3 vragen aan…
Hoeveel moeilijker is het anno 2025 om dierenarts te zijn dan toen jij je eerste stappen zette?
“Ik ben helemaal niet van ‘vroeger was alles beter’, maar de druk is echt enorm toegenomen. Medisch is er steeds meer mogelijk – dat is prachtig, maar het schept ook verwachtingen. Diereigenaren zijn veeleisender geworden. Soms zelfs agressief als ze een torenhoge rekening krijgen na een dure kankerbehandeling voor hun hond.
Ondertussen is er een tekort aan personeel. Alles moet duurzamer, wat praktische en ethische dilemma’s met zich meebrengt. De kosten rijzen de pan uit en je moet als praktijkeigenaar opboksen tegen ketens. Dit alles eist zijn tol: het aantal burn-outs neemt nog altijd toe en jonge dierenartsen verlaten het vak.”
Wat is er niet veranderd in de afgelopen decennia?
“We vormen nog steeds een hechte beroepsgroep. In december vorig jaar stonden we met 700 dierenartsen in de Domkerk nog samen te zingen: ‘Ja, dat voelen wij’. Een bizar studentenlied, maar elke dierenarts kent het. Kippenvel. Allemaal hebben we echt een passie voor dit vakgebied. En nu dreigen we die passie kwijt te raken door krachten van buitenaf. Dat moeten we koste wat kost voorkomen.”
Welke rol kan VvAA daar in spelen?
“VvAA kan dierenartsen op veel vlakken ondersteunen, bijvoorbeeld als het gaat om praktijkvoering. Ik hoop dat dit ertoe kan bijdragen dat velen blijven kiezen voor dit prachtige beroep, met de autonomie die daarbij hoort en die zo belangrijk is voor de uitoefening van het vak. Verder denk ik dat het waardevol is voor zowel dierenartsen als zorgverleners uit de humane zorg om elkaar te ontmoeten, om zorgen en oplossingen te delen. Omdat VvAA al die beroepsgroepen aan boord heeft, kunnen wij daar bij uitstek een rol in spelen.”



