Ignace Schretlen
Twee ‘gewone’ ongelukken
Voormalig huisarts Ignace Schretlen beschrijft twee verkeersongelukken die in zijn buurt plaatsvonden.
Vrouwlief remt krachtig, stopt de wagen en wijst naar het fietspad. ‘Een man op een scooter vloog zojuist over de kop!’ Ik was bezig met een appje, zag en hoorde niets, en zie nog steeds niets wanneer ik naar rechts kijk. Voor ons is nog een andere wagen gestopt. Er moet dus wel echt iets zijn gebeurd. ‘Volgens mij ligt hij in de greppel’, zegt mijn vrouw. Ik stap uit en ga kijken.
Een crossmotor wipt op een verkeersdrempel pal voor een kruising omhoog. De jonge berijder wil met hoge snelheid rechts afslaan en verliest de macht over het stuur. Ik fiets op nog geen vijf meter afstand aan de andere kant van de straat, hoor een enorme klap, gevolgd door een gil die door merg en been gaat. Dan is het doodstil. Half onder de crossmotor ligt een jongen. Roerloos!

De greppel is diep en dicht begroeid. Vanaf het fietspad zie ik half onderaan een tamelijk steile helling een scooter. Iets verderop naar beneden ligt een grote verschoten leren jas. Het kan niet anders of hieronder moet zich het slachtoffer bevinden. Achter mij hoor ik meerdere wagens stoppen. Heel voorzichtig loop ik stapje voor stapje de helling af, bang dat ik mijn evenwicht ga verliezen. Ik ben bang.
Gesloten voordeuren
Wanneer een crossmotor met veel kabaal op straat belandt, zou je verwachten dat voordeuren opengaan en mensen komen helpen. Maar er verschijnt helemaal niemand. Het slachtoffer draagt geen helm. Wanneer ik een eerste inschatting van zijn toestand maak, kijkt hij mij verdwaasd aan. Het lukt hem zowaar om zelf vanonder de motor in de richting van het trottoir te kruipen en met mijn hulp op te krabbelen. ‘Ik vloog echt’, stamelt hij.
Gelukkig zie ik dat de leren jas beweegt. ‘Gaat ’t’, roep ik. Geen reactie. Ik loop wat verder naar beneden. Vanonder de jas verschijnt een hoofd van een oudere man. ‘Gaat ’t met u’, herhaal ik. De man kijkt mij aan. Hij zegt nog steeds niets. Maar dan verschijnt er een arm die in mijn richting wijst. ‘Kunt u alles bewegen’, roep ik. Er komt geen antwoord. Ik probeer nog iets verder af te dalen in de hoop dat ik de hand van het slachtoffer kan pakken.
Adrenaline
Aan de overkant van de straat verschijnt een meisje met een hoofddoek. Ze steekt de straat over, loopt in onze richting maar blijft op het trottoir staan. Ik heb de jongen overeind geholpen. Hij ziet haar staan en tovert ondanks de schrik en de pijn een geforceerde glimlach op zijn lippen. Er zijn geen zichtbare verwondingen aan zijn hoofd en beide armen kan hij goed bewegen. Maar in zijn beige broek zitten drie lelijke gaten. Ik stel een paar vragen. De stoer ogende jongen pakt mij vast. Hij trilt. ‘Mijn lijf zit nog vol adrenaline.’
De stoer ogende jongen pakt mij vast. Hij trilt. ‘Mijn lijf zit nog vol adrenaline’
Met moeite lukt het de scooterrijder om te gaan staan. Hij pakt mijn hand. Achter mij staat de chauffeur van de wagen die voor ons is gestopt. Die grijpt mijn andere hand. Samen trekken wij de oude man de helling op. Aan mijn rechterkant is een jonge vrouw verschenen. Zij vraagt iets in het Turks. De man geeft haar nu wel – in het Turks – antwoord. ‘Ik ben verpleegkundige’, zegt zij. Nadat de man weer op het fietspad staat, pakt de vrouw de scooter en kijkt of er iets kapot is.
Met moeite stroopt de jongen de rechter pijp van zijn beige broek omhoog. Hij heeft een forse schaafwond maar kan gelukkig zijn been goed belasten. ‘Het is belangrijk dat je die wond thuis goed met water schoonmaakt; daarna moet je er jodium op doen.’ ‘Bedoel je jodiumzout?’ ‘Nee, jodium is een bruine vloeistof of zalf.’ ‘Mijn rechter enkel doet ook pijn.’ Ook daar blijkt een forse wond te zitten.
Gewoon ongeluk
Een voorbijganger schreeuwt of hij 112 moet bellen. De verpleegkundige zegt dat dit niet nodig is. ‘Oh, gaat het maar om een gewoon ongeluk?’ Ze knikt en de voorbijganger loopt verder. Wonder boven wonder blijkt de scooterrijder niet gewond geraakt. Uit de scooter is wel benzine gelekt, maar verder doet hij het nog. De oude man pakt zijn portefeuille. Hij toont mij trots foto’s van zijn kleinkinderen. Dan legt hij beide handen op mijn wangen en kijkt mij dankbaar aan. Het voelt bijna alsof ik zijn zoon ben. Even later pakt hij de scooter en rijdt weg alsof er niets is gebeurd.
Het vermoedelijk Marokkaanse meisje staat nog altijd lachend op het trottoir. ‘Kennen jullie elkaar’, vraag ik de jongen. Hij knikt maar zegt verder niets. De jongen pakt zijn crossmotor, die nog geen week oud blijkt te zijn. Hij controleert als eerste of de motor nog wel snelheid kan maken. Aan het stuur is een zwart ringetje gebroken. Het spatbord aan de voorkant zit los. Ik stel hem voor om naar een kennis te rijden die vlakbij woont. Daar voelt hij weinig voor. Wanneer ik hem een hand wil geven omhelst mij en krijg ik een zoen. Ik waan mij zijn vader, superblij dat ‘mijn zoon voor een even’ niet ernstiger gewond is geraakt.