Ignace Schretlen

Ignace Schretlen

Waarom gaat het (vaak) mis?

Beeld AI-gegeneerde illustratie

Voormalig huisarts Ignace Schretlen ziet de 32-jarige Anton steeds verder wegzakken in de modder van de zorg. ‘Waarom gaat het zo vaak mis?’

Het verhaal van Anton* is snel verteld. De 32-jarige man kampt met serieuze lichamelijke en ernstige psychische klachten. Al drie jaar volg ik het legertje hulpverleners dat zich om hem bekommert. Allen onderkennen de ernst van de problematiek en de noodzaak tot behandeling. Geen van de hulpverleners disfunctioneert. En toch zie ik in deze periode van drie jaar Anton steeds verder wegzakken in de modder van de zorg.

Ik vrees dat deze casus voor velen herkenbare elementen bevat. Waarom gaat het ondanks goede bedoelingen zo vaak mis? Het gaat dit keer niet om geld. De patiënt of cliënt de helpende hand toereiken is onvoldoende! Er is daadkracht nodig. Hulpverleners moeten écht bereid zijn om over hun grenzen heen te kijken.

Klem

Laten we beginnen met de toegewijde huisarts. Anton wordt door hem verwezen naar specialist A en voor een meer gerichte behandeling naar specialist B, die op zijn beurt superspecialist C inschakelt. B en C adviseren medicatie, maar verwijzen de patiënt hiervoor terug naar de huisarts. Anton komt klem te zitten. Want wie moet deze medicatie voorschrijven?

B en C zijn immers geen behandelaars meer. De huisarts van Anton blijkt milder dan zijn eigen doktersassistente: hij zal voortaan voor het recept zorgen. Maar bestaat hierdoor niet het risico van verlenging na verlenging zonder evaluatie van de medicatie?

‘Specialisten B en C adviseren medicatie, maar verwijzen de patiënt hiervoor terug naar de huisarts. Anton komt klem te zitten’

Anton wordt eveneens naar de GGZ gestuurd. Pas na een lange wachttijd en een groot aantal gesprekken beginnen wekelijkse psychotherapeutische sessies. Voor eventuele aanvullende medicatie wordt de man naar een GGZ-arts en hierna naar een GGZ-psychiater verwezen.

Beide collegae willen zich niet ‘bemoeien’ met de medicatie die de patiënt al krijgt. Desgewenst krijgt Anton voor korte tijd slaappillen maar omdat deze maar tijdelijk helpen, slaat de man dit aanbod beleefd af. Omdat de thuissituatie tamelijk moeizaam is wordt ook de hulp van een SPV (Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige) ingeroepen.

Gemeentelijke grens

Het hoofd van Anton zit barstensvol zorgen. Hij snakt naar meer rust. Daarom is er extra kinderopvang voor zijn zoontje nodig. Op het Consultatiebureau is een taalachterstand bij de peuter geconstateerd. Het kind komt in aanmerking voor VVE (Voor- en Vroegschoolse Educatie). Samen met een SMI (Sociaal Medische Indicatie) zou die extra kinderopvang toch snel geregeld moeten kunnen worden.

Helaas doet zich een vervelend probleem voor. Het gezin woont in de gemeente D. Het GGZ-werkgebied valt echter slechts gedeeltelijk samen met de gemeentelijke grens. De SPV onderhoudt goede contacten met gemeente E, die volledig in het werkgebied van de GGZ ligt, maar minder met gemeente D. Beide gemeenten zouden er een eigen beleid ten aanzien van kinderopvang op na houden.

Gelukkig wordt het gezin vanuit de Wmo (Wet maatschappelijke ondersteuning) wekelijks bezocht door afwisselend twee medewerkers van instelling F. Mede in overleg met de SPV nemen zij contact op met de gemeente D.

Lastig beloop

Sorry, maar nu wordt het even lastig om het beloop te volgen: de VVE en SMI blijken elkaar niet te versterken maar juist uit te sluiten. Waarom dit zo is weet blijkbaar niemand. Tot overmaat van ramp krijgen de twee medewerkers van instelling F naar eigen zeggen uiteenlopende verhalen van de betrokken ambtenaren van gemeente D te horen. De gemeente vindt dat de GGZ maar moet bellen. De GGZ is echter het tegenovergestelde van mening.

Anton krijgt een uitkering. In opdracht van de uitkeringsinstantie heeft een onafhankelijk arts Anton onderzocht. Deze concludeert dat Anton in verband met zijn lichamelijke kwaal tijdelijk niet kan werken en dat hij in verband met zijn psychische situatie cognitieve problemen heeft. Zijn begeleider H is van dat laatste niet overtuigd en lijkt ook niet mee te willen werken aan de extra kinderopvang.

Spanningen

De spanningen tussen Anton en H lopen dusdanig op dat op advies van een vertrouwenspersoon een klachtenfunctionaris van de gemeente wordt ingeschakeld. H wordt vervangen door I, die helaas maar een beperkte werkervaring heeft. Wat de SMI en VVE inhouden, zou voor hem nog nieuw zijn.

‘H wordt vervangen door I, die helaas maar een beperkte werkervaring heeft’

Anton krijgt de unieke kans om een halve dag in de week vrijwilligerswerk te doen. Dit zou zijn welzijn een geweldige boost geven. Maar omdat ook ten aanzien hiervan elke gemeente een eigen beleid zou hebben en gemeente D dit tot nu toe tegenhoudt, zit de man opnieuw klem.

Misschien zou een verklaring van het GGZ helpen, maar alhier is men terughoudend. De huisarts heeft de man inmiddels ook verwezen naar een revalidatieafdeling. Anton wordt hier zeer welwillend te woord gestaan maar de behandeling kan pas beginnen wanneer de GGZ-behandeling is afgerond. Helaas wordt er met meer dan vijftien sessies te weinig vooruitgang geboekt.

Kopje onder

De GGZ-medewerker die de behandeling coördineert heeft al laten weten dat de cliënt wellicht naar een supergespecialiseerde GGZ-kliniek moet worden verwezen. En Anton? Die is het meer dan zat. Hij dreigt kopje onder te gaan en wil álle hulp stoppen.    
 

* Anton is een fictieve voornaam

Delen