Robin, Clive, Steven

Een tragische geschiedenis herhaalt zich. Net als bij de dood, ook door zelfmoord, van Philip Seymour Hoffman afgelopen februari, ervaren liefhebbers van de betere film ook nu weer een soort van persoonlijk verlies. Ook Robin Williams was immers iemand die velen zich zullen blijven herinneren als een aimabel, zachtmoedig en fatsoenlijk mens. Door het beeld dat we van hem hebben als ‘mens achter de acteur’. Maar ook natuurlijk door een aantal legendarische rollen die hem op het lijf waren geschreven. In succesfilms als Good Will Hunting en Dead Poets Society, als zorgzame docent en mentor voor leerlingen en studenten op zoek naar begripvolle begeleiding. En natuurlijk in Awakenings en Patch Adams, als eigenzinnig arts die het belang van zijn patiënten zwaarder laat wegen dan de soms benepen regels en mores van de gevestigde medische wereld.

De vraag blijft alleen: op het lijf geschreven als wát precies? Als persoon? Of als acteur? Dit is soms lastig om uit elkaar te houden, kan bijna iedereen uit eigen ervaring bevestigen. Maar een essentieel onderscheid is het natuurlijk wel. Ook de meest intelligente en nuchtere filmliefhebber kan lang niet altijd weerstand bieden aan het aura dat uitgaat van een bijzondere acteursprestatie. Wie zó mooi en overtuigend een goudeerlijke en idealistische dokter kan spelen, moet ook zelf, niet als acteur maar als privépersoon, toch op zijn minst íets van die karaktereigenschappen delen.

Maar laten we hier onze ratio op los, hoe moeizaam ook te combineren met het authentiek genieten van de fantasiewereld van een mooie speelfilm, dan zullen we nuchter moeten beseffen dat dit voorgaande helemaal niet vanzelfsprekend is. Sterker nog: hoe groter en professioneel-briljanter iemand als acteur is, des te groter is de kans dat die óók op de meest overtuigende manier kan schitteren in rollen die juist mijlenver af staan van zijn of haar eigen persoon.

Wie Robin Williams dus echt was, is iets dat wij nooit zullen weten. En dan doel ik niet zozeer op zijn problemen met alcohol, drugs en depressie, waarover al langer wél het een en ander bekend was. Maar bedoel ik: was hij ook zelf dat warme en prettige mens zoals we hem uit zijn mooiste films kennen? Misschien wel. Misschien niet. Ook zijn naar buiten treden als privépersoon, wat hij veel heeft gedaan in interviews en dergelijke, en in zijn consequente steun aan de liberal (progressieve) politieke zaak, zal altijd mede zijn gebeurd vanuit een strategie van reputatiemanagement en imagobouw. En dit zijn disciplines die bijna nergens zo professioneel en consequent worden toegepast als rondom het letterlijk heel kostbare ‘merk’ dat een grote Hollywood-ster nu eenmaal is.

En verder mogen we ons ook afvragen hoe belángrijk dat eigenlijk is: om te weten wat voor iemand een filmster ‘in werkelijkheid’ nou is. Als enthousiaste liefhebbers zijn we al snel, spontaan geneigd om de kwaliteit van een goeie film vooral toe te schrijven aan de performance van de hoofdrolspelers. Terwijl die kwaliteit in werkelijkheid veel méér wordt bepaald door die, veel minder zichtbare en veel minder glamoureuze, triade van schrijver, producer en regisseur.

Intussen is het goede nieuws, dat ook na het overlijden van Robin Williams er goeie films zullen blijven komen over idealistische en moedige dokters. Net vorige week werd in de Verenigde Staten de eerste episode uitgezonden van The Knick, een nieuwe tv-serie met als centraal karakter een zelf drugsverslaafde arts die tegen alle mogelijke klippen op zijn werk doet in een ziekenhuis in een arme buurt van New York City rond 1900.

Nu al is de discussie losgebarsten over de vraag of The Knick wel of niet een historisch correct beeld schetst van hoe in die tijd de geneeskunde werd bedreven. Maar de voortekenen zijn gunstig. Omdat, wat velen meteen zal aanspreken, de hoofdrol in The Knick wordt gespeeld door niemand minder dan Clive Owen. Maar vooral omdat Steven Soderbergh de regisseur is. En hoe goed die overweg kan met volwassen medische thema’s, staat nog vers in ons geheugen door geslaagde films als Contagion uit 2011 en Side Effects uit 2013. Dus laat het verheugen maar alvast beginnen.

http://www.youtube.com/watch?v=r_xvw-_YJSo

Delen