Fysiotherapeut Luuk Nobbe: ‘Ik moest mijn werk opnieuw uitvinden’
Luuk Nobbe (33) werkt net twee jaar als fysiotherapeut als hij door een ongelukkige val een dwarslaesie oploopt en in een rolstoel belandt. Even lijkt zijn carrière voorbij. Maar de moed opgeven? Dat zit niet in de sportieve Utrechter. “Mijn valide collega’s en ik vullen elkaar goed aan.”

Als de destijds 26-jarige Luuk Nobbewakker wordt in een Zwitsers ziekenhuis, realiseert hij zich gelijk dat het goed mis is. “Je hebt een dwarslaesie”, zegt de lokale arts tegen hem. Waarna al snel de woorden ‘compleet’ en ‘geen kans op herstel’ volgen. De jonge fysiotherapeut zal vanaf zijn middel verlamd blijven.
Van zijn ongeluk – na een avondje uit viel hij onderweg naar huis in een ravijn – herinnert hij zich niks. Maar van de boodschap van de arts in het land waar hij op dat moment twee jaar werkt des te meer. “Die kwam keihard binnen. Mijn leven zoals ik het kende was voorbij. Toch heb ik de knop vrij snel kunnen omzetten. Ik wist dat het moeilijk zou worden, maar ik wilde er het beste van maken.”
Rouwproces
Terug in Nederland stort Nobbe zich volledig op zijn revalidatie. “Ik moest alles vanaf de basis leren: katheteriseren, aankleden, omgaan met een rolstoel. Dat ik niet zelfstandig naar de wc kon, vond ik nog erger dan dat mijn benen het niet meer deden. Wat hielp was dat ik patiënten ontmoette die in dezelfde omstandigheid zaten als ik. Zij streden net zo hard om hun leven op orde te krijgen. Daar heb ik veel aan gehad.”
De Utrechter omschrijft die periode als een rouwproces. “Verdriet, angst, onzekerheid: het kwam allemaal langs.” Misschien wel het allermoeilijkst vond hij het verdriet van zijn naasten. “Door hun ogen zag ik hoe erg ik er eigenlijk aan toe was. Ik wilde ze troosten, maar óók verder met mijn leven.”
Van nature is de zorgverlener een echte doorzetter. Door zijn dwarslaesie is die karaktereigenschap naar eigen zeggen alleen maar versterkt. “Piekergedachten of ‘had ik maar’-gevoelens helpen me niet verder. Ik focus dus liever op de dingen die ik wél kan, waar ik energie van krijg. Voor de duidelijkheid: het was echt geen gemakkelijke weg. Maar vanaf het begin was mijn instelling: dit gaat me gewoon lukken.”
Handigheidjes
Werken als fysiotherapeut is in eerste instantie geen onderdeel van het plan. “In de Zwitserse kliniek werkte ik bij de neuroafdeling”, vertelt Nobbe. “Daar behandelde ik patiënten met niet-aangeboren hersenletsel, MS of Parkinson; een doelgroep met veel cognitieve beperkingen en een groot valgevaar. Op dat moment leek het onmogelijk om naar dat werk terug te keren.”
Hij besluit een andere weg in te slaan en psychologie te gaan studeren. Maar als mettertijd blijkt dat hij fysiek steeds meer aankan, ontstaat er een nieuw idee: misschien kan Nobbe patiënten gaan helpen die in dezelfde situatie zitten als hij. “Bij dwarslaesierevalidatie ligt de focus op coaching en stimuleren van zelfredzaamheid”, verduidelijkt de fysiotherapeut. “Het is echt ander werk dan in een reguliere praktijk.”
Inmiddels werkt hij vier jaar bij de instelling waar hij zelf revalideerde
Inmiddels werkt hij vier jaar bij de instelling waar hij zelf revalideerde, De Hoogstraat in Utrecht. “Niet iedereen daar geloofde gelijk dat het kon, een fysio in een rolstoel. Ik snapte de twijfels van sommige collega’s. Kon ik patiënten wel veiligheid bieden? En hoe behandel je iemand als je niet goed dicht bij hem of haar kunt staan? Tijdens een stageperiode vond ik daar nieuwe vormen voor. Zo denk ik tegenwoordig vooraf na over waar ik mijn rolstoel positioneer, zodat ik iemand met mijn armen kan ondersteunen, of bij een val kan opvangen.”
