Vrijdagmiddag

In de meeste sectoren is het werk op vrijdagmiddag net iets leuker dan de rest van de week. Met het weekend voor de deur wordt iedereen bij voorbaat vrolijk. Helaas is dat in de zorg niet altijd het geval. Ook wij moeten ons werk netjes afronden. Je wilt je dienstdoende collega’s immers niet met losse eindjes opzadelen. Vóór vrijdagavond moeten de patiëntendossiers op orde zijn.

Helaas houden ziektes geen rekening met werktijden. Zo kan het best gebeuren dat er vlak voor de overdracht nieuwe patiënten worden opgenomen bij wie nog onderzoek moet plaatsvinden. Probeer dat maar eens voor elkaar te krijgen! “ Een consult?”  vraagt de chirurg. “Maar waarom bel je daar nú pas over?” “De eerste vrije plek voor een scan is aanstaande dinsdag”, meldt de radiologiemedewerker. “Vindt u dat te lang duren? Tja, dan had u de aanvraag maar eerder moeten versturen.” Het woord ‘spoed’ wil nog weleens helpen, maar dan is de toon natuurlijk al gezet.

Een andere situatie doet zich voor als ik op vrijdagochtend de scanuitslag van dhr. W. onder ogen krijg: uitgezaaide kanker, waarvoor geen behandeling meer mogelijk is. In allerijl laat ik de familie komen om deze ongunstige uitslag te bespreken. Hun standpunt – en ook dat van de (zeer verzwakte) patiënt – is meteen duidelijk: vader moet naar huis. Dáár wil hij sterven.

Wat normaal gesproken nooit lukt, is nu binnen enkele uren geregeld: er wordt dezelfde middag nog een ziekenhuisbed bij hen afgeleverd en de thuiszorg is bereid om vanaf die tijd terminale zorg te leveren.

Tussen alle bedrijven door bel ik de huisarts om hem van dit plan op de hoogte te stellen. Tot mijn verbazing begint deze te schelden: “Hoe haalt u het in uw hoofd? Deze meneer heeft een verpleeghuisindicatie! Hoe kunt u die nou voor het weekend naar huis sturen?”

“Het is de wens van patiënt en zijn familie”. zeg ik. “Alle zorg is geregeld, dus ik begrijp niet zo goed waar u zich druk om maakt.”

“Belachelijk! Nou, als u dit plan doorzet, zal ik vanavond weleens langsgaan!” Ik hoor het  onuitgesproken dreigement maar al te goed: bij problemen stuurt hij patiënt linea recta terug naar het ziekenhuis, palliatief beleid of niet.

Ik begrijp wel wat er achter zijn woede steekt. Ook ik vind het niet leuk om op vrijdagavond nog bezig te zijn met patiëntenzorg, terwijl thuis de familie wacht. Maar dit is het werk waarvoor wij hebben gekozen. En als ik denk aan dhr. W., die vanavond wél thuis kan zijn, vind ik dat helemaal niet zo erg meer.

Delen