Verpleegkundige Sahar Hossini: ‘Tien jaar aan de zijlijn’
De uit Iran afkomstige Sahar Hossini was negen jaar ongedocumenteerd. Desondanks lukte het haar om hier te studeren en verpleegkundige te worden. “Ik wil anderen hoop geven.”

Wie op de afdeling Longziekten van HagaZiekenhuis Den Haag komt, heeft grote kans daar verpleegkundige Sahar Hossini (30) tegen het lijf te lopen. Op het eerste gezicht lijkt ze een zorgcollega als vele anderen: enthousiast, betrokken, gedreven. Maar wat je aan de buitenkant niet ziet, is dat ze een lange strijd achter de rug heeft om in Nederland te mogen werken.
In 2011 vlucht Hossini samen met haar familie naar ons land. Wat volgt is een juridisch traject van ruim 10 jaar, waarin haar asielverzoek meerdere keren wordt afgewezen. Al die tijd leeft ze als ongedocumenteerde. “De eerste twee jaar mocht ik in Zwolle naar school”, vertelt Hossini. “Maar na mijn 18e verjaardag hield dat op. Als volwassene zonder papieren had ik geen recht op onderwijs.”
Werkervaring
Ze laat het er niet bij zitten. Hele dagen brengt ze door in de bibliotheek, om zo haar Nederlands te verbeteren. Ook maakt ze zich computerprogramma’s als Word en Excel eigen en start ze een online studie voor tandartsassistent. Om werkervaring op te kunnen doen, schrijft ze verschillende tandartspraktijken uit de regio aan. Bij de zevende sollicitatie is het raak: Hossini krijgt de gelegenheid op vrijwillige basis het vak te komen leren. “Alleen bleek het werk voor mij niet uitdagend genoeg. Ik wilde inhoudelijk meer verdieping en miste het persoonlijke contact met patiënten.”
Creatieve oplossingen
Intussen is Hossini via Vluchtelingenwerk op allerlei plekken voorlichting gaan geven. Ook bij het ROC Mondriaan in Den Haag. Als docent Evert de Graaf van die school haar verhaal hoort, besluit hij haar een kans te geven: op de mbo-opleiding verpleegkunde mag ze vier weken laten zien wat ze in huis heeft.
In de praktijk blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan. Omdat Hossini nog steeds ongedocumenteerd is, moet de school namelijk voor echt alles creatieve oplossingen bedenken. Van het aanmaken van een e-mailadres tot de mogelijkheid om examen doen. “Ik zal de directeur en andere betrokkenen altijd dankbaar blijven dat ze hun nek voor me hebben uitgestoken”, aldus Hossini.
‘Gewone’ student
In 2022, halverwege haar opleiding, krijgt ze eindelijk haar langverwachte verblijfsvergunning. Van illegaal wordt ze ineens een ‘gewone’ student. Ook andere familieleden krijgen een vergunning toegewezen. Maar haar moeder heeft die anno 2024 nog altijd niet.
Voor een leer-werktraject belandt Hossini op de verpleegafdeling Longziekten van HagaZiekenhuis. “In het begin was ik heel onzeker”, zegt ze daarover. “Ik twijfelde vooral of mijn Nederlands goed genoegd was.” Die zorg blijkt ongegrond; communiceren met patiënten is juist haar grote kracht. Net als studeren; ze rondt haar opleiding in het voorjaar van 2024 versneld af.
100 deuren
Behalve een baan heeft Hossini inmiddels ook een echtgenoot en een zoontje van vier. Hoewel haar verhaal dus een goede afloop heeft, is ze nog altijd boos op de Nederlandse overheid. “Als ongedocumenteerde heb ik noodgedwongen tien jaar aan de zijlijn gestaan. Juist in de periode dat je je als jongvolwassene ontwikkelt, mijn gouden jaren.”
Ze wil erkenning voor het feit dat de IND zijn werk niet goed heeft gedaan en spant in 2022 een beroepszaak tegen de dienst aan. Het jaar erna geeft de rechter haar gelijk: met terugwerkende kracht wordt Hossini vanaf 2017 een vergunning toegekend.
‘Ik twijfelde of mijn Nederlands goed genoeg was’
Terugkijkend zijn er het afgelopen decennium genoeg momenten geweest waarop ze echt niet wist hoe ze verder moest. Onder anderen haar moeder en later haar echtgenoot sleepten haar er steeds weer doorheen. “‘Als er 100 deuren dicht blijven, gaat de 101e voor je open’, zei mijn moeder tegen me. Zij heeft altijd een rotsvast vertrouwen in me gehad. Net als veel mensen die ik hier heb ontmoet, bijvoorbeeld bij Vluchtelingenwerk, bij de stichting Taal aan Zee, op school en in het ziekenhuis. Verder heb ik altijd op God vertrouwd. Hij heeft me de kans gegeven om me te ontwikkelen tot wie ik nu ben.”
Tot haar verdriet heeft ze het maatschappelijke klimaat de afgelopen jaren enorm zien veranderen. “Toen ik net in Nederland kwam, had niemand het erover dat ik een baan of huis inpikte. Inmiddels is de sfeer heel anders. Er heerst meer wantrouwen. In plaats van ‘samen’ is het nu ‘ieder voor zich’.”
Des te belangrijker vindt ze het om haar verhaal te blijven vertellen. “Er zijn zo veel mensen die in dezelfde uitzichtloze situatie zitten als waar ik lang in zat. Aan hen wil ik hoop geven door te laten zien dat, hoe lang de nacht ook duurt, het altijd weer licht wordt.”





