Ignace Schretlen

Ignace Schretlen

Hoe kom ik aan pentobarbital?

Ignace Schretlen reageert op een vraag van een lezer over de beschikbaarheid van pentobarbital, een middel voor euthanasie.

Beste A.*

Hartelijk dank voor je mail. Wanneer mensen moeite doen om te reageren op iets wat ik heb geschreven – in positieve of negatieve zin -, neem ik dat altijd serieus. Je vervolgt: ‘Ik heb een ongebruikelijke vraag en heb niet veel hoop dat ik hier zomaar een antwoord op zal krijgen.’  

Jouw vraag is helemaal niet ongebruikelijk. Dat blijkt ook uit wat je mij zelf al schrijft: ‘Ik ben een van de vele mensen die zelf voorbereid wil zijn om t.z.t. zelf de regie in handen te nemen’ . Veel mensen waaronder ikzelf hebben dezelfde wens. Ook de politiek is ermee bezig.

Heel concreet gaat het om de vraag: hoe kom ik aan pentobarbital zodat ik ‘met een gerust gevoel weet wat ik kan doen als het zover is’? Die geruststelling op zich zou inderdaad al heel veel waard zijn. Het is jammer dat deze geruststelling voor degenen die het beleid bepalen en zich hierbij hoofdzakelijk door cijfertjes en wantrouwen laten leiden niet gekwantificeerd kan worden.

Op 8 maart 2024 berichtte de NOS dat Nederland afstevent op een zorginfarct, vooral te wijten aan ouderen. Veel ouderen hebben het gevoel dat hun leven zinloos is geworden. Niet alleen hun lichamelijke klachten maar ook psychosociale problemen worden onderschat.


‘De angst dat bij een vrije beschikbaarheid te snel voor een levensbeëindiging door pentobarbital wordt gekozen, lijkt mij terecht’


Met welk recht mag de overheid normen en waarden opdringen aan mensen, die ernstig lijden, hun leven als zinloos ervaren en in een sociaal isolement zijn geraakt? De kloof tussen overheid en individuele burgers lijkt steeds groter te worden. Het beschikbaar stellen van pentobarbital voor mensen die ‘als het zover is’ zelf de regie in handen willen nemen, zou vanuit meerdere perspectieven een zegen kunnen zijn.

De angst dat bij een vrije beschikbaarheid te snel voor een levensbeëindiging door pentobarbital wordt gekozen, lijkt mij eerlijk gezegd wel terecht. Als 18-jarige overwoog ik serieus om een eind aan mijn leven te maken: jezelf ophangen is verschrikkelijk voor jouzelf én nabestaanden.

Wat zou er met mij zijn gebeurd wanneer ik de beschikking had gehad over pentobarbital of een ander barbituraat? De helft van alle jongeren kampt tegenwoordig met mentale problemen. Ik vrees dat bij een vrije beschikbaarheid van pentobarbital het aantal suïcides in deze leeftijdsgroep enorm zal toenemen; zelfdoding is nu al de grootste doodsoorzaak bij jongeren en jongvolwassenen tot 30 jaar.

Wat betreft ouderen vrees ik dat de vrije beschikbaarheid van pentobarbital voor een ’subtiele’ beïnvloeding van buitenaf zou kunnen leiden, waardoor mensen sneller zullen beslissen (of zich hiertoe moreel verplicht voelen) om hun leven te beëindigen.

Ik maak mij steeds minder illusies over hoe soms (en misschien wel vaker dan gedacht) met ouderen wordt omgegaan. Ik weet dat mensen die vastbesloten zijn om de regie in eigen handen te nemen elke vorm van toetsing als onbeschaamd afkeuren, want het is dan alsof er getwijfeld wordt of kan worden aan hun besluit. Vanuit henzelf geredeneerd begrijp ik dat. Vanuit de maatschappij geredeneerd lijkt mij een toetsing niet onredelijk.


