Wacht maar…

Tjitske van Engelen
Tjitske heeft een jaar als anios Interne Geneeskunde gewerkt en is recent begonnen met promotieonderzoek naar infectieziekten. Zij schrijft over haar ervaringen in de kliniek, het wel en wee van promovendi en verwonderingen binnen de gezondheidszorg." Lees alle artikelen van Tjitske van Engelen

Een nieuwe baan is reden voor een feestje. Zeker als je net bent afgestudeerd en eindelijk je eigen brood kan gaan verdienen. De meest gehoorde respons is echter: ‘Wacht maar…’

“Leuk voor je, dat je bij de Interne gaat werken…” Als een kind zo blij, vertelde ik dat ik was aangenomen als ANIOS in het Flevoziekenhuis. De baan én locatie waar ik op had gehoopt. Grijnzend wordt er een blik uitgewisseld tussen twee vriendinnen, die beide al een paar maanden als ANIOS werken. “Tja, wij hadden er in het begin ook zin in.” Ik moest vooral genieten van de vrijheid die mij nog restte. Straks zou alles anders zijn. Ik zou gaan leven in het ziekenhuis. Consequent mijn dansles missen. Te moe zijn om naar het etentje te gaan, waar ik overigens toch al twee uur te laat voor was. Ontregelen in de nachtdienst. Waarschijnlijk vijf kilo aankomen. “En de grootste grap is natuurlijk je arbeidsvoorwaardengesprek. Een 36-uurige werkweek? No way. Ga maar uit van 50-uur in een rustige week. Oh en onderhandelen is geen optie ­– je krijgt gewoon het standaardpakket.”

Positiviteit maakt je weerbaarder

Enthousiasme voor het onbekende kan als naïviteit worden gezien. Er is geen winst, geen nut en geen noodzaak om dit enthousiasme de kop in te drukken. Je eerste baan als ANIOS (of überhaupt je eerst baan, ongeacht of je in de zorg werkt of niet) is stressvol. Nieuwe mensen, nieuwe situaties, nieuwe verantwoordelijkheden. Positiviteit maakt je weerbaarder. Het zál beter gaan, als je er met frisse moed tegenaan gaat. Het zál zwaarder zijn, als je bang bent dat je sociale leven ten gronde gaat. Dus kom op, laten we onze beginnende collega’s een hart onder de riem steken. Ze zijn opeens écht dokter, gaan in een dynamisch team werken en maken het ene na het andere avontuur mee met hen die onze baan zo uniek maken: de patiënten. Nieuwe baan? Enjoy!

[Dit zijn terugblikken op de start van mijn eerste baan: arts-assistent in de kliniek. Inmiddels ben ik anderhalf jaar verder en net begonnen met mijn tweede baan: promovendus bij de Infectieziekten, waarover volgende keer meer.]