwd gebeurt er niets.
    Ik heb uitermate genoten van het stuk van Cees maar het zou fijn zijn als die discussie over art 13 over Macht en Vrijheid ging en niet verduisterd wordt door te doen alsof dat niet de essentie zou zijn. En inderdaad het hoeft geen parodie op oorlogsvoering te worden of een rechtszitting waarin de ander als vijand of verdachte wordt weggezet. De vraag is dan ook binnen welk discours de discussie wordt gevoerd en die kunnen zeer verschillend zijn en de herhaling van woorden die binnen het discours gebezigd worden oefenen een soort ontologische werking uit.
    Niets is zo ongrijpbaar als vrijheid.

  10. E.Kriek
    Geplaatst op 22 december 2014 om 21:55 | Permalink

    Mijnheer Vuijsje, communicatie adviseur, beklaagt zich over het ad-hominem gehalte van deze discussie.
    Het valt des te meer op dat hij een satirische weergave van hoe een van de ” strijdende ” partijen de door hun ervaren werkelijkheid met een knipoog poogt weer te geven, vervolgens wegzet als kwaadaardig,vulgair, en alleen geschikt voor mensen met een sterke maag.
    Vuijsje laat zich hier kennen.
    Hij doet een onvervalste huilie.
    De communicatie adviseur heeft een kuil gegraven, maar hij valt er zelf in.
    Gemiste kans.

  11. E.Kriek
    Geplaatst op 22 december 2014 om 22:32 | Permalink

    Tot slot:
    Helaas constateer ik dat ook hier het artikel 13 vraagstuk wordt geframed als zijnde het belang van zakkenvullende dokters.
    Volgens mij echter gaat het om de toegankelijkheid van zorg.
    Niets meer,niets minder.

  12. Désirée Hairwassers
    Geplaatst op 23 december 2014 om 00:03 | Permalink

    Wat lezen ze slecht he, de mensen die op deze blog reageren en mijn woorden zo verdraaien dat er verkeerde conclusies worden getrokken. Ik heb mij nergens voor of tegen afschaffen artikel 13 uitgesproken. Er is veel meer gaande. Dat is nou PRECIES waar deze blog over gaat.

    Ik hoop van harte dat de slechtlezende artsen die reageerden hun literatuur beter en kritischer lezen dan alles wat er gaande is binnen deze discussie over artikel 13. Anders moeten wij, patiënten, ons nóg meer zorgen gaan maken.

  13. E.Kriek
    Geplaatst op 23 december 2014 om 00:29 | Permalink

    Mw. Hairwassers, ik kan u verklappen: artsen zijn niet zelden ook patiënten. Sterker nog,er zijn artsen die slachtoffer zijn van medische fouten, met alle gevolgen vandien. Ik ken er meerdere.
    De door u gehanteerde dichotomie: ” zij,artsen versus wij patiënten ” behoeft dus enige nuancering.
    Kunt u mij vertellen welke literatuur ik heb gemist trouwens?

  14. Désirée Hairwassers
    Geplaatst op 23 december 2014 om 00:35 | Permalink

    Beste heer Kriek, u maakt nogal wat aannames. U leest mijn bijdrage écht verkeerd en u legt mijn woorden écht verkeerd uit. Die tweedeling zit blijkbaar in uw hoofd, niet in dat van mij…

  15. E.Kriek
    Geplaatst op 23 december 2014 om 00:50 | Permalink

    Slechtlezende artsen…kritischer…literatuur lezen…wij patiënten ons nog meer.(!) zorgen maken…?
    Ik zal wel slecht lezen.
    I rest my case.

  16. Hans Nobel
    Geplaatst op 23 december 2014 om 02:26 | Permalink

    Een voorstel tot wetswijziging (afschaffing art 13) die structureel vrije artsenkeuze beperkt in ons land is wel een geheel andere situatie dan die waarin een individuele huisarts iemand niet wil inschrijven in zijn praktijk.

    Hoewel er geen wettelijke inschrijfverplichting bestaat, is er wel een gedragscode (en een feitelijke praktijk) waarin zoveel als mogelijk aan een verzoek tot inschrijving tegemoet wordt gekomen.

