Oranje-herinnering: ‘Een lach door de tranen heen’

De zorg draait altijd door. Ook tijdens een EK of WK Voetbal. Met het WK voor de deur vroeg de redactie lezers naar onvergetelijke momenten waarop werk en Oranje samenkwamen.

Op 1 januari 1988 begon ik mijn praktijk. Ik ben een fervent sportliefhebber, maar op dat moment had ik geen oog voor belangrijke sportevenementen of de dienstlijst. Dus was ik de sigaar: dienst tijdens Nederland – Ierland, de beslissende groepswedstrijd op het EK. Oranje móest winnen, want ‘we’ waren het toernooi slecht gestart.

Een paar minuten voor tijd maakte Wim Kieft met een miraculeuze kopbal het winnende doelpunt. Nederland ontplofte. Na de wedstrijd stormde iedereen naar buiten. Auto’s reden toeterend rond.

De vader van de jongen wurmde zich met zijn stationcar door de feestvierende menigte

Gelukkig was ik tijdens de wedstrijd met rust gelaten. Maar enkele minuten na het eindsignaal stond er een kind bij de voordeur met de boodschap dat er een jongen was aangereden. Op het plein, midden in het dorp. Ik spoedde mij ernaartoe.

Daar trof ik een 10-jarige jongen uit mijn praktijk aan, met een duidelijke onderbeenfractuur. Zijn vader werd gewaarschuwd; die wurmde zich met zijn stationcar door de feestvierende menigte. We legden de jongen op de laadvloer van de auto, waarna zijn vader hem naar het ziekenhuis reed. Met een gipsje kwam het allemaal goed, naderhand. Toen ik de achterklep dichtdeed, zag ik zijn gezicht: hij lachte door pijn en tranen heen.

Sico Kool (71), huisarts in ruste

Delen