Frank van Wijck
freelance medisch journalist
Patient journey
Mijn blog over invloed op zorgkwaliteit van afgelopen maandag leidde tot een telefoontje van iemand uit mijn vriendenkring. Hetzelfde verhaal: ook recent de diagnose borstkanker, ook al geopereerd en ook al in de besprekingsfase over het vervolgtraject. Maar één verschil: deze vrouw houdt een verslag bij, een patient journey, met de expliciete boodschap dat ik daaruit – geanonimiseerd uiteraard – vrijelijk mag citeren. Haar verslag is recht door zee en soms ontluisterend.
De huisarts belt naar aanleiding van de borstkankerscreening. Hij vraagt niet of het gelegen komt dat hij belt, maar vertelt meteen dat het nieuws niet goed is. Erg ongemakkelijk, want hoe reageer je op zulk nieuws als je gewoon op je werk zit, tussen collega’s van wie je nog even niet weet of je zulk nieuws wel wil delen? Bovendien heeft de huisarts zonder overleg met de patiënt al het ziekenhuis geselecteerd waar ze terecht kan op het mammacentrum. Goed bedoeld ongetwijfeld, en het is fijn dat dit de volgende dag al kan, maar het maakt vrije ziekenhuiskeuze door de patiënt wel moeilijk. Moet ze nu die afspraak weer afzeggen en zelf op zoek gaan naar een alternatief? Ze besluit zich bij de gang van zaken neer te leggen.
De huisarts geeft de adresgegevens door aan de patiënt. Maar die is inmiddels weer voldoende helder van geest om te beseffen dat ze recent iets over dit mammacentrum heeft gelezen in de media. Klopt dat adres nog wel?, vraagt ze. O nee, het klopt niet. De dokter gaat op zoek naar het correcte adres en belt snel terug om dit aan de patiënt door te geven. Gelukkig maar dat zij zo oplettend was, anders had ze de volgende ochtend om kwart over acht bij de verkeerde locatie gestaan met haar partner.
8 reacties
Het lijkt me, met het vorige blog van afgelopen maandag in gedachten, dat hier pijnlijk een lacune in de opleiding tot arts wordt blootgelegd. Zeker nu patiënten mondiger worden, de zorgverzekeraars de mogelijkheden tot zorg- shoppen bevorderen, een punt dat grote prioriteit behoeft. En daar is niet eens zoveel voor nodig, de vraag hoe zou ik dit vinden, of stel je voor dat het mijn partner, moeder of kind is werpt vaak al een heel ander – menselijker- licht op de bejegening. In dit geval staat er een rake omschrijving in de Bijbel; ‘wat gij niet wil dat u geschiedt, doet gij dat ook een ander niet.’
joke boon
22 januari 2014 / 09:06Je raakt meteen de kern: bejegening. Ook uit volgende afleveringen zal blijken dat de zorgprofessional nogal eens vindt dat hij voor de patiënt moet denken, of zelfs totaal geen oog heeft voor de patiënt.
Frank van Wijck
22 januari 2014 / 09:43Ik heb een hersentumor, hooggradig en kreeg onlangs de eerste scan sinds mijn hersenoperatie 8 maanden terug en sinds de bestralingen en chemo ( 2x).
Erg spannend dus. We kregen de uitslag op ons verzoek al 2 dagen later omdat men het even goed wilde bekijken. ( er waren vaker dingen fout gegaan) . De uitslag werd echter besproken door een regieverpleegkundige die de beelden verkeerd uitlegde. Ze wist niet eens of ze naar boven of beneden scrolde in de hersenen . Ook kon ze precies zien waar mijn ” biopt” was genomen. Ik heb echter nooit een biopt gehad!?
Ook had de laaggradige ( hij is hooggradig) tumor al een vertakking gemaakt naar de andere hersenhelft…zo gin g het nog even door. Op veel vragen had ze ook geen antwoord . Op het laatst keken we elkaar aan en wisten we wel genoeg. Toen kwam de neurologe nog eventjes binnen om te vragen of we nog vragen hadden. Ja zat , maar níet in dit ziekenhuis waar zo met de patienten omgegaan wordt.
Wij hebben gelijk in de auto een gesprek gevraagd met onze oude neuroloog in ons vorige ziekenhuis. Er klopte niks van het hele verhaal. Er waren verkeerde mri beelden gebruikt en er was geen sprake van een vertakking naar de andere hersenhelft.
Dit is niet de eerste fout die hier gemaakt wordt dus we gaan het binnenkort eens goed bespreken met de internist.
