Voormalig orthopedisch chirurg Aimee Kok-Pigge is nu huisarts: ‘Blij naar mijn werk’
hoe is het nu? / Aimee Kok-Pigge
Ruim 5 jaar geleden vertelde Aimee Kok-Pigge in Arts en Auto over haar switch van orthopedisch chirurg naar huisarts. Heeft de overstap gebracht wat ze ervan hoopte? “Ik blijk een talent te hebben voor kletsen met patiënten.”

Nog niet zo lang geleden kreeg Aimee Kok-Pigge (42) een brief van het CIBG in de bus. De boodschap: haar registratie als orthopeed zal binnenkort verlopen. “Toen moest ik wel even slikken”, erkent ze. “Niet omdat ik het vak mis, maar omdat ik daarmee dat deel van mijn leven definitief afsluit.” Toch heeft ze geen seconde spijt gehad van haar carrièreswitch. “Ik voel me nu 100 procent huisarts.”
Impact interview
Vijf jaar geleden vertelde ze enthousiast over het nieuwe pad dat ze was ingeslagen. Maar ze verkeek zich op de impact van dat interview. “Het ging nogal veel over wat me tegenstond aan het werk in het ziekenhuis. Ik heb er onvoldoende bij stilgestaan hoe dat overkwam op bijvoorbeeld mijn oud-opleiders en -collega’s. Als orthopeed in opleiding heb ik namelijk een fantastische tijd gehad. Het had ook niets met de mensen of mijn werkplek te maken dat ik besloot het roer om te gooien, maar met het feit dat ik erachter kwam dat het vak niet bij mij paste.”
Wanneer ontdekte je dat?
“In het laatste jaar van mijn opleiding zat ik op een topplek met fijne collega’s en veel vrijheid. Toch kwam ik ’s avonds uitgeblust thuis. Hoe kan dit, vroeg ik me af. Net klaar met mijn opleiding ben ik toen samen met mijn man en peuter op wereldreis gegaan om letterlijk even afstand te nemen. Gaandeweg kwam het besef dat ik veel meer energie krijg van contact met patiënten – luisteren, doorvragen, meedenken – dan van opereren. En dat ik meer generalist ben dan specialist.”
Je had 6 jaar lang toegewerkt naar de afronding van je specialisatie. Voelde dat als verspilde tijd?
“Absoluut niet. Maar het was best lastig om alle verwachtingen die daarbij horen los te laten. Oók die van mezelf. Van jongs af aan was ik een echte bèta, dol op techniek. Van huis uit had ik meekregen altijd voor het hoogst mogelijke te gaan – ik vond mijn vak super stoer. Het kwam dus best als een schok toen ik ontdekte dat ik eigenlijk sterker ben in ‘softe’ skills. Toen ik vertrok, voelde het alsof ik het uitmaakte na een lange relatie.”

Wat vind je in de huisartsenpraktijk wat de orthopedie je niet kon bieden?
“Na mijn wereldreis besloot ik een dag mee te lopen met een bevriende huisarts. Binnen een paar uur sprak ik een patiënt met oorpijn, iemand met een soa en een ongeneeslijk ziek persoon met een euthanasieverzoek. De gesprekken, de afwisseling, het puzzelen: dat was waarom ik dokter wilde worden.
Het feit dat ik nu verschillende rollen kan combineren en zo echt een verschil kan maken, vind ik ook een groot goed – ik werk anderhalve dag per week als vaste waarnemer en tweeënhalve dag als teamhoofd Programmering en Prioritering Richtlijnen bij het Nederlands Huisartsen Genootschap. Daarnaast draai ik diensten en maak ik deel uit van de innovatiedenktank van RHOGO, de brancheorganisatie voor huisartsen in Gooi en Omstreken. Zo’n combinatie van taken was als specialist denk ik nooit mogelijk geweest.”
Hoe wil je je stempel drukken op het vak?
“Onder andere met innovatie. Onze denktank heeft onlangs een manifest geschreven. De kern daarvan is dat we als huisartsen niet méér, maar slimmer moeten gaan werken. Digitale middelen bieden tal van mogelijkheden om zorg efficiënter te organiseren. Niet als vervanging van persoonlijk contact, maar om de zorg toegankelijk te houden.”
Wat heeft je als voormalig specialist verbaasd toen je als huisarts aan de slag ging?
“Patiënten die de huisartsenpost bellen met simpele vragen ‘omdat ze overdag moeten werken’. De vanzelfsprekendheid dat zorg 24 uur per dag beschikbaar moet zijn, daar hebben we als beroepsgroep nog geen goed antwoord op. We mogen ons duidelijker uitspreken waar we wel en niet van zijn, vind ik. Hoe lastig dat soms ook is.
Ook de grote afstand tussen de eerste en tweede lijn verbaast me. Dat begint al tijdens de opleiding. Als huisarts leer je niets over wat een specialist van jou wil weten als je belt. Om de lijnen te verkorten, zou het echt helpen om de tweede lijn meer bij de huisartsenopleiding te betrekken, en vice versa. Verder ben ik een groot voorstander van meer anderhalvelijnszorg.”
Mis je je oude vak nog weleens?
“Laatst had ik dienst op de huisartsenpost toen er een jongen met een grote wond binnenkwam. Omdat het erg druk was bij de spoed, heb ik die toen zelf gehecht. Ik vond het heerlijk om weer even ‘met mijn handen’ te werken. Verder is het vak van huisarts solistischer dan dat van chirurg. Het sparren over een casus, mis ik soms wel. Tegelijkertijd haal ik zoveel voldoening uit mijn huidige vak. Ik ga weer blij naar mijn werk en kom blij thuis. Dat gevoel is onbetaalbaar.”
Hoe is het nu?
Ook met andere oud-interviewkandidaten nam Arts en Auto opnieuw contact op. Hoe is het nu met verpleegkundige Mike Masselink (hij kreeg COVID-19), psycholoog Ingrid Candel (ze had een liefdesrelatie met een van haar cliënten) en aios Muhammed Al-tamimi (hij wil transgenderchirurg worden)? Lees hier hoe het met hen is




1 reactie
Mooi dat collega Kok het huisartsenvak heeft omarmd en een nieuwe waardevolle plek in de zorg heeft gevonden waar ze zich goed bij voelt. Opmerkelijk vind ik wel de opmerking dat ze “laatst weer eens een wond kon hechten op de huisartsenpost”? Geeft mij wel te denken welke huisartsenpost dat is. Bijna elke dienst op de HAP valt er wel wat te hechten is mijn ervaring. Of is dat in het kader van de spoedpleinen nu ook al uitbesteed aan de SEH en worden dit soort basale huisarts vaardigheden allemaal doorgesluisd? Dan schieten we het doel van een spoedplein toch wel voorbij.
Avinus Baas
4 november 2025 / 18:29