Ignace Schretlen

Ignace Schretlen

Onbekende bestemming

Mensen verdwijnen langzaam
onder de horizon.
Bij sommigen duurt dat uren, dagen, maanden;
bij anderen jaren.
(…)
Geen onenigheid,
geen slaan van deuren
alleen maar dit:
niet meer van zich laten horen.*

Tapia S., geboren 18-09-2003, Geert van Wouwstraat 2 (‘s-Hertogenbosch), is ‘vertrokken naar onbekende bestemming’. Als huisarts kwam ik regelmatig in die buurt. Sinds augustus 2010 verblijven op dat adres jongeren tussen de 17 en 25 jaar die binnen maximaal twee jaar zelfstandig willen wonen en leven, maar dat zonder hulp niet voor elkaar krijgen. Tapia S. staat bovenaan op een lijst van zeventien mensen, die niet meer wonen ‘op het adres waar zij als ingezetenen in de ‘basisregistratie personen’ zijn opgenomen’.

Ik krijg de lijst per e-mail in het kader van ‘Berichten over uw buurt’ omdat één van de genoemde personen binnen 500 meter van ons woont. De vorige berichten gingen over een mountainbike-toertocht, het kappen van een esdoorn, het verbeteren van de hydrologische situatie in de omgeving, en een schoolactiviteit waarbij eet- en drinkpunten, alsmede een springkussen, werden geplaatst, en waarbij gebruik werd gemaakt van een geluidsinstallatie.

Adriaan Lourense** was een man van het type ‘ruwe bolster blanke pit’. Hij riep louter mijn hulp voor zichzelf, zijn vrouw en hun zoontje in wanneer het echt nodig was, maar dan moest ik wel direct voor hem klaarstaan. De man maakte er geen geheim van dat hij in soft-criminele kringen verkeerde. In de loop van de tijd groeide er een bijzondere band tussen ons. Pas maanden na ons laatste contact ontdekte ik dat zijn gezin niet meer in onze praktijk stond ingeschreven en met onbekende bestemming was vertrokken.

Mensen die in het niets oplossen baren mij zorgen. Dat geldt zeker voor kinderen. De afgelopen drie jaar zijn 51.433 minderjarigen binnen Europa verdwenen uit asielzoekerscentra. Tapia S. is vorige maand 21 jaar geworden. Op de lijst van de gemeente staat niet of het om een man of vrouw gaat. Wereldwijd dragen ongeveer 525.600 mensen deze achternaam en dan gaat het vooral om Chilenen en Mexicanen. De jongste op de lijst is 18 jaar. Ik voel verdriet, nu ik aan hem of haar denk.

Boven de lijst staat: ‘Het college heeft besloten in de ‘basisregistratie personen’ het adres op te heffen en als verblijfgegeven bij deze personen op te nemen ‘vertrek uit Nederland’. ‘ Wat is dit voor idioots? Wie zegt dat die onbekende bestemming in het buitenland ligt en hoe weet men dat? Ik neem contact op met de woordvoerders van de Autoriteit Persoonsgegevens, maar krijg geen reactie. De woordvoerder van de gemeente ‘s-Hertogenbosch schrijft dat dit volgens de wet mag.

Nog altijd denk ik met zorg aan Adriaan Lourense en zijn gezin terug. Ik maak mij ook zorgen over Tapia S., ongeacht waar hij of zij verblijft. Van enige zorg is echter niets terug te vinden in de ‘Officiële uitgave (nummer 408574 d.d. 27 september 2024) van de gemeente ‘s-Hertogenbosch’. Er wordt ook geen beroep gedaan op degenen die de betreffende mail krijgen. Maar ik heb wel een goed bericht voor de gemeente: één van de mensen op de lijst ken ik heel goed en die woont nog altijd op hetzelfde adres.

Je kunt dit op twee manieren zien:
dat zij door de tijd worden meegevoerd

en ons hier achterlaten. Zij laten ons in de steek.
De andere manier is dat wij weggaan

en hen achterlaten in een of ander naamloos rijk.
Wij laten hen in de steek.

Zowel het een
als het ander.*

* Gedicht van Lars Gustafsson (1936-2016), vertaald door J. Bernlef, uit de bundel ‘Een raadselachtige verdwijning’ (1999)

** Om redenen van privacy is voor een gefingeerde naam gekozen

Delen