‘De levenseindetherapeut verzekerde mij toen dat ik écht het juiste middel zou krijgen, maar kwam hier later op terug’


Pas nu kom ik toe aan de eigenlijke beantwoording van jouw vraag. Een aantal jaren geleden informeerde een levenseindetherapeut mij over een bepaald niet zo simpele weg om aan pentobarbital (bekend onder de merknaam Nembutal) uit Mexico te komen.

Wanneer ik het mij goed herinner kostte dit meer dan € 600,- met het risico dat het onderschept zou worden want pentobarbital mag niet verstuurd worden. De levenseindetherapeut verzekerde mij toen dat ik écht het juiste middel zou krijgen, maar kwam hier later op terug.

‘The Peacefull Pill Handbook’ zou hierover geactualiseerde informatie verschaffen; de laatste online-editie verscheen vorige maand. ‘Euthanasiedrank’ (= pentobarbitaldrank) bevat 15 gram pentobarbital (zie bijlage). Maar ook hiermee is een vredig levenseinde niet gegarandeerd. Dokters wordt daarom geadviseerd om een ‘noodset’ mee te nemen voor het geval ‘het niet lukt’ (zie bijlage 2).

Op zoek naar pentobarbital verwees een bevriende apotheker, die niet bereid was om mij aan het middel te helpen, mij naar de veterinaire geneeskunde. In België en Frankrijk zou pentobarbital via dierenartsen verkrijgbaar zijn. Natuurlijk wekte deze weg enige weerstand bij mij op en ik heb met dit advies toen dan ook niets gedaan.

Het is trouwens niet uitgesloten dat pentobarbital uit Mexico en China ook afkomstig is uit de veterinaire geneeskunde. Tenslotte wijs ik je op de ‘Zwitserse weg’ maar deze is bedoeld voor mensen die euthanasie willen. Een goede vriend wees mij onlangs naar twee sites: dignitas.ch en pegasos-association.com.

De Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding, die in 2002 in werking trad, bestendigde een jarenlange maatschappelijke ontwikkeling die sindsdien gewoon is doorgegaan. Wat betreft het aantal meldingen van euthanasie is over een langere periode sprake van een stijgende trend, terwijl toch vrijwel altijd aan alle zorgvuldigheidseisen wordt voldaan.

Uit het recent verschenen boek ‘Mijn eerste euthanasie’ blijkt hoe uiteenlopend artsen ten opzichte van euthanasie staan. De combinatie van een euthanasie-vriendelijke huisarts en een mild oordelende SCEN-arts lijkt op dit moment de meest reële en minst risicovolle weg om ‘als het zover is’ aan pentobarbital(-drank) te komen.

Je had – zoals je schreef – weinig hoop om op jouw vraag ‘zomaar een antwoord’ te krijgen. Het spijt mij dat je het helaas hiermee zult moeten doen. Ik wens je alle goeds!

Met hartelijke groet,

Ignace Schretlen

* Deze blog, geschreven in het kader van de Week van de Euthanasie (10-16 februari), is een aangepaste versie van mijn reactie op een recente mail van een lezer. Dezelfde vraag kreeg ik overigens al meerdere malen.

In 2022 ontwierp ik een postzegel ter gelegenheid van de 20-jarige ‘Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding’ een postzegel met het voormalige recept voor euthanasie-drank in de vorm van een spiraal in de kleuren van de regenboog. Deze symboliseert de levensloop.

Op het koffiekopje staat het Rijkswapen, dat subtiel is gemanipuleerd: onder meer zijn de leeuwentongen weggehaald en is het kruis op de kroon omgedraaid.

Het kopje met hieronder de tekst ‘Last cup of coffee’ verwijst naar het gelijknamige liedje van LilyPichu over de laatste dag van ons leven.

PostNL weigerde in 2002 deze postzegel af te drukken maar deed dit vorige maand alsnog in een (voorlopige) oplage van 100 exemplaren, bestemd voor het mail- & stamp-art project Laagvliegers.

Denk je aan zelfdoding? Hulp is beschikbaar. Praat vandaag nog met iemand.
Je kunt geheel anoniem bellen of chatten met iemand van 113 zelfmoordpreventie via 113.nl. Ga naar 113.nl

Delen