Raymonda Romberg, anesthesioloog en VvAA-bestuurslid: ‘Regelgeving moet niet beletten het goede te doen’
Wat frustreert jou op dit moment het meest in je werk?
“De zorgcapaciteit schiet geregeld tekort. Als ik naar mezelf kijk: er komt geen einde aan de stroom patiënten. En ondertussen word je opgezadeld met allerlei regels en kaders. Die kosten energie, maar raken ook aan je professionele autonomie. Je merkt dat je minder ruimte hebt om te handelen naar eigen inzicht.”
Kun je een concreet voorbeeld geven?
“Laatst hoorde ik het verhaal van een aios chirurgie, die een vitaal bedreigde patiënt zag langskomen. Hij dacht: misschien kan ik helpen, of raak ik straks betrokken. Daarom overwoog hij alvast in het dossier te kijken, maar deed het niet. Uit angst op de vingers getikt te worden.
Sinds het ‘Barbie-incident’ – waarbij honderden zorgverleners uit nieuwsgierigheid in haar dossier keken – is de controle aangescherpt; ICT doet geregeld steekproeven. Op zich begrijpelijk: privacy is een groot goed en je hoort niet in statussen te neuzen waar je niks mee te maken hebt.
Maar deze aios raakte later wél betrokken bij de patiënt. Of het beloop anders was geweest als hij eerder in het dossier had gekeken, weten we niet. Wat mij zorgen baart, is de aarzeling: dat iemand door regelgeving niet meer het goede durft te doen.”
Hoe gaan we hier verandering in brengen?
“Om te beginnen door dit bespreekbaar te maken. Binnen ziekenhuizen en andere zorginstellingen, en hier in Arts en Auto. Vervolgens is het zaak de nuances binnen de regels te verkennen en duidelijkheid te scheppen. Wanneer mag iets wel en wanneer niet? Wat hangt je boven het hoofd als je – met de beste bedoelingen – in een dossier kijkt zonder dat je uiteindelijk betrokken raakt bij die patiënt? Want het laatste wat we moeten willen, is dat niemand meer durft te kijken.”
Gratis proefnummers
Zorgprofessional maar (nog) geen VvAA-lid? Maak nu vrijblijvend én gratis kennis met Arts en Auto Magazine


