Stapelaars: ‘Doorzettingsvermogen loont’
Ze werkten keihard en gaven nooit op. Deze diploma-stapelaars – een arts, een verpleegkundig specialist, een fysiotherapeut en een klinisch neuropsycholoog – bewijzen dat doorzettingsvermogen loont. “Ik had het gevoel dat ik me extra moest bewijzen.”

‘Ik wilde mijn ouders trots maken’
Ertunc Kabaktepe (29) is cosmetisch arts bij een particuliere kliniek.
“Voor mijn Citotoets scoorde ik havo, maar ik kreeg mavo-advies omdat ik een druk jongetje was. Nu vind ik dat pijnijker dan ik dat toen vond. Mijn ouders zijn niet hoog opgeleid, ze wisten niet hoe ze zo’n advies aan moesten vechten.
Het eerste jaar op de mavo haalde ik zulke goede cijfers, dat ik door mocht naar 2 havo. Ik wilde altijd architect worden, maar werd uitgeloot voor bouwkunde. In plaats daarvan ging ik naar het hbo om een biomedische opleiding te volgen. Maar ik vond het laboratorium saai, miste het contact met mensen. Dus besloot ik medicijnen te gaan studeren. Daarvoor moest ik dan wel eerst natuurkunde, scheikunde, biologie en wiskunde op VWO-niveau halen. Ik was extreem gemotiveerd – ik wilde serieus investeren in mijn toekomst en mijn ouders trots maken. Ook voor de toelating tot de studie geneeskunde aan de UvA heb ik keihard gewerkt. Mijn toekomst hing er vanaf. Op de leertoets scoorde ik honderd procent. Van de ruim twaalfhonderd kandidaten eindigde ik op de vijftiende plaats.
Afstandelijkheid
Tijdens mijn coschappen heb ik het moeilijk gehad. Ik voelde me niet altijd welkom in de ziekenhuizen waar ik stage liep. Door kleine dingen – blikken, opmerkingen, een bepaalde afstandelijkheid – kreeg ik het gevoel dat ik me extra moest bewijzen. Terwijl ik mijn best deed op de operatiekamer, zei de chirurg: ‘Ik merk dat je neerkijkt op je collega’s, hier in Nederland behandel je iedereen gelijk.’ Die opmerking raakte me diep, omdat het leek alsof mijn achtergrond daarbij een rol speelde. Terwijl ik in Nederland ben geboren en me hier thuis voel.
Mijn ouders hebben onder moeilijke omstandigheden een bestaan in Nederland opgebouwd. Hun kracht en doorzettingsvermogen bewonder ik enorm. Maar door de focus op stabiliteit en de toekomst was er binnen ons gezin minder ruimte voor emotionele openheid. Omdat ik moeite had om mezelf kwetsbaar op te stellen, moest ik een coschap overdoen – ik probeerde iedereen met respect en gelijkwaardigheid te behandelen, maar kennelijk kwam dat niet zo over. Tijdens mijn studie heb ik een ontwikkeling doorgemaakt waarvoor ik dankbaar ben. Maar het was fijner geweest als het extra coschap had gevoeld had als ondersteuning, in plaats van een straf.
Bij de cosmetische kliniek waarvoor ik mijn scriptie schreef, voelde ik me vanaf het begin gezien en gewaardeerd. Na mijn afstuderen bood de eigenaar me een baan aan. Dat voelde als een beloning. Ik heb geleerd dat niemand je mag laten geloven dat je niet goed genoeg bent. Als je in jezelf gelooft en hard blijft werken, kun je verder komen dan je ooit dacht.”

‘Op mijn 42e was ik klaar met mijn hbo-opleiding’
Tineke Bosma-Brandemann (49) is verpleegkundig specialist bij een zorginstelling voor mensen met een beperking.
Omdat ik kapster wilde worden, ging ik naar de leao, een economische richting binnen het lbo. Deze opleiding zou me van pas komen als ik een eigen kapsalon zou beginnen. Daarna stroomde ik door naar de meao, maar ik bleek toch geen affiniteit te hebben met ondernemerschap.
Mijn moeder attendeerde me op een advertentie waarin ze mensen zochten voor een opleiding tot ziekenverzorgende. In de zorg zat ik meteen op mijn plek.
Zwaar traject
Dertien jaar werkte ik met veel plezier in een verpleeghuis. Toen ik op een dag in de boeken bladerde van een collega die de opleiding verpleegkunde volgde, leek die studie me reuze interessant. Maar ik twijfelde of ik zo’n zwaar traject kon combineren met mijn drie jonge kinderen. Daarom besloot ik eerst doktersassistent te worden.
Ik bleek goed in het geven van adviezen. De huisartsen motiveerden me om alsnog de hbo-opleiding verpleegkunde te gaan doen. Op mijn 42e was ik klaar. Het verschil met iemand van achttien zit ’m in de levenservaring. Als je jong bent en een patiënt overlijdt, maakt dat diepe indruk. Door mijn werk in het verpleeghuis en op de huisartsenpost had ik meer ervaring om daar mee om te gaan.
Na jaren in een ziekenhuis te hebben gewerkt als MDL-verpleegkundige, heb ik vorig jaar de master Advanced Nursing Practice afgerond. Dat ik nu als verpleegkundig specialist zelf diagnosticeer, behandel en medicatie voorschrijf, geeft me inhoudelijk veel voldoening.
Natuurlijk heb ik me bij elke stap in mijn carrière afgevraagd of ik het wel kon, maar het weerhield me er niet van om het toch te doen. Gelukkig heb ik altijd genoeg zelfvertrouwen gehad. Ik prijs mezelf een gelukkige stapelaar.

