De afslagen van internist-intensivist en filmmaker Arthur de Meijer
In de serie Eigen weg vertellen zorgprofessionals over de afslagen op hun levenspad. Deze keer: internist-intensivist en filmmaker Arthur de Meijer (62), die het ziekenhuis verruilde voor een filmstudio en nu beide passies combineert.

Als kind wilde ik …
“… berggids worden. Als tiener ging ik zo vaak als ik kon in België of Duitsland klimmen. Hangend aan een steile wand of wandelend door de bergen was ik het gelukkigst. Een groot contrast met de middelbare school, waar ik mijn draai totaal niet kon vinden. Na vier frustrerende jaren op de havo besloot ik mijn schooltas aan de wilgen te hangen en met een vriend naar Zwitserland te liften. Daar werkten we zes maanden op een boerderij. Met het gespaarde geld reisde ik vervolgens een jaar door Australië. Terug in Nederland kwam het besef dat het toch verstandig zou zijn een vak te leren. Na de avondschool in Deventer koos ik voor de studie geneeskunde, met het doel tropenarts te worden. Het leek me het ideale beroep: veel reizen, verschillende mensen ontmoeten en tegelijkertijd praktisch bezig zijn.”
Tijdens mijn studie …
“… werd het zaadje voor mijn filmliefde geplant. In het vierde jaar kreeg ik een oproep onder ogen van De Ver van mijn Bed Show, in de jaren 80 en 90 een populair tv-programma dat verre landen en culturen naar de Nederlandse kijker bracht. Voor een reportage over Memisa-artsen zochten ze geneeskundestudenten die meewilden naar Oeganda. Uiteraard stond ik vooraan. Fascinerend vond ik het om met een cameraploeg op stap te zijn en zo de verhalen van de mensen daar hier te kunnen delen. Wat ik toen nog niet wist, was dat ik dat jaren later zelf zou gaan doen.”
Ik veranderde van richting toen …
“… ik tijdens mijn studie naar Kameroen ging voor wetenschappelijk onderzoek bij kinderen met malaria. Daar merkte ik dat het werk als tropenarts me minder lag dan ik had gedacht. Ik besloot mijn tropendroom te verruilen voor een carrière in het ziekenhuis en solliciteerde naar een opleidingsplaats interne geneeskunde. Al snel kwam ik erachter dat de hele dag in mijn uppie een poli draaien niks voor mij was – ik ben een groepsmens en kan niet stilzitten. Op de IC vond ik alles wat ik zocht: collega’s, dynamiek en menselijk contact met patiënten en hun naasten.”
De ommekeer kwam …
“… tijdens een gesprek met een IC-arts acht jaar geleden. Net als mijn vader – inmiddels 96 – fotografeer ik al mijn hele leven. ‘Weet je dat je met je spiegelreflexcamera ook kunt filmen?’, vroeg mijn collega, die er al ervaring mee had. We besloten samen een instructiefilm op te nemen over het spoedinterventiesysteem dat op dat moment in ons ziekenhuis werd ingevoerd. Er ging een wereld voor me open. Als je geneeskunde studeert, leer je het meest door mee te kijken met anderen. Maar zodra je je diploma’s op zak hebt, moet je je kennis voornamelijk met literatuur bijspijkeren. Film vult wat mij betreft het gat daartussen. Met bewegend beeld kun je de kijker daadwerkelijk laten ervaren wat er gebeurt. Daardoor beklijft de informatie veel beter. Ik werd zo enthousiast dat ik besloot meer films te gaan maken.”
Ik heb mezelf het filmvak geleerd door …
“… me er helemaal in onder te dompelen. Ik wilde niet alleen de camera bedienen, maar ook het licht en geluid, en kunnen regisseren. Daarvoor heb ik eindeloos veel YouTube-filmpjes gekeken, filmfestivals bezocht en professionals gesproken. In 2020 ben ik mijn eigen filmstudio gestart, DeWaaromFabriek. De afgelopen jaren heb ik informatieve en documentairefilms mogen maken voor onder andere 113 Zelfmoordpreventie en de Netwerken Palliatieve Zorg Twente. Allemaal met als doel gesprekken op gang te brengen. Want dat is mijn grootste drijfveer: onderwerpen die normaliter onder de oppervlakte blijven bespreekbaar maken.”
De spannendste stap was …
“… om twee jaar geleden mijn vaste baan in het ziekenhuis op te zeggen en helemaal voor de films te gaan. Ik heb daar lang over getwijfeld, maar toen ik 60 werd, dacht ik: het is nu of nooit. Maandenlang heb ik met ziel en zaligheid gewerkt aan Kinderen van de Koele, een informatieve film over vijf Joodse meisjes, in opdracht van het Memory Bevrijdingsmuseum Nijverdal. Het werd mijn grootste project tot nu toe – we bouwden een complete filmset en er speelden veertig acteurs in mee. Een uniek project waar ik ongelofelijk trots op ben.”
De belangrijkste les die ik heb geleerd is …
“… dat je altijd je hart moet volgen. Toen mijn laatste film klaar was, begon ik mijn werk als arts toch te missen. Tegelijkertijd wilde ik het professioneel filmen niet opgeven. Inmiddels werk ik weer vijftig procent op de IC. De rest van mijn tijd besteed ik aan filmprojecten. Afgelopen februari ben ik bijvoorbeeld in mijn eentje drie weken naar Japan geweest voor een documentaire over gezond oud worden. Een eigen initiatief, omdat ik nieuwsgierig ben naar wat we in Nederland kunnen leren van hoe Japanners met vergrijzing omgaan. Het voelt als een voorrecht dat ik mijn beide passies zo optimaal kan combineren. Ik heb de perfecte balans gevonden.”
CV
- 1987-1993 – studie geneeskunde
- 1993-1999 – specialisatie interne geneeskunde Radboudumc
- 1999-2001 – specialisatie intensive care-geneeskunde Radboudumc
- 2001-2004 – internist-intensivist Meander Medisch Centrum
- 2004-2019 – internist-intensivist Deventer Ziekenhuis
- 2018-2023 – internist-intensivist Saxenburgh Medisch Centrum
- 2020-heden – filmmaker, DeWaaromFabriek
- 2025-heden – internist-intensivist Wilhelmina Ziekenhuis Assen