Dit moet toch niet kunnen?
Linda
22 januari 2014 / 11:08Je hebt gelijk: het moet niet kunnen. En het verhaal dat je hier schetst, is net zo afschuwelijk en net zo belangwekkend als de patient journey die ik hierboven in mijn blog aanhaal. Dit onderstreept het belang van zulke patiëntverhalen. Ze vormen een effectieve manier om een definitieve verandering ten goede te bewerkstelligen. Heel erg bedankt voor je verhaal dus.
Frank van Wijck
22 januari 2014 / 11:12De andere kant van dit verhaal mag ook worden verteld.
Deze huisarts verdient een pluim.
Patiënte heeft haar mobiel nummer gegeven aan de arts met de mededeling dat hij haar kan bellen als de uitslag binnen is. Maakt niet uit wanneer en hoe laat; op de mobiel bellen was het verzoek. De arts heeft die wens ingewilligd en hoeft dan niet te komen met koetjes en kalfjes; hoppa, direct de boodschap.
Als de arts dan ook daadwerkelijk belt en de patiënte op haar schermpje ziet dat het de arts is die belt weet zij al direct hoe laat het is. De arts zal niet bellen als de boodschap goed is. Dat kan wachten. Neen. Als de arts dan belt is de boodschap slecht! Dan doet het er niet toe of het gelegen of niet komt; slecht nieuws komt altijd ongelegen.
De betrokkenheid van de arts gaat in dit geval heel ver. Hij heeft gebruik gemaakt van zijn Ketenzorgmodel en de wachtlijsten omzeilt door te kiezen voor een mamacentrum dat een contract heeft met de verzekeraar van patiënte en dat ook nog een zeer goede uitkomsten heeft door specialisatie op de kankersoort van patiënte.
De selectieve contractering door verzekeraars beperkt juist de keuzevrijheid van verzekerden. En verzekeraars selecteren op basis van prijs en volume normen. Niet op kwaliteit en harde uitkomsten. Deze arts kent de weg zeer goed; binnen 12 uur een opname regelen is knap.
Neem de proef op de som en simuleer dat je een telefoontje krijgt met de boodschap of het uitkomt en dat de test positief is maar dat de arts er verder niet over gaat; vrije keuze immers en de arts mag niet denken namens en voor de patiënte; je moet het zelf doen.
En dan eens zien of je het lukt binnen 12 uur een opname in een gecontracteerd ziekenhuis met goede uitkomsten te regelen.
Deze huisarts kan een flink aantal bloemstukken en flessen wijn tegemoet zien.
anh jansen
22 januari 2014 / 11:32Sorry, maar ik vind dit verhaal niet echt schokkend. Een 06 nummer geven betekent dat je op je werk gebeld kunt worden. Komt het niet uit, dan kun je je mobiel uitzetten. Over keuze ivm het mammacentrum kan ik niet oordelen. Maar een verkeerd adres geven lijkt me een menselijke vergissing. Ik ben al heel lang in zorg voor een chronische ziekte. Als je verwacht dat iedereen je correct zal behandelen en iedereen zijn werk in een keer goed doet, dan is het zaak om die verwachting bij te stellen. Het blijft mensenwerk dus er zijn goede en minder goede hulpverleners, er worden fouten gemaakt, er worden heel goede dingen gedaan, enzovoorts. Altijd belangrijk om ergens op terug te komen met een arts, als er in uw ogen iets niet goed is gegaan.
Maria Rietveld
22 januari 2014 / 12:32Herkenbaar wederom Frank. Duidelijk is dat het vak (ambacht) van huisarts niet zo’n gemakkelijk vak (ambacht) is en dat voortschrijdend in de tijd (medische technieken, mondigheid patiënten, macht zorgverzekeraars, minister Schippers) het er ook niet makkelijker op zal worden! Maar een leuk vak blijft het wel….
Jurriën Wind
22 januari 2014 / 12:55Ik begrijp dus dat er een blog besteed moet worden over de volgende situatie:
– huisarts reageert snel en adequaat op slecht nieuws ;
– belt direct met de 06 van betrokkene ( oh wee als dat NIET zou gebeuren) ;
– maakt direct afspraak ( de volgende dag! ) bij de mammapoli;
– maar vergeet dat het adres misschien is gewijzigd in de afgelopen periode.
Alsof “patient journey” een willoos gansje is dat geslacht moet worden en geen kennis heeft van Google.
Het adres zou misschien niet kloppen!
Is dit echt de inhoud van de boodschap?
Wat een jankverhaal.
Wanda
22 januari 2014 / 20:10