Huisarts in opleiding én een sterrenrestaurant runnen

interview / Virginie van Bronckhorst-Kunz

Haar dagen draaien om patiënten, haar avonden om gasten. Want huisarts in opleiding Virginie van Bronckhorst-Kunz bezit samen met haar man Niven een restaurant dat behoort tot de top van de Nederlandse gastronomie. “Het zou pas zwaar zijn als ik er geen lol in zou hebben.”

Beeld Marcel Bakker | Niven en Virginie van Bronckhorst-Kunz

Virginie van Bronckhorst moet lachen als ze terugdenkt aan haar eerste ontmoeting met Niven Kunz. Het is november 2009. Ze is dan 21 jaar, derdejaars geneeskunde, en door een vriendin meegevraagd naar het evenement Eten & Drinken op het Haagse Malieveld. “Niven stond in een van de stands en al gauw kregen we allemaal gratis hapjes van hem. Ik dacht: ‘Die arme jongen, straks krijgt hij nog op z’n donder van zijn baas.’

Dat hij een eigen restaurant had en drie jaar daarvoor, op zijn 24e, al een Michelinster had gekregen, wist ik op dat moment nog niet.” Het blijft niet bij die ontmoeting in Den Haag. Een maand of vier later voegt Virginie de chefkok toe op Facebook (“Hij had me al meteen opgezocht op social media, maar ik had toen nog geen Facebook”), en in het voorjaar van 2010 nodigt hij haar uit voor een diner in zijn restaurant Niven in Rijswijk.

“Dat was wel bijzonder, om hem toen in zijn eigen restaurant aan het werk te zien.” Als sluitstuk van zijn culinaire charmeoffensief verrast Niven Kunz de arts in spe niet lang daarna met een uitgebreid ontbijt op Lowlands, dat hij speciaal voor haar en haar vriendinnen laat bezorgen.


‘Op onze groene ster zijn we net zo trots’


Inmiddels zijn ze 3,5 jaar getrouwd én sinds eind 2020 samen eigenaar van restaurant Triptyque in Wateringen. In 2022 krijgt hun restaurant een groene, en in oktober 2024 een rode Michelinster. Het is voor Niven de derde keer dat zijn gerechten worden bekroond met de prestigieuze Michelinonderscheiding.

“We zijn natuurlijk ongelooflijk blij met de rode ster, maar op de groene even trots”, vertelt Virginie. “Want we zien die als een erkenning voor onze inzet voor een duurzamere gastronomie.” Als voorbeelden noemt ze onder meer een kaart met groenten in de hoofdrol, menukaarten van tomatenpulp, aankleding met droog- in plaats van verse bloemen, en de keuze voor een organic champagne van Telmont. “Daar denken ze zó veel verder dan alleen de druif, echt heel inspirerend.”

Hun groenten koopt het paar zoveel mogelijk lokaal in, bij Westlandse telers die investeren in innovatieve tuinbouwmethodes en biologische gewasbescherming. “Ik ben weleens met Niven meegegaan naar de kassen. Prachtig, maar ook wel een beetje griezelig met al die sluipwespen en bijen.”

Kijkend door haar medische bril naar de horeca, denkt Virginie dat veel keuken­brigades nog wat zouden kunnen opsteken van de gestructureerde manier waarop er in de zorg wordt gewerkt. En constateert ze dat er bij veel horecazaken nog een weg te gaan is als het gaat om gezondere keuzes. “Wat dat betreft kan men ook van de gezondheidszorg leren. Veel meer nadruk op groenten, minder op vlees en alcohol. Zelf werken we volgens een 80/20-filosofie op de kaart: 80 procent groenten, 20 procent vlees of vis. En voor gasten die geen alcohol drinken, en dat zijn er steeds meer, bieden we huisgemaakte alcoholvrije dranken en sparkling teas.”

Beeld Marcel Bakker

Hoewel Van Bronckhorst-Kunz van huis uit de interesse voor lekker eten met de paplepel ingegoten kreeg (“Mijn vader heeft Indische roots, er werd in ons gezin veel gepraat over eten, en dankzij mijn moeder heb ik echt goed leren koken”), overwoog ze nooit een carrière in de hotellerie of het restaurantwezen. “Ik wist namelijk al vanaf een jaar of negen dat ik dokter wilde worden en ben nooit meer van gedachten veranderd. Als tiener keek ik altijd naar Grey’s Anatomy en medische reality series. Het leek me zó tof om in zo’n setting mensen te helpen.”

