Daphne Voormolen

Daphne Voormolen

arts foetale geneeskunde

Dat is wat telt!

Beeld Arman Ramzi | Daphne Voormolen

Daphne Voormolen ervaart de stilte in museum Voorlinden. In de performance Counting the Rice van Marina Abramović, telt ze een uur lang rijstkorrels en linzen.

In een turbulent leven is kunst mijn toevlucht en het museum een baken van rust. Dat is precies waar de tentoonstelling Stilte in de storm in museum Voorlinden op inspeelt. De  kunstwerken tonen stilte en bieden ruimte voor vertraging en aandacht. De glooiende zachte vorm van Pregnant White Within Me van Anish Kapoor vangt me met een gevoel van warme ontferming. Ik laat het rustig op me inwerken.

‘Pregnant White Within Me’ (2022), Anish Kapoor

Natuurlijk doet het me denken aan een zwangere buik. Maar hier wordt niet de dokter in me aangesproken, eerder de vrije denker. Ik zie een bolling als drager van potentie. Een besloten vorm, afgeschermd, bol van belofte. Creatieve incubatie. Ogenschijnlijk stille rust terwijl er binnenin magie plaatsvindt: die van iets creëren uit niets. Het mysterie van wording. Mijn professionele bevlogenheid wordt hier, daar Kapoor, opnieuw aangewakkerd. Zalig!

‘Counting the Rice’ (2014), Marina Abramović. Deelname 15:00-16:00 27 januari 2026

Ik mag plaatsnemen in de performance Counting the Rice van Marina Abramović, de magna mater van de performance kunst. Ik krijg een witte labjas aan. Die voelt vertrouwd en markeert dat ik op dat moment een rol op me neem. Ik krijg de noise-cancelling koptelefoon op. Direct valt de buitenwereld weg en blijft alleen het moment over: rijstkorrels tellen, één voor één. Een uur lang.

Ik zit in een speciaal ontworpen meubel, met voor mij een berg rijstkorrels en linzen. Eerst maak ik een plan. De verhouding schat ik ongeveer 1:10. Ik houd van orde en patronen dus leg ik groepjes van tien rijstkorrels in nette rijtjes gescheiden door een linsje. De herhaling geeft structuur, rust en een stille vorm van voldoening. Monnikenwerk is mij niet vreemd en een uurtje concentreren ook niet. Ik ervaar dan ook geen enorme doorbraak zoals sommigen beschrijven, maar ik geniet enorm en voel hoe ontspanning mijn hoofd en lijf binnensluipt.

‘Precies, aandachtig en zorgzaam tel ik de rijstkorrels en linzen. Ik kijk geen moment op en de tijd vliegt werkelijk voorbij’

Het tellen houdt me bij het hier en nu, terwijl mijn gedachten zachtjes kabbelen. Ik ga steeds meer details in de rijstkorrels zien en betrap mezelf erop dat ik in gedachten tegen ze begin te praten. “Wat heb jij een mooi vlekje” of “Jij bent wel klein, maar ik leg je er gewoon bij hoor, jij telt ook mee”, hoor ik mezelf denken. We zijn aan elkaar toevertrouwd.

Af en toe voelt het een beetje banaal. Anderen zijn nu druk aan het werk en ik zit hier rijst te tellen. Maar tegelijk voel ik me ook onderdeel van iets groters. Het voelt speciaal op deze manier even onderdeel te zijn van dit mooie museum. Je mag plaatsnemen vrij van oordeel of verwachting. Een eenvoudige handeling die hier betekenis krijgt doordat het gedragen wordt door kunst. Door Abramović en Voorlinden. Wereldwijd zijn er 30 van deze meubels en zijn er misschien wel honderden mensen aangeschoven en ingestapt. Ik maak daar nu onderdeel van uit. Een bijzondere verbinding.

Precies, aandachtig en zorgzaam tel ik de rijstkorrels en linzen. In rust, ontspanning en overgave. Ik kijk geen moment op en de tijd vliegt werkelijk voorbij. Deze ervaring liet me ondervinden hoe kunst kan vertragen, verstillen en verhelderen. Hoe aandacht naar binnen richten een vorm van zorg kan zijn. Via stille aanmoediging van prachtige kunst. 

Toch weer heel erg mooi om te ervaren dat kunst, gezondheid en welzijn samenkomen. En uiteindelijk is dát is wat voor mij telt!

De tentoonstelling Stilte in de storm is nog t/m 23 augustus te zien in museum Voorlinden, via de website kan je je inschrijven om deel te nemen aan Counting the Rice

Delen