Dierenliefde

Een knuffel na een lange stagedag, afleiding tussen het studeren door en áltijd iemand die blij is om je te zien: twee zorgstudenten vertellen waarom hun (oppas)dieren onmisbare maatjes zijn geworden.

Beeld De Beeldredaktie/Herbert Wiggerman

‘Haar blijdschap werkt aanstekelijk’

Myrthe Hulsbergen is vijfdejaarsstudent diergeneeskunde. Ze heeft een oppashond genaamd Moos, en zorgt af en toe ook voor de kat van een kennis.

“Laatst liep ik langs een terras toen ik geblaf hoorde. Zat Moos daar toevallig ook, samen met haar baasjes. Ze sloeg meteen aan, was dolenthousiast om me te zien. Dat ze me zomaar herkende op straat, vond ik best bijzonder.

Het begon met mijn studievriendin Tessa: zij reageerde een paar jaar geleden op een hondenoppaswebsite. Moos’ baasjes zochten iemand die haar onder
werktijd kon uitlaten. Dat werd dus Tessa, maar ik sloot geregeld aan tijdens
die wandelingen – vond ik hartstikke gezellig. Toen Tessa voor haar studie
zes maanden naar Oostenrijk ging om skiles te geven, stelde ik zelf voor om het
uitlaten over te nemen. Inmiddels is Tessa weer terug en wandelen we allebei met Moos.

Hobby Moos

Haar baasjes sturen ons een berichtje en wij kijken of we kunnen. Al maak ik er heel graag speciaal tijd voor vrij. Mijn agenda is vrij vol, maar Moos dwingt me er tóch uit te gaan. Dan maar iets later studeren. Het is echt een hobby geworden, ik ben altijd blij als Moos’ baasjes appen.

Mijn wandelrondjes wissel ik lekker af. De ene keer lopen we een korte route,
op andere momenten gaan we naar een natuurgebied. Inmiddels weet Moos ook waar ík woon, dus als haar baasjes tijdens een ronde langs mijn huis komen, snuffelt ze altijd even in de voortuin. Het leukste aan haar: ze is altijd blij. Zolang ze maar kan zwemmen of een bal kan vangen. Haar blijdschap werkt aanstekelijk. Na een wandeling kom ik altijd vrolijk thuis.”


Beeld De Beeldredaktie/Dingena Mol

‘Bij Tippie kom ik tot rust’

Sajjad Willems (45) zit in het laatste jaar van zijn studie HBO-V, is getrouwd met Erwin en al elf jaar onafscheidelijk van zijn hond Tippie. Acht jaar geleden kwam er een aquarium bij met pakweg twintig tropische vissen.

“Op slag verliefd was ik, toen ik Tippie voor het eerst zag. Al was ze op dat moment een ongeleid projectiel! Tippie is een geredde hond uit Spanje (daar zwierf ze op straat) en woonde tijdelijk bij een druk, Nederlands gezin. Dat merkte je: ze sprong tegen je op, racete achter katten aan en griste eten van tafel. Mijn man twijfelde, maar ik wist: dit is ons hondje.

Bij Tippie kom ik tot rust. Ze merkt het ook als ik niet lekker in mijn vel zit. Dan komt ze bij me om te knuffelen. Dat hielp enorm toen ik onlangs stage liep op de palliatieve afdeling van een verzorgingshuis. Op sommige dagen kwam ik echt aangeslagen thuis, maar dan stond Tippie al bij de deur op me te wachten.

Wegdromen bij de vissen

Tippie is trouwens niet ons enige huisdier: sinds 2018 staat er een aquarium van anderhalve meter in de woonkamer. Prachtig om te zien én het helpt me tijdens het studeren. Zodra ik vastloop, kijk ik naar dat aquarium en droom ik even weg.

Tot twee jaar geleden hadden we ook een kat, maar het beestje was achttien
en helemaal op. Ik mis nog steeds dat ze op schoot kwam zitten als ik online les had. Om haar te herdenken heb ik nu een tatoeage van een kat, met haar geboorte- en sterfdatum. Het liefst zou ik nog meer dieren in huis halen. Zo vind ik fretjes enig en staat een koningspython hoog op mijn verlanglijstje. Ik snap dat mijn man daar niet om staat te springen. Maar zeg nóóit nooit!”

Delen