Oranje-herinnering: ‘Een stille dienst’

De zorg draait altijd door. Ook tijdens een EK of WK Voetbal. Met het WK voor de deur vroeg de redactie lezers naar onvergetelijke momenten waarop werk en Oranje samenkwamen.

Het WK van 1974 heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt. Het was een toernooi vol hoogtepunten en hoogstandjes, met tegenstanders van hoog niveau, schoonheid, strijdbaarheid en spanning.

De wedstrijd tegen Brazilië, die Nederland won dankzij goals van Cruijff en ‘de Nees’, vond ik de meest enerverende. Destijds was ik actief als huisarts (‘oude stempel’) in Zierikzee en had ik weekenddienst. Doorgaans verliepen die diensten pittig en tijdrovend in het zomerseizoen, vanwege het toerisme. Maar nu bleef de telefoon tot mijn genoegen zwijgen.

Een middag vol hoogtepunten en, opmerkelijk genoeg, zonder patiëntenzorg

Het zonovergoten park voor ons huis zag er verlaten uit. Iedereen zat aan de radio of tv gekluisterd. De zorg leek even stil te staan. Terwijl onze 1-jarige zoon zich in de serre vermaakte, zag ik samen met mijn echtgenote in de zit-eetkamer hoe Oranje boven zichzelf uitsteeg. Met elf strijders van hetzelfde kaliber, een team gesmeed door de architect van het totaalvoetbal Rinus Michels (‘voetbal is oorlog’, bedoeld als totale toewijding) en met
Johan Cruijff als regisseur.

Dat we de finale later van onze eeuwige rivaal (West-)Duitsland verloren, was een deceptie. Heden ten dage voelt dat nog steeds als onrecht. Maar die wedstrijd tegen Brazilië staat in mijn geheugen gegrift. Door de emoties, de tomeloze inzet, de positiewisselingen en de geniepigheden die werden weerstaan zonder schwalbes of kermend gegil.

Het was opstaan en weer door, zonder gezeur, verder in de strijd tegen razende, tierende, schoppende en over de kook geraakte Brazilianen. Een middag vol hoogtepunten en, opmerkelijk genoeg, zonder patiëntenzorg.

A.W. van Geer (84), gepensioneerd huisarts en medisch

Delen