Wanneer ze als coassistent snuffelt aan de verschillende specialisaties, weet de Amsterdamse student dat ze de juiste studiekeuze heeft gemaakt – ondanks het wel érg romantische beeld dat ze als tiener van het vak had. “Het merendeel van de coschappen vond ik ontzettend boeiend. Alleen bij gynaecologie worstelde ik even met de vraag of ik later wel in zo’n omgeving zou kunnen werken. Het rommelde daar op dat moment namelijk flink op de afdeling. Maar dat was eigenlijk het enige moment dat ik heb getwijfeld; ik heb het op de ziekenhuisvloer vooral altijd superleuk gevonden.

De afdelingen chirurgie en geriatrie in het AMC, interne geneeskunde en spoedeisende hulp in het Spaarne Gasthuis, de mammapoli van het OLVG, de dermatologie op diverse plekken, om er een paar te noemen: ik heb er als co, anios en huisarts in opleiding niet alleen veel geleerd, maar er ook alle ruimte en vertrouwen gekregen.”


‘Nu zit iedereen vooral op zijn eigen eilandje, maar uiteindelijk vormen we samen één systeem’


Met de eindstreep van haar huisartsenopleiding in zicht – ze zit in het laatste jaar – droomt ze weleens over ooit, misschien, een eigen praktijk. “Ik denk dan aan een groot gezondheidscentrum dat een brug slaat naar het ziekenhuis. Want nu zit iedereen vooral op zijn eigen eilandje, maar uiteindelijk vormen we samen één systeem.”

Mensenkennis

Sinds de Amsterdamse huisarts in spe zich in de top van de vaderlandse horeca beweegt, zigzagt ze continu tussen twee werelden die op het eerste gezicht tegenpolen lijken: de glitter en glamour van fine dining tegenover de sobere realiteit van de gezondheidszorg. Maar er zijn zeker overeenkomsten, aldus Van Bronckhorst-Kunz.

“Dokter worden vergt een groot uithoudingsvermogen, het is net een marathon, je moet steeds je eyes on the prize houden. Hetzelfde geldt voor werken in een sterrenrestaurant, ook dat is te vergelijken met topsport, ook dat vraagt om volharding. En als arts probeer je het, net als in de gastronomie, iedere dag weer nét iets beter te doen. Verder doe je in de horeca, net als in een spreekkamer, enorm veel mensenkennis op.”

Met bewondering kijkt ze naar een ondernemende topchef als Alain Ducasse. En naar een echtpaar als Jannis en Claudia Brevet. “Zij behoorden met hun restaurant Inter Scaldes jarenlang tot de top van gastronomisch Nederland. Álles klopte er. En ondanks hun sterrenstatus zijn ze altijd heel bescheiden gebleven. Dat siert ze als mens, ik vind dat echt heel bewonderenswaardig.”

Ook iemand als Sergio Herman kan haar inspireren. “Dat vind ik een waanzinnig goeie chef en een schoolvoorbeeld van iemand die erg creatief is en out of the box denkt. En ik weet dat Niven zeker ook Michel Bras zou noemen, dat is een Franse chef die echt een pionier is als het gaat om groenten in de gastronomie.”

Wie haar grote inspiratiebronnen zijn als het gaat om de gezondheidszorg? Ze is even stil. “Dan zeg ik: alle collega’s op de werkvloer. En, maar dat is waarschijnlijk vloeken in de kerk, alle ondernemers in de zorg. Ik ben er namelijk van overtuigd dat ondernemende buitenstaanders, dankzij hun frisse kijk, oplossingen kunnen bieden voor belangrijke vraagstukken waar we in de zorg al zo lang mee worstelen, zoals personeelstekorten. Het is belangrijk om de zorg aantrekkelijk te houden voor de mensen die er in werken. Nieuwe inzichten en een andere invalshoek kunnen daarbij helpen.”

Kostenpost

Als het gaat om ondernemen, zijn Niven en Virginie niet bepaald van het type eerst-de-kat-uit-de-boom-kijken. Na een faillissement in het coronajaar 2020 van het Rijswijkse restaurant, zetten de twee nog in de zomer van datzelfde jaar een gewaagde stap: in augustus 2020 openen ze samen een nieuw restaurant: Triptyque in Wateringen. En daarmee is de culinaire cirkel min of meer symbolisch rond, want Triptyque (Frans voor ‘drieluik’) is gevestigd in hetzelfde pand waar Niven Kunz in 2006 als 24-jarige chef van restaurant ’t Raethuys zijn eerste Michelin­ster kreeg.

