Ignace Schretlen

Ignace Schretlen

Met ambulance naar kattencafé

Ignace Schretlen gaat als begeleider van Jenny met de wensambulance mee naar een kattencafé in Nijmegen.


Ik heb niets met ambulances, cafés en katten! Maar dan komt het verzoek om als begeleider van Jenny* in een wensambulance naar een kattencafé in Nijmegen te gaan. Ik neig naar driemaal nee maar laat mij – dokters houden immers van mensen – niet kennen en dus wordt het ja.

Jenny is dement en gaat snel achteruit. Ze is onafscheidelijk van haar zwart met witte robotkat. Een verpleegkundige denkt dat een bezoek aan een kattencafé haar laatste wens zou kunnen zijn en neemt contact op met de regionale afdeling van WensAmbulance Nederland.

In de marge van de zorg worden prachtige – wel van gehoord maar niet meer dan dat – initiatieven ontplooid die meer bekendheid verdienen. WensAmbulance Nederland beschikt over 25 ambulances, die worden bemand door meer dan 1000 vrijwilligers.

Vrije dag

Ik maak kennis met René, verpleegkundige palliatieve zorg, die zijn vrije dag opoffert om voor Jenny te zorgen. Hein, onze chauffeur, werkte levenslang bij de politie en is net met pensioen. Het tweetal weet direct de juiste toon te vinden om toegang tot Jenny te krijgen. De vrouw is in opperbeste stemming. Of Jenny zich na een paar uur nog herinnert waarom ze door twee mannen in gele hesjes is meegenomen, is onzeker. Wat ’s morgens gebeurt kan ’s middags alweer vergeten zijn.

Bewondering

Spoedeisende zorg is het spannendste deel van jouw werk als huisarts. Bij een spoedgeval kan de spanning hoog oplopen, maar zodra de ambulance arriveert valt deze weg. Ik heb altijd grote bewondering voor ambulancepersoneel gehad. Toch hoop ik dat ik zelf nooit met een ambulance vervoerd hoef te worden. Een rit als begeleider van Jenny is voor mij voldoende.

Het tweetal weet direct de juiste toon te vinden om toegang tot Jenny te krijgen

Op de stoel naast Hein verbaast het mij dat een ambulance – wij rijden in een échte ambulance waaruit medische apparatuur is gehaald – geen enkele indruk op medeweggebruikers maakt. Hein haalt zijn schouders op: ‘Het maakt niet uit of je met of zonder sirene en zwaailicht rijdt, in grote steden zullen zelfs fietsers en wandelaars niet voor jou wachten. Alle respect voor ons is weg.’

Bocht

Met een speling van één centimeter aan beide kanten zou de brancard precies door de voordeur van Kattencafé Balthazar moeten kunnen. Maar kort hierna moet een onmogelijke bocht van negentig graden worden gemaakt. Zelfs met een rolstoel is het geen makkie om hier naar binnen te komen.

In het café wonen zeven katten: Moes, Spruit, Wolfje, Nori, Maki, Pien en Karel. Het zijn echter geen dieren maar mensen die voor drukte zorgen. Ik zie slechts één slapende poes, vermoedelijk Moes. Vlak achter ons blijkt Wolfje zich roerloos onder een deken verscholen te hebben. De enige poes die tekenen van leven geeft en onophoudelijk miauwt, is de robotpoes van Jenny. Het duurt even voor sommige bezoekers in de gaten hebben dat dit leven door batterijen wordt aangedreven.

Robotkat

Een medewerkster van het café zet Wolfje met deken en al op de schoot van Jenny maar de poes is hiervan niet gediend. Moes wordt wakker, vrijwel ongemerkt sluipt Karel tussen onze benen door en Pien kan met kattenbrokjes verleid worden om dichterbij te komen. Jenny is in haar sas, ze geniet van de poezen maar haar robotkat blijft haar het meest dierbaar.

Ook aan een ‘laatste wens’ komt een einde. René moet al zijn kennis en kunde inschakelen om Jenny op de terugweg rustig te houden. Een file zal voor een ambulance niet sneller oplossen. Een prachtervaring rijker maar dodelijk vermoeid arriveert Jenny weer op haar afdeling in het verpleeghuis. Nu maar hopen dat deze tocht wat langer dan een paar uur in haar geheugen blijft hangen.

>> zie ook: Een poes die niet dood kan gaan

* De voornaam Jenny is om redenen van privacy gefingeerd.

Delen