‘Het knaagde soms dat ik eerst vmbo en mbo had gedaan’
Kenneth Pieters (41)is fysiotherapeut en manueel therapeut en heeft een eigen praktijk.
Mijn mavo-advies kwam overeen met mijn prestaties. Ik had helemaal niks met school, ik had meer lol in voetballen. Toen ik in de eerste van de mavo zat, deed ik het minimale. Daardoor moest ik naar het vbo. Vond ik helemaal niet erg, dan was er meer tijd om te voetballen.
Toen ik daarna mijn mbo-diploma haalde, had ik geen flauw idee wat ik wilde worden. Omdat ik altijd met sport bezig was, vroeg een vriendin of fysiotherapie me niet iets leek. Ik had geen idee wat het inhield, was nog nooit bij een fysiotherapeut geweest. Maar tijdens de open dag raakte ik super enthousiast.
Bewijzen
Op het hbo knaagde het soms dat ik eerst vmbo en mbo had gedaan. Omdat ik van een lager niveau kwam, had ik het gevoel dat ik me meer moest bewijzen. Ook mijn achtergrond, met een alleenstaande moeder uit Curaçao, droeg daaraan bij. Ik werkte hard, ik moest en zou het halen.
Toen ik mijn diploma op zak had, vroeg mijn stagebegeleider of ik met hem een praktijk wilde starten. Maar ik wilde ook een master manuele therapie van 3 jaar volgen. De combinatie eigen praktijk, pril vaderschap en studie bleek ontzettend zwaar. Meerdere keren stond ik op het punt ermee te kappen. Twee medestudenten sleepten me er doorheen.
Zeventien jaar later heb ik nog steeds de praktijk met dezelfde compagnon. We begonnen met z’n tweeën en zijn nu met z’n dertigen. Daar ben ik wel trots op.

‘Ik had veel last van faalangst’
Johanna Bruins (64) is klinisch neuropsycholoog en heeft een eigen praktijk.
Toen ik op de basisschool zat, verhuisden we en op mijn nieuwe school liepen ze erg voor met rekenen. Ik dacht dat het aan mij lag dat ik achterbleef. Mijn zelfvertrouwen was minimaal, ik had veel last van faalangst en uiteindelijk kreeg ik het advies ‘huishoudschool’. Mijn moeder vroeg of ik toch niet naar de mavo kon, omdat mijn broer daar op zat, dat leek haar praktisch. Dat mocht. Ik was erg serieus en deed ontzettend mijn best.
Op een dag zei een vriend van mijn broer tegen mijn moeder: ‘Johanna heeft zulke hoge cijfers, zij kan makkelijk naar de havo.’ Van 2 mavo ging ik naar 3 havo. En na mijn eindexamen door naar het vwo. Ik wilde altijd de hoogste cijfers halen, vermoedelijk om mijn broers gedrag te compenseren. Mijn ouders hadden veel zorgen om hem, omdat hij vaak jointjes rookte en niet wilde leren.
Flabbergasted
Na het vwo leek het me logisch om naar de universiteit te gaan, dat deden mijn klasgenoten ook. Ik wilde graag medicijnen studeren, maar daarvoor had ik niet het juiste vakkenpakket. Dus werd het psychofysiologie.
Eenmaal afgestudeerd, werd ik uitgenodigd om te promoveren. Ik was flabbergasted omdat ik mezelf helemaal niet zo intelligent vond. Ik had vooral heel hard gebikkeld. Toen ik 4 jaar later promoveerde, was ik dertig. De meester van mijn basisschool vertelde later dat er ooit één leerling was geweest met huishoudschooladvies die was gepromoveerd.
De mavo heb ik niet op mijn cv vermeld, omdat ik het kennelijk toch een beetje gênant vond. Terwijl ik juist heel vaak aan cliënten vertel dat ik op de mavo begonnen ben om te laten zien dat je met kleine stapjes ver kunt komen. Ik vind het ook niet erg als je als kind een iets lager advies krijgt. Ouders zitten er tegenwoordig juist te veel bovenop.



