Zorgverleners over tatoeage: sportieve mijlpaal

Een sportieve prestatie inspireerde tandarts Rogier Scheffers (49) tot een tatoeage op zijn linker biceps.

Beeld De Beeldredaktie/Joost Hoving

“‘Een tatoeage is ordinair’. Dat was de boodschap die ik van huis uit – mijn vader was ook tandarts – meekreeg. Pas toen ik als twintiger Olympische sporters zag met tatoeages van de vijf ringen, veranderde dat beeld. Zij hadden zo’n waanzinnige prestatie geleverd. Mooi dat ze daar met hun tatoeage steeds weer aan herinnerd worden, dacht ik.

Mijlpaal

Twee jaar geleden bereikte ik zelf een sportieve mijlpaal: ik liep mijn eerste marathon, die van Berlijn, in 3 uur en 37 minuten. Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Dat heeft me zoveel mentale kracht gegeven. Ik wilde daar ook een blijvende herinnering aan. Een tatoeage dus. Over het onderwerp hoefde ik niet lang na te denken: de Brandenburger Tor natuurlijk, hét symbool van Berlijn. Het moest een fijn, smaakvol ontwerp worden, dat past bij mij. Op mijn bovenarm, dezelfde plek als waar de Olympische sporters hun ringen hadden laten zetten.

‘Aan een tweede tattoo heb ik geen behoefte. Dit ene memento is genoeg’

‘Ben je gek geworden?’, zeiden verschillende vrienden, van wie velen ook tandarts zijn. Bewijs dat tatoeages in onze beroepsgroep nog altijd geen gemeengoed zijn. Voor mij was het reden om hem juist wél te zetten: ik ben trots op mijn prestatie en dat mag iedereen weten.

Eén memento

Mijn tatoeage piept net onder de mouw van mijn werkpolo uit. Een enkele keer vraagt een patiënt ernaar. Dan vertel ik het verhaal erachter. Tot nu toe heb ik daar alleen maar positieve reacties op gehad. Of er nu meer komen? Ik train wel voor een volgende marathon, maar aan een tweede tatoeage heb ik geen behoefte. Dit ene memento is genoeg.”

Zorgverleners met tatoeages zijn allang geen uitzondering meer. Maar ze zichtbaar tijdens het werk dragen? Daar blijven de meesten huiverig voor. Lees alle bijzondere verhalen van vier collega’s over hun tatoeages.

Delen