Terugkijkend op dat veelbewogen jaar 2020, geeft Van Bronckhorst-Kunz toe dat ze over die snelle stap misschien nog íetsjes langer hadden moeten nadenken. “We zitten in een fantastisch pand, maar hebben veel kosten gehad door sluiting tijdens corona. Vrienden en familie hebben ons gelukkig enorm geholpen bij het opknappen.”

Beeld Marcel Bakker

Vier avonden in de week – van woensdag t/m zaterdag – is hun restaurant open. Dat ze in Amsterdam wonen, is niet zozeer om afstand te scheppen tussen restaurant en privéleven, maar vooral omdat ze zo graag in de hoofdstad wonen. “Op zondag en maandag zijn we allebei vrij, en op dinsdag is Niven ook nog vrij. Op woensdagen en donderdagen klap ik ’s avonds vaak de laptop open om zaken te regelen voor het restaurant. Als het nodig is, rij ik er naartoe. Vrijdags ga ik altijd na mijn werk naar Wateringen, en op zaterdag rijden Niven en ik samen. We hebben als voordeel dat we buiten de spits de weg op gaan. Rond middernacht zijn we meestal weer thuis. De terugweg gebruiken we om na te praten, en als ik alleen rij, luister ik naar BNR of een podcast.”

Achter de schermen

Hoewel ze op de avonden dat ze in Wateringen is, altijd wel even haar gezicht laat zien in het restaurant (“Ik maak meestal vooraf of na afloop een praatje met onze gasten”), spelen de werkzaamheden van Van Bronckhorst-Kunz zich vooral achter de schermen af. Naast onder andere publiciteit, social media, reserveringen, marketing en interieur­styling (“Alleen over het servies verschillen Niven en ik weleens van mening”), liggen ook de personeelszaken op haar bordje. Ze vertelt dat ze gelukkig niet veel verloop hebben.

“Het geheim van een goed werkend team zit ’m denk ik in een duidelijke structuur. Daarnaast moeten medewerkers gezien én gehoord worden. Als leidinggevende moet je durven openstaan voor feedback. Maar er moet ook ruimte zijn om lol te maken. Én voor gezelligheid. Neem dus af en toe eens wat lekkers mee voor je team.”

Beeld Marcel Bakker

Vooral in ziekenhuizen valt er, als het om erkenning gaat, nog wel iets te winnen, denkt de haio. “Als medewerkers daar vijftig keer iets goed doen, horen ze dat niet zo snel. Maar wél als er één keer iets fout gaat. Wat begrijpelijk is, gezien de verantwoordelijkheid die we in de zorg dragen, maar er zou wel wat meer balans kunnen zijn als het gaat om feedback.”

Stressen

Ze weet zeker dat het combineren van haar huisartsenopleiding en het runnen van een toprestaurant pas zwaar zou zijn als ze er geen lol in zou hebben. “Iets doen wat je leuk vindt, geeft energie én een gevoel van vrijheid.” Natuurlijk kent ze de voorbeelden van sterrenkoks die afhaken vanwege een burn-out. Of die kiezen voor een simpeler kaart vanwege de druk die een Michelinster met zich meebrengt. Nuchter: “Het leven is te kort om te stressen. Ik ben altijd positief ingesteld, heb van huis uit meegekregen hoe belangrijk het is positief in het leven te staan. Ik schiet niet zo snel in de stress. Niven ook niet. We houden elkaar heel goed in balans.”

Bij die werk-privébalans hoort tijd maken voor stedentrips om nieuwe restaurantjes te ontdekken en inspiratie op te doen voor Triptyque. Ook de Formule 1-raceweekenden vormen voor het duo een uitlaatklep na een drukke werkweek. “Dat is een traditie in onze familie, mijn ouders vlagden vroeger altijd in Zandvoort tijdens races. Nu zitten we tijdens races met lekkere hapjes voor de tv, heerlijk!”

Ook op 25 en 26 december – voor culinair Nederland de drukste dagen van het jaar – kunnen Virginie en Niven ontspannen. “We bieden al jaren voor kerst een vier- of vijfgangenmenu dat men op de 24e tussen de middag op kan halen en thuis alleen nog maar hoeft op te warmen. Dus tijdens de feestdagen zitten we lekker met familie aan ons eigen afhaalmenu.”

Recept

Beeld Amanda Drost

Een voorproefje uit hun nieuwe boek Simply Good. Koken voor elke gelegenheid lezen? Het kookboek komt eind februari 2025 uit. Klik door voor het recept van dit voorgerecht voor 4 personen:

Linzen met schorseneer, chips van schorseneer en kaviaar

Kans maken op dit boek?
Doe mee aan de verloting via Ledenvoordeel

Delen