    (Gezamenlijke) afscherming van de markt is wel bij wet verboden. De LHV werd hiervan beschuldigd door de NMa in 2012 en kreeg een boete van 7.7 mln! Bizarre NMa actie. Het beroep loopt nog steeds.

    http://www.zorgvisie.nl/Home/Nieuws/2012/1/NMa-LHV-krijgt-boete-van-77-miljoen-wegens-marktbeperking-ZVS013053W/

    Flip V. gaat vooral op de boodschappers en critici in die het art13 debat voeren, op hun stijl van communiceren en hun onvolkomenheden….. Wat zijn eigen visie is op de voorstellen rond art13 blijf verborgen.

    De verstandigste bijdrage komt van mevr. D.H., vindt F.V. die hoopt dat de discussie snel voorbij is vanwege de ongefundeerde onzin die passeert. Zelf nog wel een gefundeerde, zinvolle bijdrage over de afschaffing art13?

    Kortom, wat zouden FV en DH nu eigenlijk zelf vinden van het beperken van de vrije artsenkeuze?

  17. Flip Vuijsje Flip Vuijsje
    Geplaatst op 23 december 2014 om 19:51 | Permalink

    Ik ben blij dat Hans Nobel helder aangeeft dat ik in mijn blog géén eigen standpunt formuleer over het schrappen van artikel 13. Hiermee dient hij indirect, ik zou bijna zeggen: ook namens mijzelf, sommige andere reageerders van repliek, die in wat ik schrijf wél zo’n standpunt willen lezen. Dit laatste kennelijk vanuit een ‘wie niet voor mij is, is tegen mij’-reflex.

    Soms leidt dit tot regelrechte verdraaiing van de portee van wat ik schrijf. Als E. Kriek reageert dat ‘ook hier het artikel 13 vraagstuk wordt geframed als zijnde het belang van zakkenvullende dokters’, kan je je alleen maar afvragen: waar haalt hij dit vandaan? Misschien uit deze passage in mijn tekst: ‘Dus: wie zich bij een artsenorganisatie sterk maakt voor “behoud van vrije artsenkeuze”, doet dit in wérkelijkheid alleen maar om zo het materieel belang te beschermen van een “dokterskartel” dat tot elke prijs wil voorkomen dat je bij slecht presteren geen patiënten meer krijgt.’ Maar het moet toch voor elke serieuze lezer duidelijk zijn, dat dit deel uitmaakt van een opsomming van voorbeelden die ik geef van juist het soort stemmingmakerij dat een productief debat steeds in de weg heeft gestaan. Maar ‘goed lezen’ is, blijkt weer eens, vooral ook een kwestie van: attitude.

    Dan de vraag van Hans Nobel naar mijn eigen opvatting over artikel 13. Ik vind dit zelf eerlijk gezegd niet zo heel relevant. Wie zich bezighoudt, en stoort aan, spelverruwing, kan dit rustig doen zonder meteen ook voor één specifieke club te kiezen – dit zijn naar hun aard separate zaken. En verder is het opnieuw ook weer zo, dat juist die fatale onvolkomenheid van het gevoerde artikel 13-debat, het maken van een heldere óf-óf-keus eigenlijk onmogelijk maakt.

    Zelf denk ik, dat een productieve uitweg misschíen kan worden gevonden via de positie van een aantal partijen die aan de ene kant openstaan voor de belofte van de wetswijziging, namelijk het beter mogelijk maken om zorg selectief in te kopen op basis van kwaliteit. Maar die aan de andere kant ook vinden, dat dit alleen kan lukken als aan nog een aantal aanvullende voorwaarden wordt voldaan, zoals op het punt van transparantie.

    Maar tegelijk valt ook weer op dat sommige van deze partijen, zoals KNMG, OMS, NVZ en NPCF, net als de zorgverzekeraars, in de debatten van afgelopen jaar relatief weinig van zich hebben laten horen. En ook dat, en dit had eigenlijk ook in mijn blog moeten staan, is een factor die heeft bijgedragen aan die ‘onvolkomenheid’.