Wat scheelt, is dat in het revalidatiecentrum geen behandelkamers zijn, maar vooral vanuit de stoel wordt getraind. Verder gebruiken de fysiotherapeuten er een mat om te oefenen met bewegingen als draaien en overeind komen. “Daar kan ik ook gewoon op zitten. Mijn enige echte hulpmiddel is een grijper, die ik gebruik om slings boven mijn hoofd op te hangen.”
Creatieve oplossingen
Natuurlijk kan Nobbe niet alles wat zijn valide collega’s doen, maar dat vormt geen belemmering. “We vullen elkaar juist goed aan. Revalideren gaat immers voor een groot deel over creatieve oplossingen zoeken. Dat breng ik dagelijks met mijn patiënten in de praktijk. Gaandeweg heb ik zo het vertrouwen van collega’s gewonnen. Alleen zware looptraining of traplopen begeleid ik niet als hoofdbehandelaar.”
Bij De Hoogstraat is Nobbe de enige fysiotherapeut in een rolstoel. “Ook voor mijn leidinggevende was het pionieren. Ik ben heel dankbaar dat zij me die kans heeft gegeven.”
Vertrouwen winnen
Patiënten reageren wisselend op hem. Sommigen zijn onder de indruk, anderen sceptisch. “Dat laatste begrijp ik best. Maar als ze zien hoe behendig en gemakkelijk ik inmiddels te werk ga, verdwijnt dat wantrouwen meestal snel. Het overgrote deel is blij met mijn hulp. Wat natuurlijk helpt, is dat ik hetzelfde emotionele proces heb doorgemaakt als zij. Daardoor hebben we vaak aan een half woord genoeg.”
Zijn eigen ervaringen als patiënt hebben zijn kijk op de fysiotherapie intussen flink veranderd. “In de Zwitserse kliniek focuste ik vooral op het fysieke aspect van het behandelen. Ik had toen nog niet door hoe groot de emotionele impact op patiënten is. Daar werd ik me pas van bewust toen ik zelf revalideerde. Het psychologische stuk van mijn werk – hoe kunnen patiënten hun leven na een dwarslaesie weer oppakken – staat voor mij nu meer centraal.”
Toekomstplannen
De rouw om zijn leven vóór het ongeluk is afgelopen jaren langzaam weggeëbd. “Laatst ontving ik een foto waarop ik nog op twee benen stond. Op zo’n moment kan ik wel even ontroerd raken. Maar in het dagelijkse leven ben ik er weinig meer mee bezig. Inmiddels durf ik ook weer toekomstplannen te maken. Voor verre reizen bijvoorbeeld.”

Vóór zijn dwarslaesie was Nobbe een fervent sporter. Hij speelde onder andere fanatiek rugby. “Ik heb er veel verdriet van gehad dat dat niet meer kon. Maar net als in de rest van mijn leven ben ik ook qua sport gaan zoeken naar dingen waar ik ‘ja’ op kon zeggen. Zoals rolstoelbasketbal. Dat doe ik nu meerdere keren per week. Ik ben binnen deze sport zelfs classifier geworden – een functie waarin je de handicap van andere sporters classificeert. In die rol bezoek ik wedstrijden door heel Europa. Daarnaast fitness en zwem ik veel, en maak ik offroadtochten met mijn handbike.”
Al met al is zijn leven nu minstens zo rijk gevuld als vóór zijn ongeluk. “Door zo’n interview als dit besef ik wel wat een lange en lastige weg ik heb afgelegd. Dat ik er desondanks voor heb gekozen om weer te gaan leven, en dat dat zo goed heeft uitgepakt, daar ben ik best trots op.”
CV
Luuk Nobbe (1993) studeerde fysiotherapie aan de Hogeschool Utrecht en werkte twee jaar als fysiotherapeut bij de Klinik Bethesda Tschugg in Zwitserland. Na zijn ongeluk volgden een bachelor in psychologie en een master in sociale psychologie aan de Universiteit Utrecht. Sinds 2022 is hij revalidatiefysiotherapeut bij De Hoogstraat Revalidatie. Daarnaast heeft hij een eigen praktijk voor loopbaancoaching.



