De laatste dagen van Kwarkbol
Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg. Zo houden ze zorgprofessionals een spiegel voor. In deze aflevering: Richard Osinga.
In de spreekkamer hoef je je als patiënt gelukkig niet bezig te houden met de vraag wat een behandeling kost. Bij een bezoek aan de dierenarts ligt dat anders. Je betaalt alles zelf. En dus denk je ook: misschien is dit te duur.
Wij hadden twee konijnen, Kwarkbol en Cornelia. Het was eenvoudig om van Cornelia te houden. Zij was slim en snel, ze ontsnapte met onmogelijke sprongen uit de omheining achterin de tuin, waarna we haar met zijn allen moesten vangen. Kwarkbol was lui, leek dommig en kon plotseling agressief uit de hoek komen, zelfs wanneer je hem probeerde eten te geven. Maar we hielden ook van Kwarkbol, natuurlijk hielden we van dat dikke, domme konijn.
Natuurlijk hielden we van dat dikke, domme konijn
De laatste dagen van Kwarkbol beginnen wanneer ik maden ontdek bij het verschonen van het hok. Ik inspecteer beide konijnen direct en bij Kwarkbol zie ik het krioelen. Google leert me de medische term, myiasis, en geeft het advies om direct naar de dierenarts te gaan, ook al is het weekend.
We bellen rond en we kunnen terecht bij een dierenarts in de regio. Met mijn jongste dochter en een reiskooi stappen we in de auto. De dierenarts constateert wat we al vreesden. Hij scheert het achterste, maakt het goed schoon en geeft een eerste shot antibiotica. Wij krijgen een doosje injectienaalden mee en een spray. De komende dagen mogen mijn dochter en ik dierendokter spelen.
Bij de controle een paar dagen later blijkt dat we ons werk goed gedaan hebben, helaas heeft Kwarkbol wel een ander probleem: een blaassteen zo groot als een knikker. De enige optie is een operatie waarbij zijn penis verwijderd wordt. We zijn al een paar honderd euro verder, en dus vraag ik wat de operatie ongeveer kost. Tegen de duizend euro is het antwoord.
Ik zei geen nee, niet met mijn jongste dochter naast me
Ik zei geen nee, niet met mijn jongste dochter naast me, maar ik vroeg me wel af of ik dit dikke, luie, onaardige konijn dat geld waard vond. Misschien is wat volgde een vergelding voor mijn ongevoeligheid, want na de operatie werden we gebeld. Kwarkbol had het helaas niet overleefd. Als we wilden konden we afscheid komen nemen.
Toen mijn dochter uit school kwam, reden we meteen naar de dierenarts. Ze hield zich groot, ook toen we in een klein kantoortje naar het levenloze lichaam van Kwarkbol in een schoenendoos staarden.
De eindrekening van de dierenarts kwam, en bevatte naast de kosten voor de operatie ook een post voor het afscheid van Kwarkbol. Vijfentwintig euro voor een blik in een schoenendoos.
Richard Osinga (1971) is schrijver en voormalig diplomaat, heeft vier dochters en geen konijnen meer. Zijn nieuwste roman Bunker vertelt een beklemmend verhaal over een techmiljardair die een geheime ondergrondse stad bouwt als toevlucht voor de superrijken.




1 reactie
Jaren geleden hield de VvAA een jubileumcongres. Dat was in de Van Nelle fabriek in Rotterdam en Alexander Rinooy Kan opende met een toespraak. Of de tekst daarvan beschikbaar was of misschien zelfs nog is weet ik niet. Ook de slotrede van Andrew Younston maakte indruk, hieronder plak ik ter illustratie zoekresultaten op zijn naam van zojuist. Na afloop konden we een exemplaar van zijn publicatie meenemen.
Als de dag van gisteren herinner ik mij een opmerking uit de zaal dat dierenartsen zich minder belast hoeven te voelen over financieel-ethische vraagstukken (kan die woordcombinatie wel?) dan dat de aan ons toevertrouwde medici zouden kunnen doen, indien zulks al acceptabel bevonden. Nog meer dan dit fragment herinner ik me dat er geen enkele respons kwam, zo opvallend dat ik me later nog wel eens afvroeg of er in die zaal een trainingsacteur zou zijn ingezet. Des te belangrijker dat dan hij dat heeft kunnen zeggen, vooral dat.
En, terzijde maar niet minder van belang, begin jaren 70 mochten mijn vriendin en ik een dagje meelopen met de plaatselijke vee- en dierenarts. Op een adres stelde hij voor dat we in de auto zouden blijven wachten. Hij ging met de bewoners hun kip euthanaseren. Die mededeling en dat moment staat mij nog steeds bij als een van de belangwekkendste momenten die aan mijn medisch-ethische vorming heeft mogen bijdragen.
zoekresultaat:
“De gezochte spreker is de anesthesioloog Robin Youngson.Hoewel hij vaak met Australië wordt geassocieerd (hij is onder andere verbonden aan instellingen in die regio), komt hij oorspronkelijk uit Nieuw-Zeeland.Hij hield zijn voordracht tijdens het grote VvAA-jubileumcongres ‘Tijd voor ziel in de zorg’ op 28 november 2014 in de Van Nelle Fabriek (destijds Ontwerpfabriek genoemd) in Rotterdam. Als oprichter van de beweging Hearts in Healthcare pleitte hij daar vurig voor menselijke compassie in de zorg en het tegengaan van de enorme regeldruk.”
Pieter Wijnheijmer
6 juli 2026 / 21:41