Stel(sel)

Dienie Koolen-Goossens
Dienie Koolen-Goossens is zorgondernemer, logopedist en docent. Zij is bestuurlijk actief en heeft passie voor gezondheidszorg en onderwijs. Bekijk ook haar profiel op LinkedIn. Lees alle artikelen van Dienie Koolen-Goossens

Stelt u zich eens voor dat u ergens werkt en dat u per half uur anders betaald wordt voor hetzelfde werk. We zullen als voorbeeld nemen dat u bij het ministerie van VWS werkt en dat elke politieke partij u een ander tarief geeft. U moet als u voor de ene werkt eerst goedkeuring vragen voor een bezigheid die dag en voor een ander niet. Ook de tijd voor dezelfde opdracht verschilt per partij en soms wordt een taak helemaal niet vergoed. U vergadert in uw vrije tijd en wordt geacht alle taken even goed te doen ook al verschilt de beloning. Elk jaar moet u bekijken welke partijen bij elkaar zijn gaan zitten en elke dag opzoeken welke eisen ze aan uw werk stellen. U kunt overwegen zzp’er te worden, maar dit wordt u van alle kanten lastig gemaakt.

Of stel u gaat naar de kapper en daar hangt een lijst met twaalf verschillende prijzen voor dezelfde knipbeurt door dezelfde persoon. En misschien mag u uw haar wel laten knippen, maar kleuren niet. Voor een permanent dient u eerst een aanvraag in te dienen.

Dit is wat er gebeurt in de zorg. Als zorgaanbieder hebben we te maken met heel veel verschillende regels en tarieven ondanks dat er meer eenduidigheid was afgesproken. Het berekenen van een behandelindex wordt ondanks beloftes nog steeds per zorgverzekeraar gedaan. Niet voor ieder moeten die cijfers zoals ook van patiëntervaringen op een presenteerblaadje aangereikt worden. Ze hebben echter grote consequenties.

‘Misschien kunnen we van de patiënt een robot maken die kan wachten op onze zorg’

Wat we daarnaast zien is dat het lijkt of er steeds meer mensen aan de zorg verdienen, naast in de zorg. We hebben natuurlijk onze kosten voor huisvesting en onderzoeks- en behandelmateriaal. Daarnaast hebben we te maken met herhaaldelijke kosten voor software, privacyregels, enquêtes, audits, registers etc. Daar lopen de kosten van op. En wat onbetaalde tijd betreft kunnen we ook een heel rijtje opnoemen.

De werkdruk is hoog. Op ons wacht geen computer, maar een mens die zorg nodig heeft. Natuurlijk zetten we technologie in, maar ook daarvoor is tijd nodig en menskracht. Toch lijkt men te denken dat de inzet van technologie de toekomst is. Misschien kunnen we van de patiënt een robot maken die kan wachten op onze zorg.

Verschillende regels, verschillende tarieven tot zelfs zeer ondermaats aanbod. Naar de klant toe lijkt men trots op zeer scherpe inkoop in de zorgmarkt. Maar net als voor de schaafloper die niet aan het rondje meebetaalt maar gulzig zijn glas leegdrinkt, kan ik daar geen begrip voor opbrengen. Investeren in kwaliteit kan alleen met voldoende middelen. Niet tekenen is een optie met consequenties voor praktijk en klant. Daarin lijkt één partij beschermd te worden en dat is noch de zorgaanbieder, noch de patiënt.

4 Reacties Reageer zelf

  1. Ineke Hendriks
    Geplaatst op 28 oktober 2022 om 09:39 | Permalink

    Dinie,
    Al veel vaker onderschreef ik de inhoud van je column. Wat je nu beschrijft, woelde in mijn hoofd om te ordenen, woorden te geven omdat het mijn basisverontwaardiging is: oneerlijk hoe “bureau-beleidsmakers” plannen uitzetten voor de zorg (zorgverleners en -vragers). Ik begrijp best dat financiële middelen niet onuitputtelijk zijn maar dat heeft niets te maken met de willekeur aan plannen en maatregelen waar de werkvloer in de zorg aan is en wordt blootgesteld. Optuigen van controlemiddelen: dat is wat plaatsvindt. Blind voor het gegeven dat overtuigen leidt tot vastlopen…

  2. Dienie Koolen-Goossens Dienie Koolen
    Geplaatst op 28 oktober 2022 om 14:11 | Permalink

    Dank Ineke voor je reactie. Via andere kanalen krijg ik ook veel bijval en herkenning. En zoals hoogleraar mevr Meurs al eerder aangaf zijn de administratieve lasten door de zorgverzekeraars op het bordje van de zorgprofessionals geschoven. En het lijkt nooit genoeg. Ook het feit dat zorgverzekeraars vrij zijn om in hun polisvoorwaarden te zetten wat ze willen draagt niet bij aan eenheid en maakt de regellast nog intenser. Hoop dat met voorbeelden die ik schets de impact hiervan iets duidelijker wordt en met wat voor een vreemde constructie van bekostiging we dagelijks te maken hebben.

  3. E p vlaanderen
    Geplaatst op 31 oktober 2022 om 09:59 | Permalink

    Vroeger betaalde de verzekering 80 0/0 en de verzekerde 20 0/0.
    Verzekerde dacht zelf na of de behandeling zinvol is.
    Nu overgeleverd aan de willekeur van ONVZ.
    Een schande voor de verzekeringsbranche!
    Ik ben zelf assurantieadviseur…

  4. Dienie Koolen-Goossens Dienie Koolen
    Geplaatst op 31 oktober 2022 om 10:34 | Permalink

    De willekeur die hierboven wordt genoemd binnen vergoedingen brengt dat zorgverzekeraars vrij lijken te zijn in hun beleid. Dit pakt soms goed, soms niet goed uit voor zorgvrager of zorgaanbieder. In mijn blog schets ik dat de driehoek van zorgvrager-aanbieder -verzekeraar niet goed verdeeld is wat zeggenschap betreft. Vanuit VWS en NZa lijkt veel overgelaten te worden aan zorgverzekeraars en het woord ‘samen’ bespreken komt dan vaak voor. De onderwerpen keuzevrijheid zorgverlener, passende zorg en zorginkoop leven bij velen. En de discussie over het meten van kwaliteit met daaraan soms veel extra eisen gekoppeld lijkt niet te stoppen.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*